Praca #2

października 05, 2019

Praca #2

Wyobraź sobie sytuację, w której Ty mój drogi czytelniku zostajesz sam w nowej pracy. Obce stanowisko, obcy ludzie, którzy w dodatku nie mówią w Twoim języku. Nie ma nikogo, kto dokładnie i rzetelnie wyjaśniłby Ci Twoje nowe zadanie, a Ty nie masz zielonego pojęcia, co powinieneś robić. Nie cierpię takich sytuacji, a mniej więcej właśnie tak wyglądała moja praca. Tak, dokładnie ta praca, na którą tak się cieszyłam. Ta sama praca, która miała otworzyć mi nowe możliwości. Która miała mi umożliwić rozwój i która miała przede wszystkim być dobra i spokojna. 

Pewnie zastanawiacie się jak to możliwe? Zaledwie dwa wpisy temu narzekałam na swojego poprzedniego pracodawcę i nie mogłam się doczekać końca umowy. W poprzednim poście byłam niesamowicie podekscytowana ponownym wyjazdem do Niemiec i podjęciem kolejnej pracy, ale już bez pośredników. Przecież nie od dziś wiadomo, że warunki pracy "pod Niemca" są znacznie lepsze, niżeli przez agencję - właśnie obaliłam ten mit. 

Na początku było... ciężko. Minęło niemal dwa tygodnie, zanim w ogóle ja i mąż zaczęliśmy pracować. Szef, który obiecał nam zatrudnienie miał trochę lekceważące podejście i raczej nigdzie mu się nie spieszyło, nam za to tak. Życie w Niemczech do najtańszych nie należy. Mieszkanie, jedzenie, paliwo... To wszystko kosztuje, a my nie przyjechaliśmy odpoczywać. Po dwóch tygodniach składania wniosków, donoszenia papierów oraz dwuminutowych spotkań z wyżej wymienionym szefem, w końcu dostaliśmy umowę.

Umowę, która była zaskakująca i rozczarowująca zarazem. Jakby nie było, obiecywano nam trochę inne warunki. Szef rzucił wstępnie, ile będziemy zarabiać na godzinę i nam to pasowało. Lekka i przyjemna praca, więc raczej logiczne, że kokosów się tu nie zarabia. Coś za coś. Popracujemy - zobaczymy.

Pierwsze dwa tygodnie pracy minęło mi fantastycznie. Z mężem szybko załapaliśmy zakres swoich obowiązków oraz system, z którym przyszło nam pracować. Lekka praca przy komputerku. Od czasu do czasu trzeba było się przejść, coś przepchać, więc można było rozprostować nogi - pod tym względem idealnie. Jednak po tym czasie pewna pani wróciła z urlopu, a że ja byłam na jej zastępstwo, automatycznie zostałam przeniesiona. I tu zaczął się mój koszmar.

Koszmar, dzięki któremu uzmysłowiłam w sobie ile we mnie spokoju i cierpliwości. Nie chcę być nieskromna, ale przypuszczam, że niewielu w mojej sytuacji potrafiłoby zagryźć zęby i po prostu dalej robić swoje. Znam osoby, które na chamstwo bez zastanowienia by odpyskowały, a następnie wyszły i już więcej na to miejsce nie wróciły. Znam też takie, które są bardzo wrażliwe i wszystko biorą do siebie, a wtedy nie sposób nie pęknąć.
Chamstwo, bezczelność, wieczna kpina i irytacja w głosie - te określenia mogę śmiało przypisać facetowi, z którym przyszło mi później pracować. Serio jeszcze nigdy nie spotkałam tak opryskliwego typa! Ja, jako nowa zapalona pracownica, chciałam się wykazać, jednak rację miał ten, kto powiedział, że nadgorliwość jest gorsza od faszyzmu... 

Międzyczasie nadszedł czas wypłaty i tu kolejne mocne zderzenie ze ścianą. Halo, tu się coś nie zgadza! Coś tu nie gra! Po raz kolejny mocno przewertowałam umowę o pracę i dopiero wtedy ją rozgryzłam. Mianowicie według tego dokumentu płacone nam było nie za godzinę pracy, ale za miesiąc. Niezależnie od tego ile dany miesiąc ma dni, my dostawalibyśmy dokładnie takie samo wynagrodzenie. Dobrze? Źle? Raczej nie najlepiej, jeśli wziąć pod uwagę, to co obiecywał nam były już szef.

Były, ponieważ człowiek, który był naszym chlebodawcą, został zwolniony. Nie powiem, ta informacja trochę ścięła mnie z nóg, gdyż był to naprawdę w porządku facet, z którym - mimo iż trochę to trwało - można było wszystko załatwić. Oprócz niego nie mieliśmy w firmie nikogo.

Wracając do napiętej atmosfery w pracy - wytrzymałam tydzień. Po tym czasie złożyliśmy z mężem wypowiedzenie. On też nie miał lekko, więc znowu wspólnie podjęliśmy tę decyzję. W dniu, w którym przekazaliśmy dokumenty naszemu przełożonemu, w firmie rozpętał się zamęt! Podchodzili do mnie ludzie, których nawet nie znałam i pytali wprost, czy to przez NIEGO się zwalniam. Śmiało odpowiadałam, że tak. Inni zaczepiali mnie na korytarzu i pocieszali, że jestem młoda i znajdę inną pracę. Niby nic takiego, ale było mi miło. Do męża przyszedł kierownik i również pytał: Dlaczego? Co jest nie tak? A kiedy mąż opowiedział mu o tym, jak jesteśmy tutaj traktowani, kierownik tylko pokiwał głową i przyznał, że doskonale wie, z kim przyszło nam pracować. Zaproponował nam nawet przeniesienie, na które byliśmy skłonni przystać, ale koniec końców okazało się, że nigdzie indziej nie ma dla nas miejsca. My od początku byliśmy przeznaczeni do pracy z NIM.   

Nie wiem, czy to pech, czy może raczej przeznaczenie, ale nie dane mi było na długo zagościć w tej firmie. Atmosfera pracy była po prostu nie do wytrzymania, a pieniądze tym bardziej mi tego nie rekompensowały. Za chwilę kolejny wyjazd, ale tym razem się nie nastawiam i nie wiążę wielkich nadziei, choć nie będę ukrywać, że chciałabym już gdzieś osiąść na dłużej. 

Dalej »

Praca

maja 05, 2019

Praca

Tym razem to nie wina przypadku ani braku czasu, że tak długo mnie tu nie było. Minął marzec, cały kwiecień. Mamy maj. I tak od początku tego pięknego maja chodzi za mną przedziwne przeświadczenie, że powinnam tu coś naskrobać. A może nie powinnam, może chcę. Może to po prostu tęsknota?

Gdzie byłam i co robiłam, jak mnie nie było? W zasadzie nic takiego. Kiedy człowiek chodzi do pracy, każdy dzień jest niemal identyczny. Dni i tygodnie zlewają się ze sobą. Ciężko mi przypomnieć sobie, co robiłam dwa dni temu, o ubiegłym tygodniu nie wspominając. Nie licząc weekendów, wstaję codziennie o piątej rano. Mam pół godziny, żeby się ubrać, zjeść śniadanie, ogarnąć poranną toaletę. O 5:40, czasami pięć minut później wychodzę z domu. Jeszcze do niedawna w drodze towarzyszyła mi noc, teraz o poranku mogę podziwiać cudowne wschody słońca. Do pracy mam pięć kilometrów, więc zanim się obejrzę, jestem już na miejscu. Pracę mam fajną, nie mogę narzekać. Nogi czasem bolą, bo jednak 8 godzin na stojąco robi swoje, ale z dwojga złego wolę stać, niżeli siedzieć. Co robię? Wieszam ubrania na wieszaki. Bluzki, koszule, T-shirty, spodnie, spódnice, spodenki, rzadziej kurtki, płaszcze, sweterki. Najgorsze są piżamy, szczególnie te dwuczęściowe. Od żabek (wieszaków na spodnie) czasem bolą palce. Niby nic takiego, ale można sobie coś naciągnąć i wtedy na drugi dzień z rana ciężko rozprostować dłoń.

Nie zdziwiłam się też, kiedy po miesiącu pracy dopadły mnie moje bóle rąk. Zastane kości, mięśnie musiały w końcu się zbuntować, a że głównie rękami teraz pracuję, nie miałam innego wyjścia jak przeczekać ten stan. Smarowałam je maściami, brałam tabletki - pomagało, lecz tylko na chwilę. W końcu kupiłam chantelki, z nadzieją, że gdy wzmocnię swoje mięśnie, odciążę szkielet kostny i ból ustąpi. Tak też się stało. 

Raczej nie wiążę z tą pracą przyszłości, choć nie ukrywam, że fajnie by było dostać umowę na stałe. Teraz to właściwie nic tu nie jest pewne. Umowa na okres próbny przewiduje pół roku, ale w każdej chwili pracodawca może mnie ot tak zwolnić. Niby nie ma powodu, ale szefowa to raczej mało przewidywalna kobieta. Inna sprawa, że pracuję przez agencję pracy i na ten moment jestem od niej całkowicie zależna. Agencja zapewnia mi pracę i mieszkanie, choć z tym zapewnianiem to rożnie bywa... Nazwy firmy nie będę zdradzała, ale słowo daję, że z takimi niedorzecznościami, jak tutaj, spotykam się po raz pierwszy w swojej karierze zawodowej (i choć ona długa nie jest, to i tak wydaje mi się, że takie sytuacje nie powinny mieć w ogóle miejsca). 

A o co chodzi? Pierwsza niedorzeczność miała miejsce niecały miesiąc temu. Szefowa odwiedziła nas w pracy i poinformowała, że wszystkie cetle z godzinami z całego miesiąca zaginęły i żeby dostać wypłatę, musimy podpisać puste cetle. Podpisaliśmy, ale co to była za głupota z naszej strony! Nigdy więcej nie podpiszę już pustych dokumentów. Przecież ta kobieta mogłaby równie dobrze, nie wpisać tam nic i po naszych pieniądzach zaginąłby ślad. Tak źle oczywiście nie było, ale chcąc nie chcąc wypłata nikomu się nie zgadzała. Mnie brakowało pięciu godzin, inni z kolei dostali za dużo. Zdecydowana większość była jednak na tym stratna, dlatego nie mogliśmy puścić tego płazem. Wierciliśmy dziurę w brzuchu naszym koordynatorom, oni w desperackim geście bezradności rozkładali ręce. Jakiś czas po tym w pracy poproszono nas o zostanie na nadgodziny. Nadgodzin teraz nie ma wiele, więc chętnie zostaję, ale akurat wtedy zła na całą sytuację, miałam ochotę odmówić. Zasugerowaliśmy kierowniczce, że nie mamy najmniejszego zamiaru pracować za darmo ani dla przyjemności. Zmartwiona kobieta wykonała parę telefonów i o dziwo nasze zagubione godziny niemal od razu się znalazły! Jak to się stało, nie mam pojęcia. 

Druga niedorzeczność związana z firmą, w której pracuję, niedotycząca mnie już bezpośrednio, ale jednak odnosi się płatności za mieszkanie. Jak to w agencjach bywa, to ona zapewnia pracownikom dach nad głową. Tym razem firma wynajmuje dla nas cały pensjonat, za który oczywiście jest nam potrącane z wypłaty. Jak się jednak ostatnio okazało, właściciel pensjonatu ich wcale nie dostał. Przyszedł do nas i pyta, czy nie wiemy, co się dzieje w firmie, bo od pięciu tygodni nie ma z nikim żadnego kontaktu, a pieniędzy za mieszkanie wcale nie widział. Co więcej, nie może się do nikogo dodzwonić, a biuro cały czas jest zamknięte. Dzwoniliśmy do koordynatora, ale on ostatnimi czasy ciągle ma urlop. Byliśmy w biurze, ale pocałowaliśmy klamkę. Do głównej szefowej nie dzwonię, bo z nią to raczej nie warto wchodzić w dyskusję. Właściciel powiedział, że czeka jeszcze tydzień, ale co jeśli w tym czasie nadal nie dostanie pieniędzy? Wyrzuci nas z mieszkania? Mój mąż się śmieje, że trzeba kupić namiot.

Dalej »

Może dorastanie wiąże się z rozczarowywaniem ludzi, których kochamy

lutego 03, 2019

Może dorastanie wiąże się z rozczarowywaniem ludzi, których kochamy

`Nicola Yoon

Nie cierpię pożegnań. Zwłaszcza jeśli jest to pożegnanie na dłużej. Nigdy nie wiem jak się za to zabrać, od czego zacząć, co właściwie powiedzieć. Zwyczajne "do widzenia", czy "papa" wydają się w tym momencie nieodpowiednie. Niewystarczające. Pełna napięcia cisza wisi w powietrzu, ale nikt nie chce jej przerwać, jakby się bał, że przyczyni się do czegoś nieodwracalnego. Nasuwa się kolejny temat i tak oto moment uścisków i ckliwych półsłówek oddala się znowu. Czy samochód sprawny? Czy wszystko sprawdzone? Czy wszystko już spakowane. Dajcie znać, jak wyjedziecie, jak będziecie na miejscu. Będziemy w kontakcie. Niby typowe, ale ze zdań tych wyłania się troska, co jeszcze gorzej wpływa na mój stan emocjonalny.

Chciałam powiedzieć mamie, że ją kocham i żeby się nie martwiła, ale stchórzyłam. Nie po raz pierwszy zresztą. Jakoś ciężko nam takie wyznania przechodzą przez gardło. Ona nigdy tego nie robiła. Nie nauczyła mnie tego i nie jest to dla mnie naturalne. Mama okazywała i okazuje swoją miłość do mnie w całkowicie inny sposób, czasem ciężki do rozszyfrowania. Nidy nie byłyśmy ze sobą szczególnie blisko. Nie nazwałabym mamy swoją przyjaciółką. Jest mamą, po prostu. Mamą, przed którą ma się sekrety; mamą, do której dzwoni się raz w tygodniu; mamą, która denerwuje jak nikt inny. Jest najwspanialszą mamą na świecie, bo jest moją mamą. Pożegnałyśmy się zwyczajnie i przez chwilę żałowałam, że nie stać mnie było na więcej. Dopiero za drzwiami zrozumiałam, że ona nie tego ode mnie oczekuje. 

Nie raz i nie dwa powtarzała mi, że wolałaby, żebym nigdzie nie wyjeżdżała, że chciałaby, żebym była na miejscu. Ciepło mi się wówczas robiło na sercu, a jednocześnie włączała się tarcza ochronna: moje życie, moja sprawa. Nikt nigdy nie zapytał mnie, czego ja bym chciała. Jakie mam plany na życie. Co mnie kręci i daje mi radość. Jedna babcia ubolewa, że nie poszłam na studia. Druga, że wyszłam za mąż zbyt wcześnie. Rodzice uważają, że się szwendam po  świecie, a brat, że dzwonię zbyt rzadko. Każdy ma wobec mnie inne oczekiwania, a mi nie starczyłoby życia, żeby spełnić je wszystkie.

Dalej »

19 planów na 2019 rok

stycznia 03, 2019

19 planów na 2019 rok

Witajcie kochani! Zanim przejdę do sedna wpisu, muszę podziękować Wam za masę niesamowitych życzeń, które złożyliście mi w komentarzach pod poprzednim postem! Naprawdę nie spodziewałam się takiego odzewu! Jest mi bardzo miło i nie pozostaje mi nic innego jak po prostu podziękować, za Wasze miłe słowa dodające otuchy. Zatem z całego serca dziękuję! Jesteście niesamowici ♥

A skoro mamy już nowy 2019 rok, nie mogę pominąć okazji do stworzenia osobistej listy planów, celów i aspiracji na najbliższe 365 dni!

Jeszcze do niedawna byłam przekonana o tym, że postanowienia noworoczne, to nic innego jak złudne obietnice spowodowane słomianym zapałem nietrwającym dłużej niż kilka dni. Nie czarujmy się, ale większość z nich tak właśnie wygląda. Obiecujemy sobie od stycznia chodzić na siłownię. Za wszelką cenę chcemy schudnąć, katujemy się dietami, a nasza motywacja stale się kruszy, aż w końcu całkowicie upada. Odpuszczamy, bo dochodzimy do wniosku, że to bez sensu; że to nie jest dla mnie; po co właściwie to robię? Zapominamy o tym, skąd wziął się w nas pomysł i chęć działania, a również często przekładamy ambicje ponad nasze realne możliwości.

Jednak wcale nie musi to tak wyglądać. Postanowienia - noworoczne, czy nie - powinny przybliżać nas do wyznaczonego celu, ale nie gwarantują jego osiągnięcia. Nie możemy zakładać, że aspiracje same w sobie są milowym krokiem w jego kierunku, ani że od samego chcenia wydarzy się cud. Postanowienia są ważnym  aspektem, ale bez motywacji na nic się nie zdadzą. Warto też pamiętać, że najlepszy czas na działanie jest teraz! Nie od przyszłego tygodnia, miesiąca, czy roku. Jeśli masz w głowie pewien plan, realizuj go! Nie czekaj na okazję, bo taka może nigdy nie nadejść.

Jeśli coś robię dla siebie, robię to z pasją, nie na czas!

O motywacji pisałam już kilka słów → tutaj i podkreślałam, że problemów z osiągnięciem upragnionego celu może być wiele. Głównym z nich jest brak motywacji, który z kolei wynika ze słomianego zapału, znudzenia, braku czasu, bądź oczekiwanego rezultatu. Według mnie jednak najgorsze, co możemy sobie założyć to określony czas. Dlaczego? Bo bardzo często okazuje się, że wyznaczony przez nas termin już się zbliża, a efektu na horyzoncie brak. Wówczas odbijamy się od ściany rozczarowania i bezradności. Czujemy się bezsilni, bądź oszukani, a przecież wystarczyło jedynie nie zakładać daty końca realizacji.   

Organizacja 

Pomimo tego, że nie lubię zakładać sobie terminu realizacji wyznaczonego celu w głowie, uważam, że bez dobrej organizacji ani rusz! Jeśli chcę nad czymś pracować, muszę poświęcić temu czas i nie oznacza to, że rzucę wszystko i wyjadę w Bieszczady, żeby robić w końcu to, co lubię. Nie! Kompletnie nie o to chodzi, żeby siedzieć nad czymś godzinami i zapominać o bożym świecie! To też wcale nie tak, że powinniśmy wałkować ciągle temat i dawać z siebie wszystko aż do utraty tchu. Cele, plany, marzenia mają ubogacać nasze życie, a nie nam je zabierać! Dobra organizacja przede wszystkim pozwala mi wygospodarować sobie chwilę, w której będę mogła skupić się na realizacji celu. Dobra organizacja skłania mnie, żeby pokonać w sobie wewnętrznego lenia. Dobra organizacja umożliwi mi kroczek po kroczku zbliżyć się do moich marzeń.

Czas

Wiele z moich postanowień będą wymagały czasu. Nie mogę zabrać się za nie teraz i już, bowiem niektóre sprawy nie są zależne ode mnie. Będę do nich dążyć, będę starała się je osiągnąć, będę pracować, będę szukać nowych rozwiązań i szerszych perspektyw, ale nie będę się z niczym spieszyć. Może nie uda mi się wszystkiego zrealizować w ciągu tego roku, ale co z tego? Wierzę, że wszystko ma swój czas.

Wedle tego, co napisałam powyżej, moje postanowienia nie są tylko i wyłącznie stricte na ten rok. Chcę się nad nimi skupić, chcę nad tym pracować i być może uda mi się wyćwiczyć w sobie pewne dobre nawyki. Może w ciągu tych 365 dni uda mi się odhaczyć z listy, coś co pragnę osiągnąć, a może międzyczasie zmienią mi się priorytety. W każdym razie jednego jestem pewna:

we wszystko, co będę robić, chcę wkładać 100% serca. 

Organizacja

♥ Bullet Journal - moim celem na cały rok będzie regularne prowadzenie kalendarza i zapisywanie w nim wszystkich planów oraz poszczególnych etapów w dążeniu do samorealizacji. Będę ćwiczyć nie tylko rękę, ale i zamysł artystyczny, a do tego będę sama tworzyć tylko mój, idealnie dostosowany i całkowicie spersonalizowany kalendarz, w którym zamierzam zapisywać sprawy bieżące, ważne terminy, pomysły, istotne przemyślenia. 

Zdrowie ciała i ducha 

♥ Systematyczne ćwiczenia - różnie u mnie z tym bywa, ale jedno jest pewne - źle się czuję, kiedy się nie ruszam. Zastane kości to nic fajnego. Lubię się rozgrzewać, rozciągać, poskakać. Lubię się zmęczyć, spocić i czuć w mięśniach pozytywny wysiłek. Wówczas także endorfiny robią swoje.  

♥ Zdrowe odżywianie - to z pewnością coś, czego szczególnie brakowało mi w ostatnim roku, ale uwaga! - Zamierzam do tego powrócić i to na poważnie. Może nie będę stosować restrykcyjnej diety, ale na pewno powrócę do szczegółowego analizowania składów (także kosmetyków) oraz wykluczę z diety szkodliwe substancje chemiczne. Może porwę się nawet na ograniczenie mięsa i białego pieczywa? 

♥ Medytacja - to temat całkowicie dla mnie nowy i nieznany, ale już mi się podoba i wiem, że będę chciała dowiedzieć się o nim nieco więcej. Chcę nauczyć się medytować, wsłuchać w siebie i w swoje wewnętrzne potrzeby, a tym samym wyciszyć umysł i nadać mu świeżości. 

Pasja

♥ Blog - oczywiście zamierzam stale pisać i mam szczerą nadzieję, że w związku z wyjazdem moja frekwencja na blogu krytycznie nie zmaleje! W każdym razie mam mnóstwo pomysłów na nowe wpisy, wiele tematów do poruszenia oraz zdjęć do pokazania! Czas nie pozwoli mi pewnie na częste odwiedziny na Waszych stronach, dlatego liczę także na Waszą wyrozumiałość! 

♥ Pisanie - międzyczasie mam zamiar skupić się również na pisaniu do szuflady i rozszerzaniu mojego opowiadania o kolejne rozdziały. Nie będzie to jednak mój cel nadrzędny. 

♥ Fotografia - na tym temacie zamierzam skupić się znacznie bardziej niż dotychczas. W ostatnich miesiącach moja lustrzanka leży tylko i się kurzy. Wyciągam ją jedynie do pstrykania zdjęć na potrzeby bloga, dlatego muszę nad tym popracować. Może nowe miejsce zamieszkania będzie służyło długim spacerom z aparatem? Kto wie? 

Kolejny etap w życiu

♥ Nowa praca - czeka mnie to już niedługo! Z jednej strony nie mogę się już doczekać, z drugiej jestem pełna obaw przed pójściem w nieznane. Obcy kraj, obcy ludzie, obcy język. Wiem jednak, że dam radę! 

♥ Nowy samochód - to będzie teraz mój główny cel oszczędzania pieniędzy. No może poza pierwszą wypłatą, którą zamierzam wydać na duperele... W kwestii nowego autka będę też kierować się zdaniem męża, bowiem on zna się na tym znacznie lepiej, niż ja. 

♥ Nowe mieszkanie - nie zamierzamy też przez cały rok mieszkać w hostelu/pensjonacie z obcymi ludźmi na głowie, dlatego zaraz po wyjeździe będziemy rozglądać się za mieszkaniem do wynajęcia. 

Inne

♥ Zrobić sobie tatuaż - nie mam jeszcze pomysłu na motyw, ale może akurat na przestrzeni najbliższych miesięcy coś ciekawego wpadnie mi do głowy!

♥ Zapuścić włosy - póki co sięgają mi do ramion i jest mi z nimi bardzo wygodnie. Zobaczymy co będzie dalej.

♥ Przeczytać minimum jedną książkę miesięcznie - niech to będzie takie moje minimum z minimum, ponieważ poziom czytania w ubiegłym roku spadł u mnie poniżej zera.

♥ Prowadzić dzienniczek wdzięczności - bo to dobry sposób na naukę tego cudownego uczucia, jakim jest wdzięczność. W swoim BuJo stworzę sobie specjalną stronę, gdzie codziennie będę wypisywać jedną dobrą rzecz, która mnie w danym dniu spotkała. 

♥ Wywoływać zdjęcia na bieżąco - aktualnie mam w tym małe zaległości. Po komputerze wszędzie plątają się stare zdjęcia, a mój album Project Life zieje pustkami, a może kiedy go zapełnię choć trochę, stworzę kolejny kreatywny wpis na blogu o idei Project Life właśnie?

♥ Zaszaleć na zakupach w Primarku - nigdy nie byłam w na zakupach w tym sklepie, a bardzo mi się marzy!

♥ Co miesiąc wspomagać jakieś akcje charytatywne - bo zawsze się mówi, że gdyby się miało więcej pieniędzy, toby się pomagało, ale prawda jest taka, że pieniędzy nigdy nie będziemy mieli za dużo, a pomagać trzeba już teraz!

♥ Pić dużo wody - z tym mam stały problem, dlatego teraz obieram sobie to za cel!

♥ Być dobrym i szczęśliwym człowiekiem - po prostu!

A Ty jakie masz postanowienia? A może nie robisz ich w ogóle? 

Dalej »

Mój sposób na święta

grudnia 17, 2018

Mój sposób na święta

Wielkimi krokami zbliżają się Święta Bożego Narodzenia. Już od połowy listopada sklepowe dekoracje przyozdabiają gwiazdki i choinki, istagramowe modelki dzielą się z nami przepisem na najlepsze pierniczki, na ulicach rozbłysły piękne zdobione latarnie, a mimo wszystko wokół wciąż nie czuć tej wyjątkowej magii? 

Co roku to samo? Wielkie porządki, zakupy i ubieranie choinki? Generalnie masa obowiązków i dużo sprzątania? Nie czarujmy się... Ten aspekt świąt zaburza system niejednemu z nas. Wybija z rytmu i każe porzucić dotychczasowe zajęcia na rzecz, jakby się mogło wydawać - bardziej wyniosłych celów. Natomiast po trzech dniach okazuje się, że jest już po wszystkim. Wigilia zjedzona, opłatek połamany, cukierków na choince nie ma, a ona sama stoi od parady i tylko zawadza. Taka oto magia corocznych świąt.

Ale nie dla mnie. 

Już któryś rok z rzędu mam przyjemność być mile zaskoczona magią i klimatem Bożego Narodzenia. Nie chodzi mi tutaj o świąteczne hity puszczane w galeriach handlowych już od połowy listopada ani też o śliczne dekoracje, które przyciągają wzrok, choć oczywiście bardzo to lubię. Wiem jednak, że komercja robi swoje... Cieszy ludzkie zmysły, ale jednocześnie przysłania nam to, co tak naprawdę najistotniejsze - Boże Narodzenie!

Czy wierzysz, że Bóg naprawdę się narodził?

Ja wierzę i wiem, że to Jego urodziny będę wkrótce świętować! A mam się z czego cieszyć, ponieważ Jezus nie bez powodu przyszedł na świat. Przyjął ludzkie ciało i nie pogardził marnym ludzkim życiem. Największy z największych stał się maleńki i przyszedł na Ziemię, by dać mi nadzieję, sprawić bym miała siłę i bym z uśmiechem szła przez życie, bo od teraz wszystkie problemy, porażki i troski mogę powierzać Jemu. Przyszedł, żeby dać mi nadzieję, że moje życie nie jest bezwartościową egzystencją. Przyszedł, żeby zbawić Ciebie i mnie. Przyszedł, żeby oddać swoje życie za nas. Tacy jesteśmy dla Niego ważni! Co roku w tym momencie uświadamiam sobie, że coby się nie działo, nie jestem sama. Dociera do mnie, że zawsze jest Ktoś, komu zależy na moim szczęściu. On ze mną cierpi i ze mną jest radosny. On chce dla mnie jak najlepiej. Wszystko, co dobre w moim życiu pochodzi od Niego, ale i do Niego należy. On ma wobec mnie jakiś plan i może nie zawsze jest on zgodny z moimi zamiarami, ale skoro Bóg drzwi zamyka, to otwiera okna.

O tym, że Bóg chce osłodzić Twoje życie

Książka ojca Szustaka wpadła mi w ręce całkowicie przez przypadek. Znalazłam ją kiedyś podczas większych porządków i odłożyłam na półkę, coby wrócić do niej, jak tylko będzie okazja. Nie nadchodziła ona przez dłuższy czas... Wiadomo, jak to jest z książkami - zawsze znajdzie się coś ciekawszego do czytania, niżeli wywody jakiegoś księdza. Jak to się zatem stało, że trafiła w moje ręce? Nawet nie pamiętam dokładnie, kiedy ją otworzyłam i zaczęłam czytać! Był wieczór, chyba końcówka listopada, albo początek grudnia. A co najlepsze, jest to książka przeznaczona właśnie na ten wyjątkowy okres w roku - ADWENT. 

Adwent 

Zazwyczaj jest mylnie interpretowany przez nas i odbierany jak coś na kształt Wielkiego Postu. Kojarzy nam się z ograniczeniami, bo zapewne nie tylko mi w dzieciństwie powtarzano, że na ten czas należy ograniczyć swoje codzienne nawyki jak na przykład gry komputerowe albo zrezygnować ze słodyczy, a na pewno już z udziału w wielkich imprezach, dyskotekach itp. Takie ograniczanie miało niby na celu rozwój duchowy, ale okazuje się, że nie w tym rzecz. Adwent to nic innego jak radosne oczekiwanie na przyjście Jezusa. A skoro ma być radosne, to czy nie powinniśmy się cieszyć i czerpać z życia pełnymi garściami? 

Ojciec Szustak w swojej książce skupia się przede wszystkim na relacji z Bogiem i stara się nas nakierować na właściwie interpretowanie jego intencji. Bóg bowiem cały czas działa w naszym życiu na tyle, na ile mu na to pozwalamy. 

Moja relacja z Bogiem

Cały czas się jej uczę i poznaję swojego Stwórcę. W tym adwencie jednak całkowicie zawierzam się Jemu. Nie patrzę na swoje dobre uczynki, nie staram się zabłysnąć przed Nim, ale otulam się Jego miłością i chwytam najmniejszego palca u Jego stopy, byleby być blisko! 

Tęsknota

Tego roku towarzyszy mi dziwne przeświadczenie... Wyjątkowo nie mogę doczekać się świąt i dam sobie rękę uciąć, że nie chodzi tutaj o gwiazdkowe prezenty, ale o coś znacznie bardziej wartościowego. Tęsknię za Jezusem. Nie mogę się Go doczekać. Oczekuję jego narodzin, a kiedy tylko one nadejdą, pragnę być z Nim i z Nim już trwać. 

Dla Niego...

Chcę Mu dziękować za wszystko, co mi dał. Chcę świecić Jego blaskiem, cieszyć się Jego radością, brać każdy dzień, takim jaki dla mnie przygotował. Chcę dla Niego działać z miłością. Chcę być otwarta na Jego działanie. Chcę być odważna i gotowa na każdą ewentualność, bo mam pewność, że nic co złego nie pochodzi od Niego.

Jestem Jego własnością 

On zna mnie jak nikt inny. On wie o moich słabościach, ale poprzez nie przychodzi do mnie. Umacnia mnie, chroni i sprawuje nade mną piecze. Daje mi poznać, że jest blisko. Słyszy moje wołania i przychodzi z pomocą, kiedy potrzebuję ratunku. Kocha mnie, choć często nie zasługuję na tę miłość. Otwiera mi oczy, bym znała prawdę i do niej dążyła. On porusza moje serce do kochania, bym mogła świadczyć o Jego miłości.

On chce narodzić się w moim sercu 

On uczy mnie dostrzegać dobro we wszystkim, co mnie otacza. We mnie samej i w moich bliźnich. Uczy czerpać z życia pełnymi garściami. On daje nadzieje i nie odtrąca. Pozwala do siebie wracać, ociera łzy smutku i nigdy nie pozwala poczuć, że jestem samotna.

Módl się tak, jakby wszystko zależało od Boga,

a pracuj tak, jakby wszystko zależało od Ciebie.

Czy Święta Bożego Narodzenia są bardziej świętami dla samych świat, czy w istocie Bożym narodzeniem? Czy dostrzegamy w tym wszystkim Boga, czy raczej cieszymy się, bo mamy wolne od szkoły i pracy i możemy po prostu odpocząć? Jak to jest, że przy stole wesoło, a w sercu pustka? Na te pytania musisz odpowiedzieć sobie sam. 

Ja odpowiedziałam i odkryłam prawdziwą magię świat, która nie kryje się pod choinką, ale w ludzkich sercach!

Dalej »

Tego na pewno o mnie nie wiesz!

września 04, 2018

Tego na pewno o mnie nie wiesz!

Czy dwadzieścia jeden lat to już starość? Czasami mam wrażenie, że tak. To już nie ten głupiutki wiek, kiedy wszystko było wolno, a rodzice przymykali oko na wszelkie wybryki. Dwadzieścia jeden lat to już w pełni dorosłość. Od tego momentu zacznie jedynie przybywać pracy i obowiązków. To czas wielkich zmian, ale też poznawania szarej burej codzienności. To czas pierwszych samodzielnych kroków i pierwszych odważnych decyzji, które mogą zadecydować o całym życiu.

Czasami mam wrażenie, że dwadzieścia jeden lat to już faktycznie starość. Gdzieś uleciała młodzieńcza energia, dopadło zmęczenie. Zniknęło przeświadczenie, że możesz wszystko, gdziekolwiek jesteś i pojawiła się świadomość, a wraz z nią nowe możliwości, nieznane ścieżki do odkrycia i granice do przekroczenia. 

Prowadzę tego bloga już blisko rok. Stali czytelnicy już pewnie zdążyli się na mnie poznać i nie będą zaskoczeni wpisami o zdrowej żywności i naturalnych kosmetykach (na punkcie których jestem zafiksowana), Bullet Journalu (chociaż aktualnie mam przerwę w planowaniu), filmach, książkach, fotografii i pozytywnych myślach. Jest jeszcze wiele szczegółów mnie dotyczących, które składają się na całokształt mojej osobowości i nie mam tutaj na myśli spraw, z których zwierzam się we "wspominkach". Dzisiaj poznacie mnie od całkowicie nowej strony. 

♥ Jestem ogromną fanką siatkówki. Szczególnie reprezentacji w piłce siatkowej mężczyzn i już nie mogę się doczekać pierwszego meczu Mistrzostw Świata! Z całego serca będę kibicować panom, aby powtórzyli sukces sprzed czterech lat.

♥ Dopiero niedawno zaczęłam czytać Harry'ego Pottera. Dacie wiarę, że nigdy wcześniej nie miałam książek J.K. Rowling w rękach? Wszyscy zawsze chwalili, jaka to świetna seria, a mnie zwyczajnie nie kręciły takie klimaty. Aż do teraz. 

♥ Od kilku lat walczę z wypryskami na twarzy. Ech, pryszcze to moja zmora i nic mi na nie nie pomaga.

♥ Uwielbiam piosenki Alana Walkera. Jeszcze do niedawna jego twórczość była mi całkowicie obojętna, ale po wydaniu "Spectre" wróciłam do jego starszych utworów i odkryłam je na nowo.

♥ Wolę zieloną herbatę niż kawę. Bardziej mi smakuje i ona też pobudza. Kawa natomiast pozostawia mi w ustach przykry posmak i zaraz muszę biec do łazienki szorować zęby. Kawa tak, ale dla smaku i w dobrym towarzystwie.

♥ Nie mam ulubionego koloru. Lubię pudrowy róż, jasnoniebieski, ciemnozielony, żółty jak piasek, beżowy jak mocne cappuccino, jednak żaden z tych kolorów nie jest naj.

♥ Nie żuję gum. Kiedyś byłam od nich uzależniona, a tak poza tym są niezdrowe. 

♥ Nie umiem pisać zwykłym długopisem. Moje pismo wówczas przybiera dziwny kształt i w ogóle mi się nie podoba. Nawet mój podpis wygląda dziwnie... Zazwyczaj piszę cienkopisami lub pisakami. 

♥ Nie mam pamięci do dat. Z historii byłam istna noga, a kiedyś nawet przekręciłam rok swojego urodzenia i zamiast 1997 powiedziałam 1979.

♥ Mam fioła na punkcie kupowania naklejek i tasiemek Washi Tape. Dlatego oczywiście jestem stałą klientką Aliexpress.

♥ Wolę kupować książki, niż je wypożyczać. Z prostej racji - po swojej książce mogę pisać własne komentarze i zaznaczać inspirujące cytaty.

♥ Uwielbiam kwiaty: dostawać, fotografować, podziwiać. Lubię także ubrania i gadżety z tym motywem.

♥ Nie umiem się malować. Nigdy nie miałam na sobie w pełni wykonanego makijażu, a ten mój codzienny ogranicza się do kremu nawilżającego i tuszu do rzęs. Kiedy gdzieś wychodzę, maluję jeszcze usta. 

♥ Wierzę w Boga. Wcale nie dlatego, że mnie tak wychowano. 

♥ Lubię grać w gry planszowe. Zawsze dawały mi one więcej radości, niżeli gry komputerowe. Pewnie dlatego, że przy planszówce zbierała się cała rodzina i razem mogliśmy ciekawie spędzić czas.

♥ W swoim życiu najbardziej cenię relacje z bliskimi. Ukochany, rodzina, przyjaciele - dokładnie w tej kolejności.

♥ Jeżeli chodzi o jedzenie, standardowo przepadam za pizzą! Lubię też naleśniki, pierogi, spaghetti i sushi.

♥ Idealny wieczór? Serial, piwo i krążki cebulowe.

♥ Jeśli wino, tylko słodkie. Najlepiej białe. 

♥ Mam bzika na punkcie butów. Jak dla mnie to najważniejsza część garderoby.

♥ Uwielbiam mieć pomalowane paznokcie, jestem szczególną fanką hybrydy.

Dwadzieścia jeden lat to dopiero początek młodości. Ukształtował się nam światopogląd, własny niepowtarzalny gust, zdanie na większość tematów, plany cele i marzenia, które nie pozostaną już tylko strzępkami ulotnych myśli. Trochę już zdążyliśmy poznać, ale tak naprawdę większość doświadczeń dopiero przed nami. Dopiero teraz otwierają się przed nami drzwi, którymi trzeba wyjść do świata. Pora uciąć pępowinę i wziąć życie w swoje ręce. 

Dalej »

Zawsze coś nie tak

sierpnia 29, 2018

Zawsze coś nie tak

Chyba wrócę do pisania pamiętnika. Jakoś czuję potrzebę otworzenia się sama przed sobą. Gryzie mnie wiele spraw, a wiem, że tylko poprzez przelanie myśli na papier będę mogła wszystko sobie na spokojnie poukładać. Niestety blog to nie to samo. Są przecież rzeczy, które lepiej zachować w swoim sercu, ewentualnie je z niego wyrzucić. 

Od jakiegoś czasu czuję niemoc. Zatrzymałam się w martwym punkcie, ale dobrze mi z tym. Budzę się wcześnie, ale ciężko mi wstać, więc śpię jeszcze. Później zazwyczaj odhaczam mały aerobik, chociaż od tygodnia ciągle o tym zapominam i od razu po przebudzeniu zmierzam do lodówki. Dni mi mijają na błogim lenistwie. Czytam książki, piszę listy, podziwiam przyrodę, celebruję chwilę. Ostatnio nawet zrobiłam trochę zdjęć, jednak zanim ktokolwiek je ujrzy, muszą przejść przez najgorszy dla mnie etap postprodukcji. Nie cierpię tego, dlatego na moim komputerze zalega coraz więcej niewywołanych odbitek, a ramki na ścianach świecą pustkami.

Tego lata postawiłam na odpoczynek. Nie wyznaczyłam sobie żadnych celów, nie gonią mnie deadliney. Robię to, na co w danej chwili mam ochotę. Czerwiec należał jeszcze do tych zapracowanych miesięcy. Nauka, nauka, nauka. Im więcej się uczę, tym mam wrażenie, że wiem coraz mniej. Póki co odstawiłam na bok wszelkie książki i fiszki. Zamiast tego oglądam bajki po niemiecku. Lipiec był taki pół na pół. Więcej pisałam i dużo czasu poświęciłam dla bloga. Otrzymałam nawet pierwszą propozycję współpracy, ale na śmiesznych warunkach, a przynajmniej mnie cała ta sytuacja trochę bawiła. Pewien sklep z sukienkami chciał, żebym napisała wpis specjalnie dla nich, oczywiście za opłatą, ale właściwie jaką recenzję miałabym pisać, nie znając ich produktów?  W sierpniu zluzowałam już totalnie. Chodziłam z głową w chmurach, nie mogąc doczekać się zbliżającego wyjazdu nad morze! Jakże tam było pięknie! Jak romantycznie i wspaniale! Najchętniej zostałabym tam na dłużej, bo te 5 dni minęło mi błyskawicznie. Morze mnie zachwyciło. Mogłabym godzinami chodzić po plaży i zbierać muszelki albo brodzić stopami w zimnej słonej wodzie. Powrót do domu oczywiście był nieunikniony i wiązał się z lekkim ukłuciem rozczarowania, że to już po wszystkim. 

Teraz przyszło mi wrócić do tego wszystkiego, co tak doskonale udawało mi się spychać na drugi plan. Ciężko jest zasiąść do obowiązków, kiedy w głowie kotłuje się mnóstwo myśli, a serce wypełnia fala emocji. Chciałabym wszystko sobie uporządkować i już na spokojnie zabrać się do pracy, ale nie mogę. W moim domu panuje dziwna atmosfera i czuję kompletny brak porozumienia z mamą. Dziwnie się zachowuje w stosunku do mnie, a mi robi się przykro za każdym razem, kiedy o tym myślę. Chciałabym krzyczeć z radości, bo mam ku temu powody. Chciałabym dzielić się moim szczęściem ze światem, ale ciężko w ogóle się cieszyć, kiedy ktoś uprzykrza życie. Muszę przestać o tym myśleć i skupić się na tym, co naprawdę się teraz liczy. Przede mną masa pracy nad sobą. Muszę wrócić do pilnej nauki niemieckiego, bo wyjazd już bliżej niż dalej. Najbliższy czas będzie pełen zmian i jeszcze bardziej obfity w emocje. Mam nadzieję, że tym razem pozytywne. 

Dalej »

Dobrze jest, jak jest

maja 25, 2018

Dobrze jest, jak jest

Od ostatnich wspominek minęło ponad dwa miesiące. Żaliłam się, że brak mi swobody w podejmowaniu decyzji, że każdy naciska, że rodzina chciałaby ułożyć moje życie po swojemu. Tym razem powiedziałam "nie". Mama była zła prawie przez miesiąc, a babcia straciła wiarę w swoją ukochaną wnuczkę, ale było warto. Jestem szczęśliwa.

Wszyscy oswoili się z nową sytuacją i już chyba mogę przyznać, że jest ok. Największym sukcesem jest dla mnie aprobata mamy. Mogłam mieć jedynie nadzieję, że tak szybko pogodzi się z moją wyprowadzką, a jednak nie była to nadzieja złudna. Już o wiele spokojniej mogę odwiedzać swój dom i nie boję się, że opuszczę go z krzykiem, albo w ciężkim do zniesienia milczeniu. Jest dobrze i to mi wystarczy.

Ostatnio nabyłam tendencję do robienia tego, czego nie trzeba. Łatwo zaplanować sobie czas, ale gorzej ów plan utrzymać. Nie pierwszy i pewnie nie ostatni raz czuję się rozżalona tym, że zamiast poświecić się obowiązkom, siedzę bezczynnie i kontempluję. Właściwie to nie mam czego żałować. Jestem tak spragniona słońca, iż potrafię godzinami wystawiać twarz ku ciepłym złocistym promieniom, a rozmyślać też mam o czym. Ostatnio moja głowa jest pełna nieuchwytnych myśli. Jest kilka spraw do których muszę przywyknąć, jest kilka rzeczy, które muszę ułożyć sobie na nowo. Jednego jednak jestem pewna. Podjęłam najlepszą decyzję w swoim życiu.

Może nasze życie nie jest do końca usłane różami. Zdarzyło nam się kłócić, sprzeczać i nie odzywać się do siebie przez pół dnia, ale obydwoje chcemy w takich sytuacjach znaleźć rozwiązanie. Kiedy jestem rozemocjonowana płaczę i krzyczę na przemian. I nie zamierzam łzami wywołać litości, ani krzykiem kogoś przywoływać go do porządku, ale w ten sposób zwyczajnie wychodzą ze mnie emocje. Czasem trzeba mnie po prostu uciszyć. Zazwyczaj jednak się razem nudzimy i ja to tak cholernie lubię! Taki wewnętrzny spokój i ciszę. Stabilność i brak wielkich zmartwień. Pewność co do drugiej osoby i zero ekscesów. Czasem niespodziewanie wyskoczymy na pizzę. Czasem zmarnujemy wieczór z dobrym serialem i ulubionym piwem. Czasem można sobie pozwolić.
Może nasze poranki nie przypominają Miracle Morning, ale jest w nich pewien urok. Nie budzę się codziennie rano wyspana i w pełni sił na kolejny dzień. Właściwie rzadko kiedy tak się budzę. Na ogół mam okropny problem ze wstawaniem i brak sił, żeby z nim walczyć. Otworzenie oczu i zwleczenie się z łóżka to dla mnie katorga. Zanim w ogóle wstanę muszę odleżeć swoje. A kiedy już wstanę, wcale nie jest lepiej. Z rana nie dopisuje mi apetyt. Staram się chociaż wypić szklankę wody z cytryną, ale usilnie nie wchodzi mi to w nawyk. Zamiast tego robię kawę i jem słodkie babeczki, choć nie powinnam. Zdarza nam się zasiedzieć na tarasie. Nie ma nic przyjemniejszego z rana niż milusi szlafrok, ciepłe promienie słońca otulające moją twarz i wszechogarniająca cisza. On zazwyczaj czyta. Ja zazwyczaj myślę.

Fusy w filiżance kawy są znakiem, iż czas brać się do pracy, ale zazwyczaj coś zawsze wypada. Fajnie jest robić razem zakupy, ale dobrze jest też je robić samemu, wiedząc jak on tego nie znosi. Fajnie jest razem przygotowywać posiłek. Fajnie jest razem dzielić się domowymi obowiązkami i międzyczasie puścić mu buziaka, albo przytulić się tak po prostu. Kiedy już naprawdę nie ma nic innego do zrobienia, przychodzi czas na pracę i jak zwykle nie zdążę odhaczyć wszystkiego, co sobie zaplanowałam. Maj był z pewnością czasem nauki niemieckiego. Poświeciłam na to ponad połowę miesiąca. Z pozostałych planów nie jestem już tak zadowolona i już teraz wiem, że nie będę miała kiedy tego nadrobić. Czuję niedosyt. Trudno. Zamiast rozpaczać, muszę spojrzeć w przód na to co jeszcze przede mną. A przede mną bardzo dużo pracy.

Ostatni czas był też obfity w imprezy. Wraz z początkiem miesiąca zaczęły się Juwenalia, a wiec trzy noce koncertów. Jak dla mnie bomba. Na wszystko trzeba mieć czas, także na to żeby się wyskakać pod sceną. Były koncerty skoczne i wesołe (Chwytak. Sławomir) Były koncerty dosyć nużące (Kult) Były koncerty prawdziwych gwiazd (Beata i BAJM). Wszystkie inne nie mój gust, choć troszkę żałuję, że tym razem odpuściłam występ Enej. Poza głośnymi wydarzeniami maj był również obfity w wydarzenia rodzinne. Trzy komunie. Na każdej obecność obowiązkowa, bo troje najbliższych kuzynów. No i oczywiście grille i ogniska. To chyba podstawa dobrej majówki, a my tak swoją zaczęliśmy już w kwietniu w towarzystwie znajomych (jeszcze) z liceum Dejwa. Trochę zazdroszczę mu takich kumpli. Moje paczki rozleciały się już dawno temu i teraz, poza kilkoma znajomościami, właściwie nie mam koleżanek. Na palcach jednej ręki mogę wymienić osoby, na które mogę liczyć, ale też nie zawsze i nie w każdej sytuacji. Zresztą nie oczekuję tego od nikogo. Dobrze jest jak jest. Dobrze, że czasem złapiemy się gdzieś w drodze i zamienimy kilka zdań. Dobrze, że możemy się sobie wyżalić i wypłakać chociażby wisząc godzinami na telefonie. Dobrze, że możemy (rzadko, bo rzadko) spędzić wieczór na plotach przy winie. Dobrze, że odpisujemy sobie na listy i dobrze, że wychodzimy razem na kawę. Dobrze jest jak jest.
Wracając jednak do tematu... Grill nie był do końca udany. Dziewczyny się nakręciły i posprzeczały z chłopakami, a ja zaliczyłam pierwszego kaca mordercę i postanowiłam, że od teraz tylko piwo - wyjątkiem były Juwenalia. Padło też hasło, że jak tak mają wyglądać te imprezy, to następnym razem niech chłopcy bawią się sami. Tak też zrobili.

Jestem wdzięczna Bogu za takiego faceta, z którym mi dobrze w każdej sytuacji. Taki wprost do tańca i do różańca, bo i bawić się razem umiemy i wspólna monotonna codzienność też się przyjemnie toczy powolutku do przodu. Fajnie jest wskoczyć mu na barana, szalenie całować i wypić za nasze zdrowie. Fajnie też razem pracować. Zasypiać. Planować wspólną przyszłość.

Chciałabym mieć więcej czasu na wszystko. Brakuje mi wieczorów z książką, weny na pisanie i chęci do fotografowania. Mam ochotę na dziką imprezę w klubie, ale resztę dzisiejszego wieczoru spędzę z fiszkami.

Dobrze jest, jak jest.

Dalej »

Zmiany

kwietnia 09, 2018

Zmiany

Stwierdzenie, że moje życie odwróciło się o 180 stopni w obecnej sytuacji raczej nie będzie przesadą. Przechodzę właśnie etap budowania wszystkiego od nowa. Muszę zacząć od początku, by móc odnaleźć w tym wszystkim własne ja. Z zewnątrz tylko słyszę rady, opinie i docinki, a moje odczucia i myśli stają się głuche pośród tego szumu. Wszyscy wiedzą najlepiej, jak powinno wyglądać moje życie, każdy mówi co innego, ale tylko ja mogę o tym zadecydować. Skoro już zrobiłam pierwszy krok, najwyższy czas nauczyć się chodzić. 

Wyprowadzka z domu przebiegała etapami, ale stało się. Oficjalnie mieszkam już u ukochanego i wcale nie jest mi z tego powodu jakoś wstyd, chociaż rodzina prawdopodobnie zakłada inaczej. Pomimo, że nie chciałam nikomu zrobić na złość, próbowałam rozwiązać konflikt na wszelkie różne sposoby, to jednogłośnie zostałam uznana za tą złą. Trochę mi z tego powodu przykro... Mama ze mną nie rozmawia, babcie plotkują za plecami, że bez ślubu to nie po bożemu. Ze strony wujostwa nie mogę spodziewać się niczego innego, jak przykrych docinek. Na szczęście zostali jeszcze tata i brat, po których to wszystko albo spłynęło, albo nie chcą napinać i tak już nerwowej atmosfery. W każdym razie jedynie z nimi mogę porozmawiać w miarę normalnie i póki co oni są moim jedynym powodem odwiedzin w domu. 

Przez ostatni czas razem z ukochanym borykaliśmy się z remontami w jego pokoju. Wszystko szło jak po grudzie, ale mimo to strasznie się cieszyłam, że będziemy mieć kawałek własnej przestrzeni do pracy i relaksu. Pomalowaliśmy ściany, odświeżyliśmy meble i zrobiliśmy ostrą selekcję jego rzeczy, coby i dla mnie znalazło się tam trochę miejsca. Pokój wygląda jak nowy. Ma teraz śliczny ciepłobeżowy  kolor ścian, biało-czarne meble i szare dodatki. Pomimo tych surowych odcieni jest bardzo przytulny i w końcu zrobiło się w nim przestrzennie! Teraz musimy dokupić jeszcze kilka znaczących dodatków, jak tablica korkowa, przywieźć moje biurko z domu i w końcu będę mogła powrócić do pracy!

Od kiedy moja przeprowadzka stała się realna, a sytuacja w domu niezbyt ciekawa, moja wiara znacznie wzrosła. Chyba nikogo nie zaskoczę z deklaracją, że jestem chrześcijaninem, bo otwarcie przyznaję się do swojej religii, choć nie do końca mogę się z nią we wszystkim zgodzić. To są jednak moje osobiste przekonania, które mogą być błędne. Nie zaprzeczę, że jestem tylko człowiekiem pełnym słabości, ale od kiedy szarpały mną nerwy, a kłótniom nie było widać końca, na nowo zwróciłam się do swojego Boga, powierzając mu całą tą sytuację. To mnie znacznie uspokoiło i dało nadzieję, że wszystko może wrócić do normy. Ludzie potrzebują tylko czasu, a ja cierpliwości i pokory. 

Mieszkając z ukochanym, zdecydowaliśmy się wspólnie na podjęcie wyzwania oczyszczenia swojego organizmu z toksyn. Przez dwa tygodnie, zacząwszy od przyszłego poniedziałku wykluczymy z diety wszelką przetworzoną żywność, pieczywo, nabiał i mięso. Zamierzamy żywić się jedynie owocami i warzywami, nie wykluczając wszelkiego rodzaju kasz i ziół. Póki co trwają nasze przygotowania. Pilnie studiujemy książkę "Zielone koktajle - detoks" i już teraz nastrajamy organizmy na zwiększoną ilość witamin niż dotychczas. Mamy nadzieję, że dieta owocowo-warzywna nam się powiedzie, bo dwa tygodnie to jednak sporo czasu. Możemy z początku czuć się osłabieni, ale na pewno nie głodni! :) 

W kolejnym poście dokładniej przedstawię skutki takiej diety, na czym ona konkretnie polega i dlaczego warto się na nią zdecydować. Będę też na bieżąco inspirować Was pysznymi koktajlami i motywować do zmienienia nawyków żywieniowych! 

Na zdrowie :) 

Dalej »

Życie - ciągła walka

marca 19, 2018

Życie - ciągła walka

Nigdy nie chciałam dorastać. Okres dzieciństwa był dla mnie bardzo beztroski. Kiedy teraz wspominam sobie ten czas, wydaje mi się, że to bajka; że taka nirwana jest niemożliwa. A jednak była. Nie dotyczyły mnie żadne problemy, obowiązków było tyle, co nic,  czas nie miał znaczenia. Już wtedy mówiłam, że nie chciałabym być dorosła. Nigdy nie ciągnęło mnie do maminych szminek, czy butów na obcasie. Nigdy nie interesowałam się sprawami "nie dla dzieci". Wiedziałam, że dorośli muszą chodzić do pracy, płacić rachunki i załatwiać milion innych bezsensownych spraw.

         Okres dojrzewania wprowadzał mnie pomału w ten duży świat, chociaż broniłam się przed tym rekami i nogami. Mama często powtarzała mi, że czas już zmądrzeć, że trzeba myśleć realniej na niektóre sprawy i przede wszystkim stać się odpowiedzialnym za swoje czyny i decyzje. Starałam się taka być, ale w głowie jeszcze miałam fiu bździu. To był czas pierwszych miłości, randek z chłopakami i ogólnie buzowania hormonów. Jak większość nastolatków i ja w tym czasie przeżywałam bunt. Pamiętam kłótnie z rodzicami o godzinę policyjną, o to, że mogę się spotykać, z kim chcę i kiedy chcę. Nawiasem mówiąc, nigdy nie należałam do grona tych imprezujących. Do tej pory nigdy nie byłam w żadnym klubie, a alkoholu nie piłam do osiemnastu lat. Trzymałam się raczej stałego grona koleżanek, a mimo wszystko rodzice stawiali mi jasne warunki, które przeszkadzały typowej nastolatce, bo trochę wstyd wracać z randki o 22.00. Walczyłam o swoją wolność - tak to wówczas nazywałam. Chciałam trochę więcej luzu i przestrzeni. Nie rozumiałam, dlaczego przed każdym wyjściem z koleżankami, musiałam prosić o pozwolenie i tłumaczyć gdzie i po co idę, a każde spóźnienie było srogo respektowane. Czasami nawet bałam się wracać do domu, bo z góry zakładałam, jaka będzie reakcja mamy. Czasem miałam szlaban, czasem była zła za nieprzestrzeganie umowy, mimo że ja się tak nie umawiałam! Czasem przymknęła oko na moje wykroczenia.
       Tak więc ten nastoletni wiek minął mi dosyć burzliwie, ale mimo wszystko wspominam go bardzo dobrze. Pomimo tych wszystkich kłótni i płaczów śmiem twierdzić, że był to jak na razie jeden z lepszych okresów w moim życiu. 

      Wczesne wchodzenie w dorosłość również przyniosło mi wiele doświadczeń. Po osiemnastce chyba każdemu trochę odbija, bo wydaje się nam, że jesteśmy już nie wiadomo jak dorośli. Ja też nie odbiegałam od tej reguły... Zaliczyłam wtedy swoje pierwsze alkoholowe przygody, co oczywiście też nie umknęło uwadze rodziców. Niemniej jednak nie żałuję tych wybryków, bo dzięki nim, przekonałam się, że alkohol to zguba ludzkości. Do dziś dnia mało kiedy sięgam po kieliszek, a jeżeli już to ewentualnie wina.
     Kolejnymi tematem kłótni i walk były wakacje z chłopakiem. Rodzice nie mogli przeżyć, że wyjeżdżam na 3 dni z nim sam na sam, chociaż mieliśmy już wtedy po 19 lat. Oczywiście nie obyło się bez obietnic, że do niczego między nami nie dojdzie. Tak, mamo, jesteśmy odpowiedzialni i wiemy, czym skutkuje seks.  

Od tamtego czasu, nie minęło wiele. Skończyłam szkołę z wyróżnieniem, dobrze napisałam maturę i nagle stanęłam w obliczu miliona pytań odnośnie mojej przyszłości. Nie po drodze były mi studia, choć obydwie babcie do dzisiaj się z tym nie pogodziły. Wyjechałam z ukochanym do Niemiec do pracy. O dziwo, tym razem nikt nie miał nic przeciwko. Pół roku wspólnego mieszkania niesamowicie nas do siebie zbliżyło. Nawet nie przypuszczałam, że tak dobrze będziemy się dogadywać, żyjąc pod jednym dachem. Dużo się o sobie dowiedzieliśmy, znikało wcześniejsze skrępowanie, nauczyliśmy się otwarcie ze sobą rozmawiać o wszystkim i stawiać czoła codziennym problemom. Chyba nabrałam trochę pokory i cierpliwości. Dowiedziałam się, że w chwilach kryzysu najważniejszy jest kompromis, a swoją codzienność budowaliśmy na zaufaniu, szczerości i czułości. 

       Dla naszego związku był to skok na bardzo głęboką wodę, ale jestem pewna, że zdaliśmy egzamin, bo wracając do domu, podjęliśmy decyzję odnośnie wspólnego zamieszkania również w Polsce. Oznajmienie tego naszym rodzicom nie było łatwe. Początkowo kręcili nosami, ale koniec końców się zgodzili. Moja radość nie miała końca! Byłam bowiem przekonana, że znowu będę musiała walczyć o swoje racje. Początkiem marca już nawet rozpoczęliśmy przeprowadzkę, kiedy nagle coś się odmieniło. 

          Rodzice nagle stwierdzili, że wspólne mieszkanie przed ślubem to nie po bożemu. Może faktycznie nie jest to respektowane przez Kościół, ale ja nie mam zamiaru rezygnować ze swojego szczęścia, tym bardziej że za kilka miesięcy ponownie wyjedziemy i znów będziemy mieszkać razem, a na ślub zwyczajnie nas nie stać. Ta sytuacja to teraz zaledwie czubek góry lodowej. Znowu ingerencja rodziców w moje życie... Znów kłótnie, płacz i nerwy.

Czasem mam tego zwyczajnie dość. Nie chcę drzeć kotów z moimi rodzicami. Nie chcę z nimi polemizować, bo żadna dyskusja z nimi nie ma większego sensu. Oni i tak wiedzą swoje, wiedzą lepiej. Moje argumenty są niczym w porównaniu z ich życiowym doświadczeniem. Czasami mi przykro, że tak to właśnie wygląda; że żeby postawić na swoim muszę wciąż walczyć o tę wolność i poszerzanie horyzontów. Bo nie liczą się moje uczucia ani moje szczęście, tylko ich racja. Wiem, że rodzice nie chcą dla mnie źle, ale czasami mam ochotę zatrzasnąć drzwi i przenieść się do krainy, gdzie w końcu będę mogła sama o sobie decydować i ponosić konsekwencje własnych decyzji. Może oni faktycznie kierują się troską o moje dobro, ale ja czasami nie potrafię tego dostrzec. Może ranię ich swoim pochopnym postępowaniem, ale oni ranią mnie brakiem zaufania i zrozumienia. Nie oczekuję od nich akceptacji moich decyzji. Nie muszą się z nimi zgadzać, ale niech chociaż postarają się zrozumieć i nie przekreślać na starcie.

A może tak miało być, że przez cały ten czas miałam nauczyć się walki o swoje? Może to miało mnie przygotować do stawiania czoła dyskusjom. Uodpornić na wielkie emocje i wzbudzanie we mnie poczucia winy?

Bo dzisiaj jakbym trochę mniej się przejmowała. Jakbym się trochę wyciszyła. Jak mantrę powtarzam sobie "co ma być, to będzie, ale ja i tak to zrobię!"

Dalej »

Nieromantyczny post o miłości

lutego 14, 2018

Nieromantyczny post o miłości

    Czasami Cię nie rozumiem. Przychodzisz do mnie zamyślony. Uśmiechasz się, tulisz, ale oczy masz nieobecne. Jakbyś tylko ciałem sterował mechanicznie, a umysł błąka się nie wiadomo gdzie. Mówisz do mnie słowa, które chciałabym usłyszeć, ale ile w tym przekonania? Pytam, się co się stało, a Ty nie chcesz o tym rozmawiać. Już tak dawno nie rozmawialiśmy, po prostu... Nie odstępujemy siebie na krok, a tak mało między nami tej najzwyklejszej komunikacji. Zazwyczaj wszystko zaczyna się od "może zrobię nam herbatę? Może kawę?". A kiedy odmawiasz, już na sto procent wiem, że coś jest nie tak. I Ty wiesz, że ja wiem, więc tylko przytulasz się mocno i rzucasz przez ramię, że już będziesz się zbierał, że chcesz pobyć sam.

      Zamykam za Tobą drzwi i czuję głęboki żal. Dwie samotne łzy spływają mi po policzku, bo wiem, że coś Cię gryzie, a Ty to przede mną ukrywasz i nawet jeśli kiedyś mi o tym powiesz, to może nie będzie to już aktualne. 

        Pamiętam, jak ja miałam problemy ze szczerością. Nie umiałam się przed nikim otworzyć tak na sto procent, a Ty chciałeś, żebym zawsze mówiła Ci o tym, co mnie gryzie, nawet jeśli to głupota. Mówiłeś, że takie rzeczy trzeba rozwiązywać w zarodku.  Nauczyłam się tego i teraz zawsze mówię wszystko szczerze. Teraz Twoja kolej na lekcję szczerości. Zamiast porozmawiać, zbywasz mnie, mówiąc "później", "kiedy indziej". Później jednak mało kiedy następuje. Kiedy indziej znowu nie ma okazji. Mam do siebie żal, że nie ufasz mi aż na tyle, żeby od razu o wszystkim mi powiedzieć. Nie jestem może wróżką i nie rozwiązuję problemów skinieniem magicznej różdżki, ale jestem Twoją przyjaciółką - i chyba dlatego wciąż czekam, aż wrócisz. Jestem Twoją dziewczyną i dlatego wciąż wierzę, że nigdy mnie tak naprawdę nie opuścisz.

        Siejesz ciszę w moim życiu i choć zazwyczaj jest to błoga cisza, tak dni takie, jak ten nie należą do niczego przyjemnego. Zostałam sama w czterech ścianach, które bez Ciebie wcale nie stanowią bezpiecznej przestrzeni. Bez Ciebie są mi obce. Czuję się osaczona przez moje otoczenie. Brak mi oddechu, wszystko mnie przytłacza, a Ty uciekasz ode mnie, bo nie chcesz psuć mi humoru, ale już samym odejściem psujesz go nieodwracalnie. Może to i dobrze, że zabierasz wszystkie swoje rzeczy. Przynajmniej nie będą mi nieustannie przypominać, że jeszcze nad ranem wtulałeś twarz w moją szyję. Zabierasz radość ze wspólnego poranka. Zabierasz mój spokój ducha. Zostawiasz tylko głuchą ciszę.
         Ale takie rozłąki też są potrzebne. Gdyby nie one, nie miałabym pojęcia, że potrafię tęsknić tak bardzo. Nie wiem, czy potrafiłabym czekać na Ciebie z niecierpliwością i cieszyć się z Twojej obecności, tak jak cieszę się teraz. Moja wielka miłość, zakopana do tej pory pod pokrywą codzienności wypełza na powierzchnię, by otoczyć Cię ramionami, kiedy tylko się pojawisz. Tęsknię za Twoimi ramionami i słodkimi słówkami, których mi nie szczędzisz. Tęsknię za Twoim ciepłem, oddechem na poduszce, spokojem i ciszą. 

     Moim marzeniem było kochać i być kochanym. Później chciałam Cię mieć na wyłączność. Marzyło mi się wspólne mieszkanie. Chciałam zasypiać przy Tobie i budzić się codziennie rano, z uśmiechem na twarzy, robić Ci śniadania i rozmawiać z Tobą przy porannej kawie, ale kiedy i to się spełniło, zabrakło nam tego co najważniejsze. 

        Mieliśmy wielkie plany, ale za bardzo się ze wszystkim zapędziliśmy. Coś się zmieniło i nie wiem, czy tylko ja to zauważam, czy Ty też, bo pytasz mnie czasem, czy nie poświęcasz mi za mało uwagi? Ja nie żądam Twojej uwagi. 

      Ja żądam miłości. 

      Namiętności. 

      Spontaniczności. 

      Wzajemnego zaufania. 

      Wzajemnej radości nawet z powodu, że jesteśmy razem. Tak po prostu. 

    Ciągłe gonienie za czasem przygasiło w nas ten płomień. We mnie przygasiło. Nie dbałam, o to co jest pomiędzy nami i teraz nie wiem jak to naprawić... Jak od nowa rozpalić w nas uczucie? Jak poczuć motylki w brzuchu? Jak sprawić, by po naszych karkach znowu przebiegły dreszcze? Co mam zrobić, żeby maksymalnie się do Ciebie zbliżyć i zostać tak już do końca? Jak Cię na nowo do siebie dopuścić?

      A może tak po prostu jest, że z czasem to uczucie się przeistacza. Że to już nie chodzi o romantyczne uniesienia, tylko o pewność, że będziesz przy mnie zawsze. Ale czy będziesz? Czy wytrwasz i czy ja wytrwam? Czy damy radę stanowić dla siebie niezawodne wsparcie? Czy będziemy przy sobie trwać mimo wszystko? Czy będziemy o sobie pamiętać, mieć dla siebie czas, tęsknić? Czy będziemy szczerze rozmawiać i razem śmiać się i płakać i nie uciekać, kiedy jest nam wstyd i źle? 

         Jakby co, to wiesz, gdzie mieszkam. Zajrzyj, jeśli chciałbyś pogadać.
      A może później utwierdzimy się na zawsze w przekonaniu o swojej bezgranicznej miłości? O trosce, wsparciu i pomocy? O tym, że mamy przed sobą wspólne tygodnie, miesiące i lata? O tym, że razem wykreujemy naszą przyszłość i ofiarujemy sobie swój czas. Bezgraniczny czas. 

Dalej »

Chciałabym być...

lutego 08, 2018

Chciałabym być...

        Już ładnych parę godzin siedzę nad postem o zdrowym odżywianiu, który prawdopodobnie pojawi się w przyszłym tygodniu. Czytam i magluję te same treści po raz enty, ale na dzisiaj już sobie odpuszczę. Zamiast tego wróciłam na chwilę do bloga create your space. Nadal mam sentyment do tego miejsca i chętnie sięgam wspomnieniami do zapisanych tam słów. Tak sobie pomyślałam, że niektóre wpisy warto sobie przypomnieć i odświeżyć, bo są naprawdę ciekawe, pozytywne, albo po prostu miło mi się kojarzą. Myślę, ze w najbliższym czasie trochę się ich tu pojawi, a teraz zapraszam na jeden z nich.

      Kiedy popatrzę na swoje życie oczami osoby trzeciej, wygląda ono nijako. Nijaka osoba o nijakim charakterze, z nijakim zainteresowaniami i umiejętnościami. Moje szare bure i ponure jestestwo sprowadza się do długiego spania, chodzenia do szkoły, pisania listów i nauki. Czasem sięgnę po dobrą książkę albo wyjdę na kawę z przyjaciółmi. Czasem pomaluję paznokcie na czerwony kolor, czy wezmę długą kąpiel z ogromną białą pianą. Moje życie jest spokojne, statyczne, bez ekscesów, ale jest moje i jest najlepsze na świecie.

     Czasami przechodząc obok wysokiej brunetki, o dużych czekoladowych oczach, ubranej w markowe ciuchy, myślę sobie, że chciałabym być jak ona. Pewnie ma powodzenie i nie narzeka na brak koleżanek. Być może dobrze się uczy, ma fajnych wyluzowanych rodziców i wypchany banknotami portfel. Prawdopodobnie każde wakacje spędza w innym zakątku świata i doskonale mówi po angielsku. Czasami zazdroszczę takim ludziom, choć w ogóle ich nie znam. Czasami przyłapuję się na tym, że dorabiam im historie, chociaż prawdę powiedziawszy, nic o nich nie wiem. Czasami chciałabym być jak ta wysoka brunetka. Nie musieć korygować pryszczy, czy związać włosy w niechlujny kucyk, ale i tak wyglądać uroczo. Chciałabym trzepotać długimi rzęsami, jednocześnie zakręcając bujny kosmyk włosów na palec. Chciałabym mieć wiele znajomych, którzy zazdrościliby mi urody i inteligencji, lecz zaraz po tym dociera do mnie idiotyczność moich fantazji i myślę sobie "Monia, przecież twoje życie jest cudowne".

      Może nie mam długich wymarzonych włosów, a moją buzię szpecą czerwone wypryski, ale mam za to coś o wiele cenniejszego niż nieskazitelna uroda. Mam przy sobie kogoś, kto widział wiele pięknych kobiet, a za najwspanialszą uważa właśnie mnie. Mam przy sobie ludzi, którzy niczego mi nie zazdroszczą i dzięki temu mogę być pewna ich lojalności. Mam przy sobie bratnie dusze, z którymi mogę dzielić pasje i zainteresowania, poglądy i subiektywne opinie. Mogę im powierzać tajemnice i wiem, że moje słowa nie wyjdą poza krąg. Mogę przy nich być sobą, a im nie przeszkadza moje naturalne zachowanie. Mam przy sobie przyjaciół, którzy idą ze mną ramię w ramię, bez żadnej rywalizacji, ale ze wsparciem i pomocą. Codziennie uśmiechem rozświetlają mój dzień, codziennie inspirują i motywują do działania. Dają siłę i uskrzydlają. Służą dobrym słowem i radą. Pamiętają o urodzinach i doskonale wiedzą, co podarować w prezencie. Dzwonią tylko po to, żeby powiedzieć "cześć". Zapraszają do siebie, czy wyciągają na spacery. Na dzień dobry cmokają w policzek, a na pożegnanie przytulają mocno i serdecznie. Zbierają ekipę i oznajmiają, że idziemy na kręgle. Pożyczają książki, w trudnych chwilach trzymają za ręce lub zaciskają kciuki. Cieszą się razem ze mną i piszczą z radości, a kiedy trzeba, przynoszą dobre wino na pocieszenie. Są ze mną, nawet kiedy ich nie potrzebuję. Piszą, dzwonią, interesują się moim życiem, bo są moimi przyjaciółmi. Wprowadzają w moje życie mnóstwo radości i wigoru. Sprawiają, że czuję się potrzebna. Dodają uroku szarej codzienności. I wystarczy jeden telefon, jedna wiadomość z zapytaniem co słychać, bym mogła odpowiedzieć, że u mnie błoga cisza, za oknem cudownie pada deszcz, a ja siedzę pod kocem w grubych skarpetkach i tęsknię za Wami wszystkimi, wdychając zimne powietrze.

     Takich ludzi warto przy sobie mieć. Warto być przy nich i być dla nich. I właśnie taka chciałabym być. Chciałabym wnosić do Waszego życia pierwiastek dobroci, szczerości, otwartości i miłości. Chciałabym Was przekonać, że potraficie spełniać swoje marzenia, realizować plany i góry przenosić. Chciałabym wspierać Was w dążeniu do upragnionych celów, być przy Was, kiedy podbijacie świat i cieszyć się z Waszych sukcesów. Chciałabym służyć ramieniem, kiedy będziecie tego potrzebować. Być słuchaczem, kiedy potrzebujecie się wygadać lub doradzać, kiedy będziecie o to prosić. Chciałabym być kochającą dziewczyną, którą będziesz uważał za największy skarb. Chciałabym zawsze z takim samym zachwytem, trzymać Twoją twarz w dłoniach i dziękować Bogu, że postawił przy mnie tak wspaniałego człowieka. Chciałabym, abyś miał pewność co do moich uczuć. Wiedział, że jesteś w istocie wszystkim, co mam i że chcę dla Ciebie jak najlepiej. Chcę, żebyś wiedział, że się martwię, chociaż nie mam powodu. Że się złoszczę, tylko dlatego, że mi na Tobie zależy. Że myślę o Tobie przed snem i w trakcie dnia, prawie bez przerwy. Chciałabym być dla Ciebie najlepsza. Znać wszystkie Twoje tajemnice, być po prostu blisko, nawet kiedy jestem daleko.

     A dla Was? Dla Was chciałabym być po prostu sobą. Nic więcej nie mogę Wam ofiarować, bo tak naprawdę niewiele mam. Chciałabym się z wami dzielić doświadczeniami, życiowymi radami i aspiracjami. Chciałabym Was motywować tak, jak Wy motywujecie mnie. Chcę z Wami iść przez życie, dopóki jest nam to dane i wierzyć, że prędko się nie rozstaniemy. I nie chcę być dla Was kimś ważnym, wbijającym Wam się w prywatne życie. Chciałabym być dobrym duchem, do którego teraz możecie się zwrócić i którego po latach będziecie mile wspominać.

Nie widziałam Cię już od miesiąca
I nic. Jestem może bledsza, trochę śpiąca,
trochę bardziej milcząca.
Lecz widać można żyć bez powietrza. 

Dalej »

Powrót do domu

grudnia 18, 2017

Powrót do domu

Już od dawna nie mogłam doczekać się chwili powrotu do Polski, a jednocześnie sama myśl o tym mroziła mi krew w żyłach. Koniec pracy, święta w domu i odpoczynek - może to wszystko brzmi cudownie, ale tak naprawdę pod każdym z tych haseł kryła się obawa. Pół roku spędzone razem z ukochanym bardzo nas do siebie zbliżyło. Wspólne posiłki, spędzanie wolnego czasu i dzielenie jednej poduszki wręcz uzależniło mnie od jego obecności. Nie musieliśmy nawet zajmować się sobą, ważne, że po prostu był w zasięgu mojego wzroku. Bałam się chociażby jednodniowego rozstania z nim, aż ta chwila w końcu nadeszła. 

Dzisiejszy wieczór spędzam sama i tak mi jakoś pusto, cicho, smutno. Niby w swoim domu, wśród rodziny, ale czegoś ewidentnie brakuje, kogoś obok mnie nie ma chociaż być powinien. Muszę zasnąć sama, bez dotyku ramion, lecz pomimo zmęczenia ta myśl odgania mi sen z powiek. Zawsze bałam się samotności i chociaż wiem, że samotna nie jestem, że jutro się zobaczymy i pół dnia spędzimy razem, to czuję jakby wyrwano ze mnie spory kawałek duszy. Nie chcąc o tym myśleć, rozpakowałam już prawie wszystkie walizki, posprzątałam pokój, zajmowałam myśli czymkolwiek innym, ale nie można tak w nieskończoność. Nie potrafię znaleźć sobie miejsca, chodzę z kąt w kąt i szukam go, choć to irracjonalne. Nawet ulubiona herbata straciła smak. Nie mam apetytu, ani siły, by zacząć działać w konkretnym kierunku. Jedynie tęsknię.

Dalej »

Aktualności - Grudzień 2017

grudnia 08, 2017

Aktualności - Grudzień 2017

   Skoro wiadomo już kim jestem, oraz po co i dlaczego założyłam tę witrynę, chyba najwyższa pora pochwalić się co u mnie słychać. To będzie kolejny post z serii "o niczym", czyli coś, co czytelników interesuje najmniej, ale kto powiedział, że blog nie może być jednocześnie pamiętnikiem? Może i ten póki co pewnie będzie, bo jak na razie wizję tej strony mam jedynie w głowie, a do realizacji zaplanowanych, tematycznych postów przejdę dopiero po powrocie do domu. Zresztą nawet wtedy nie wykluczam, że nie najdzie mnie na małe wspominki. 

   Pewnie umknął Wam fakt, że powyżej wspomniałam coś o powrocie do domu. Ku gwoli ścisłości w mojej rodzinnej wiosce pod Rzeszowem byłam ostatni raz pod koniec lipca i do dosłownie w przelocie. Podczas trzydniowego urlopu, niemalże dwa dni spędziłam w trasie. Przez resztę czasu załatwiałam sprawy, odwiedzałam lekarzy i robiłam zakupy, bo przecież każdy Polak mieszkający na obczyźnie, koniecznie musi odwiedzić Biedronkę. W domu spędziłam jedynie noc. Zdążyłam spakować tylko kilka rzeczy, by zaraz później móc ruszyć w drogę powrotną do Offenburga.

    Offenburg - to właśnie tutaj mieszkam i pracuję już prawie pół roku. Malutkie niemieckie miasteczko znajduje się w okolicy 30km od granicy z Francją i choć okolica jest piękna, teraz już ciężko o ładną pogodę. Lata są tu upalne, a jesienie wietrzne i deszczowe. Razem z ukochanym wynajmujemy pokój w robotniczym pensjonacie, od którego do pracy mamy około 7 km. Pracujemy na magazynie spożywczym. Same nocne zmiany, najgorsze niemieckie wynagrodzenie, ale jak na polskie standardy byliśmy zachwyceni wypłatą. Urok jednak minął. Dopiero po czasie człowiek zaczyna dostrzegać minusy i niedociągnięcia, a takowych w tej firmie od groma. Bieganie po magazynie i zbieranie pudełek, pudeł i ogromnych pak nie jest pracą przyszłościową. Ludzie biegają obolali z naręczem kartonów, bo szefostwo kusi premią, ale tak naprawdę to pojęcie to jedna wielka niewiadoma. Zarobki jak na niemieckie standardy są marne, dlatego pewnie Niemca na nocnej zmianie ciężko uświadczyć. Polacy natomiast pchają się jak świnki do koryta, po to marne 1500 euro, a i to nie zawsze.

     My przyjechaliśmy sobie tutaj dorobić. Z początku miały być to trzy miesiące, ale zdecydowaliśmy się zostać pół roku, bo co nam szkodzi? Studia ani żadne inne szkoły nas nie zobowiązują, a po powrocie do Polski i tak musielibyśmy pewnie iść do pracy. Niemniej jednak na święta już na pewno wracamy do domu. Nie ma żadnej siły, która by mnie zatrzymała na dłużej w tej pracy. Wątpimy też, czy kiedykolwiek tutaj wrócimy. Tragedii jako tako nie ma, ale to nie jest praca na stałe i mniej więcej to podsyca naszą chęć zaczerpnięcia językowej wiedzy, coby w przyszłym roku, prawdopodobnie po wakacjach (odpoczynek nam się należy) móc startować do lepszej pracy. Co z tego wyjdzie, zobaczymy. Ja jestem pozytywnej myśli.  

Dalej »