20 planów na 2020 rok

stycznia 27, 2020

20 planów na 2020 rok

Długo zastanawiałam się, czy pisanie tego posta ma jakikolwiek sens. Jakby nie było, nie mam na ten rok nowych wielkich, a tym bardziej odkrywczych planów. Nie stawiam też na cele, które koniecznie chcę w tym roku zrealizować, nie są to nawet wypunktowane postanowienia, a raczej pomysł na życie. Koncepcja na to, jak chcę, by wyglądała moja codzienność. Moja mała idea, którą stale opracowuję. 

Doszłam zatem do wniosku, że spisanie tego wszystkiego jest mi potrzebne, chociażby po to, żeby poukładać myśli, odświeżyć zapomniane zamysły, wyznaczyć priorytety. No to lecimy!

klik

1.Slow life

Kto tu zagląda, ten wie, że z ideą Slow Life zaprzyjaźniłam się już dawno, ale przyjaźń, jak i każda inna relacja ma swoje wzloty i upadki. Przyznaję przed sobą, że nie zawsze wszystko wychodziło mi tak slow i czasem nie wychodzi nadal. No cóż, zdarza się, jednak walczę ze sobą i ze swoim narwaniem. Tak, jestem narwana. Czasem mnie roznosi i nie potrafię zwyczajnie usiedzieć w miejscu. Dokąd się tak spieszę? Nie mam bladego pojęcia, ale nie znoszę tego uczucia. Dlatego właśnie na przekór sobie siadam pod kocem, biorę książkę w ręce i uczę się, że obowiązki to nie zając, że tylko zając to zając.  

2. Zdrowy tryb życia 

Slow life to także slow food, które polega na samodzielnym przygotowywaniu smacznych i zdrowych posiłków. Ja ku zdrowemu odżywianiu skłaniam się już od dawien dawna, jednak ostatnimi czasy za bardzo sobie pofolgowałam. Stres i szybki tryb życia raczej nie sprzyjają przestrzeganiu diety. Owoce i warzywa zastępowałam gotowymi przetworzonymi mrożonkami, które wystarczyło odgrzać w mikrofali lub wrzucić na patelnię, z czym nie czułam się dobrze. Dlatego końcem zeszłego roku zagłębiłam się nieco w tajniki zdrowej kuchni i muszę przyznać, że przekonałam się na własnej skórze, że ZDROWE nie musi równać się niesmaczne, bądź tym bardziej trudne i czasochłonne w przygotowaniu. Moje serce najbardziej skradły koktajle warzywno- owocowe, które mam w zamiarze przygotowywać kilka razy w tygodniu. Zawsze to przystępniejsza forma przyswajana ogromnej ilości witamin i potrzebnych nam składników! Z tego nawet powodu sprawiliśmy sobie z mężem blender pod choinkę. Chciałabym, żeby teraz w moim jadłospisie królowały produkty pochodzenia roślinnego, a obiad nie opierał się tylko na mięsie, czy makaronach.

Kolejny ważny element to woda. Staram się pić nakazane dwa litry dziennie, choć wiadomo, różnie z tym bywa. Szczególnie dużo piję w pracy, gdzie jest bardzo suche powietrze i w gardle zaraz jakoś cierpko. O piciu wody w domu nadal zapominam, a już szczególnie nie po drodze mi jest zabieranie butelki z wodą gdzieś ze sobą. Jednak muszę wyrobić sobie nawyk trzymania wody zawsze pod ręką.

Jeżeli chodzi o pielęgnację ciała z zewnątrz, rozważam opcję zapisania się na siłownię, jednak póki co skupiam się bardziej na kosmetykach, jakich używam. Z dumą muszę przyznać, że wyrzuciłam niemal wszystkie drogeryjne produkty. Zostały mi jedynie te do makijażu, ale ich akurat nie stosuję codziennie. Jeżeli chodzi o kosmetyki do codziennej higieny jak żele pod prysznic, szampony, odżywki, peelingi, balsamy, czy olejki do ciała, kremy do rąk, do twarzy itd. wszystko zastąpiłam naturalnymi kosmetykami o rekomendowanych składach.

No i najważniejsze w tym wszystkim, czyli medytacja! O jej sile przekonałam się już parę razy na własnej skórze, a raczej umyśle. Medytacja, wyciszenie się, modlitwa — można to nazywać różnorako, jednak zawsze chodzi o jedno — uporządkowanie myśli, poukładanie siebie od środka.

3. Organizacja

Bullet Journal to mój najlepszy przyjaciel i z pewnością będę dbała o to, by tak pozostało. Notes, który projektuję całkowicie sama, pozwala mi na doskonałą organizację swojego czasu. Wiadomo, nie zawsze wszystko idzie zgodnie z planem, ale dzięki BuJo mam chociaż jakiś plan i nie gubię się w swojej codzienności. To w nim zapisuję pilne sprawy do załatwienia, wizyty u lekarzy, planuję urlop, jadłospis, czy kolejne pomysły na posty, a nawet kontroluję swoje nawyki oraz długość snu. Dzięki temu mam wszystko w jednym miejscu: jasno i czytelnie.

4. Podróże małe i duże

Zawsze dużo gadałam o podróżowaniu, o tym, co chciałabym zobaczyć, co odwiedzić i że kiedyś spakuję plecak i zwiedzę cały świat. Dlaczego zatem nie zrobić tego teraz? W tym roku? Może nie rzucę od razu wszystkiego i nie wybiorę się w podróż dookoła świata, ale na początek fajnie byłoby zaplanować urlop gdzieś niedaleko. Może zacznę od poznawania najbliższych miast? Na pewno wybiorę się do Monachium. Może odwiedzę Czechy i Austrię? Mam tam teraz całkiem niedaleko!

5. Magnesy na lodówkę

Jeśli mowa już o podróżowaniu, to przyznam, że padłam ofiarą nowej mody. Kiedyś jarały mnie tylko kartki pocztowe, które mogłabym oglądać i wybierać godzinami. Teraz kolejne godziny spokojnie mogę poświecić na magnesy! Moja kolekcja jest na razie malutka, ale mam zamiar znacznie ją powiększyć! 

6. Ciekawość nowych miejsc

Podróżowanie podróżowaniem, zwiedzanie zwiedzaniem, a co innego rozrywka, relaks i odpoczynek. Mieszkam teraz w całkiem nowym, ciekawym miejscu. W okolicy może nie dzieje się dużo, ale za to nie brak tu miejsc, gdzie można dobrze zjeść, wypić pyszną kawę, pobawić się, zobaczyć i doświadczyć czegoś nowego. A więc ahoj przygodo! 

7. Blog

W ubiegłym roku niewiele czasu poświeciłam na pisanie. Nie chcę się już usprawiedliwiać i rozprawiać o tym, jak ciężko mi było znaleźć chwilę, by usiąść przed laptopem. Chcę za to zmienić swoje podejście do bloga, pojawiać się tutaj częściej, pisać więcej i na bieżąco odwiedzać swoje ulubione witryny oraz moich stałych czytelników. Jeżeli chodzi o pomysły na posty, moja głowa pęka w szwach. Czasami nie zdążę wszystkiego zapisywać! Jednak wiadomo, jak to jest z nadmiernym zapałem... bywa słomiany i szybko się wypala. Trzymajcie kciuki, żeby jednak ten entuzjazm mnie nie opuszczał.

8. Fotografia

Pod tym hasłem kryje się coś więcej niż robienie zdjęć samo w sobie, chociaż to też. Na początek — kolejny już — chciałabym uporządkować stare zdjęcia. Posegregować wszystko do folderów, zgrać na dysk, wywołać co poniektóre fotografie i oprawić w ramkę. Chciałabym też zagłębić się w tajniki fotografii artystycznej, ale przede wszystkim od czasu do czasu po prostu brać aparat w ręce i wyjść z domu na spacer.

9. Czysty komputer

To ściśle łączy się z powyższym, ponieważ mój komputer jest zawalony masą swobodnie lawirujących plików, a ja gubię się, nie wiem co, jest co i gdzie. Ciężko mi cokolwiek znaleźć na moim własnym laptopie, nie wspominając już w ogóle o tym, jak ten laptop działa... Zapowiada się gruntowny remanent. 

10. Języki

Chciałabym znać co najmniej dwa języki obce. Teoretycznie znam, ale w praktyce języka angielskiego nie używałam już tak dawno, że przypuszczam, iż gdybym miała się wypowiedzieć, najprostsze zdanie stanowiłoby dla mnie problem. Język niemiecki jest mi znacznie bliższy, lecz łapię się na tym, że moja gadanina często nie jest podparta żadnymi gramatycznymi zasadami. Żeby to zmienić, muszę przysiąść i po prostu się uczyć. Mam na to swoje sprawdzone sposoby, które jeszcze niedawno stosowałam i szło mi z nimi całkiem nieźle.

11. Pływanie

Boję się wody i nie potrafię przełamać tego lęku. Każda, nawet niewielka głębokość jest mi straszna, szczególnie kiedy mam się położyć plackiem na tafli i niczego się nie trzymać. Mogę zanurzyć głowę w wodzie, ale później nie mogę złapać oddechu. Świadomość, że w pobliżu nie ma stałego punktu, którego mogłabym się przytrzymać, a nawet sam kontakt z wodą paraliżuje moje ciało. Chcę to zmienić. Przełamać ten strach i małymi kroczkami nauczyć się pływać. W ubiegłym roku miałam ku temu parę podejść. Oczywiście wiele się nie nauczyłam, ale sam fakt, że nie nie jestem zniechęcona, jest dla mnie bardzo budujący. Kupię piankowe pałki do nauki pływania i będę od czasu do czasu wychodzić na basen. 

12. Jeden miesiąc - jedna książka

Uwielbiam czytać książki, jednak jest to na tyle wciągające i czasochłonne zajęcie, że zawsze znajdzie się coś "ważniejszego" do zrobienia. Traktując czytanie jako czynność nadobowiązkową, zawsze odkładałam to na później, na kiedy indziej, nie teraz, aż w końcu przestałam czytać w ogóle. A przecież lubię to robić! Stos książek na półce wcale się nie zmniejszył, a co gorsza co chwilę pojawia się masa nowych ciekawych pozycji do poznania... Jedna książka miesięcznie to wcale niedużo. W rok przeczytam 12 tytułów, a do mojej trzydziestki będzie ich aż 100! Zawsze to lepiej niż nic. 

13. Być na bieżąco

Nie oglądam telewizji ani tym bardziej wiadomości. Informacji z kraju i ze świata dowiaduję się zwykle od znajomych. Mało kiedy zdarza mi się wygooglować jakieś powiązane z aktualnościami hasło w internecie. Jestem raczej offline, za to czytam czasopisma. Najbardziej lubię te popularnonaukowe, z których można dowiedzieć się naprawdę fascynujących rzeczy! Od czasu do czasu sięgam też po skrót wydarzeń. Lubię gazetki. Czytałam je od najmłodszych lat podstawówki i czytam teraz. Zmieniła się jedynie treść, po jaką sięgam. 

14. Być dla innych

Wymówek, coby wymigać się od pomocy komuś, kto jej potrzebuje, jest mnóstwo. Brak czasu, brak środków, brak możliwości. Sednem wszystkiego jest jednak brak jakichkolwiek chęci. Dopóki żyjemy w mydlanej bańce, nie dostrzegamy ludzi, którzy wołają o pomoc, a tym bardziej tych, którzy nie mają śmiałości nawet o nią poprosić. Ja też nie jestem bez winy. Nie należę do ludzi, którzy są czuli i wrażliwi na potrzeby innych. Staram się jednak i kiedy tylko mogę, dokładam swoją cegiełkę. W ubiegłe święta nie przygotowałam paczki dla potrzebującej rodziny, jak robiłam to co roku, ale za to zamierzam kontynuować wspieranie akcji charytatywnych. Nie wymaga to wiele czasu, jedynie troszkę funduszy. Parę kliknięć i przelew gotowy. Naprawdę można zrobić to szybciej, niż zakupy na Aliexpress, a wierzę, że każdy, nawet najdrobniejszy gest, kiedyś do nas wróci.

Photo by Lina Kivaka from Pexels

15. Postcrossing

Wysyłanie pocztówek i otrzymywanie ich z najróżniejszych zakątków świata może naprawdę sprawiać frajdę! Ja swoją przygodę z postcrossingiem zaczęłam początkiem ubiegłego lata. Niestety przez częste zmiany mieszkań i adresów, musiałam tymczasowo odpuścić. Aktualnie sytuacja sprzyja korespondencji, więc myślę niedługo przysiąść nad kartkami. To w dodatku przyczyni się do mojej nauki języka angielskiego. 

16. Mały remont pokoju

Planuję trochę przeorganizować mój kawałek przestrzeni w rodzinnym domu w Polsce, chociażby po to, żeby mieć gdzie wrócić na urlop, mieć swój kąt. Aktualnie mieszka tam mój brat, ale wraz z remontami planuję go wykurzyć. W grę wchodzi odmalowanie ścian, zakup większej szafy i łóżka. 

17. Dziennik

Niemal 1/3 swojego życia prowadziłam pamiętnik. Dużo emocji oraz ważnych dla mnie wydarzeń zostało w nim zapisane. Jednak pamiętnik to rzecz bardzo osobista, którą niechętnie podzieliłabym się z innymi. Co innego dziennik Chciałabym prowadzić dziennik, a przynajmniej spróbować to robić. Każdego dnia albo chociaż raz w tygodniu napisać parę słów, zrelacjonować ciekawe wydarzenie, ale bez zbędnych emocji. Wkleić zdjęcie z datą i podpisać w skrócie. Narysować kwiatka, czy słoneczko... Tylko najpierw muszę kupić ładny notes.

18. Pasja hand made

Z tym wiąże swoje największe nadzieje na ten rok. Mianowicie w ostatnim czasie odkryłam u siebie powołanie do robienia kartek okolicznościowych. Oczywiście na razie są one ubogie, nie mam wystarczająco materiału i moja wyobraźnia jest przez to ograniczona, jednak chcę się tym zająć na poważnie. Wkrótce nabędę sprzęt i zacznę dłubać, wycinać, kleić, tworzyć. Może przerodzi się to w coś więcej, niżeli tylko zamiłowanie do papieru.

Nie lubię zamykać się w sztywnych ramach postanowień. Nie znoszę tego rozczarowania, które towarzyszyło mi często pod koniec roku, kiedy okazuje się, że lista szczytnych postanowień pękała w szwach, a ja przez mój słomiany zapał nie kiwnęłam nawet palcem. Jednak uważam, że każdy powinien mieć w życiu jakiś cel. Jakiś plan na jutro, na kolejny weekend. Powód, dla którego warto wstać z łóżka, pomysł na siebie, który nie będzie ograniczony czasem, ale pomoże ten czas zorganizować. Wykorzystać dokładnie tak, jakbyśmy chcieli. 

Nie chcę paść ofiarą własnych aspiracji. Chcę jedynie małymi kroczkami zmierzać do przodu, bo jak mawiała pani od języka polskiego w podstawówce: kto stoi w miejscu, ten tak naprawdę się cofa. 

Koniec końców wyszło tych planów 18, ale to dobrze. Dwa zostawię na przyszłość. Będę otwarta na to, co przyniesie los i może uzupełnię je w trakcie.

Dalej »

Mój sposób na święta

grudnia 17, 2018

Mój sposób na święta

Wielkimi krokami zbliżają się Święta Bożego Narodzenia. Już od połowy listopada sklepowe dekoracje przyozdabiają gwiazdki i choinki, istagramowe modelki dzielą się z nami przepisem na najlepsze pierniczki, na ulicach rozbłysły piękne zdobione latarnie, a mimo wszystko wokół wciąż nie czuć tej wyjątkowej magii? 

Co roku to samo? Wielkie porządki, zakupy i ubieranie choinki? Generalnie masa obowiązków i dużo sprzątania? Nie czarujmy się... Ten aspekt świąt zaburza system niejednemu z nas. Wybija z rytmu i każe porzucić dotychczasowe zajęcia na rzecz, jakby się mogło wydawać - bardziej wyniosłych celów. Natomiast po trzech dniach okazuje się, że jest już po wszystkim. Wigilia zjedzona, opłatek połamany, cukierków na choince nie ma, a ona sama stoi od parady i tylko zawadza. Taka oto magia corocznych świąt.

Ale nie dla mnie. 

Już któryś rok z rzędu mam przyjemność być mile zaskoczona magią i klimatem Bożego Narodzenia. Nie chodzi mi tutaj o świąteczne hity puszczane w galeriach handlowych już od połowy listopada ani też o śliczne dekoracje, które przyciągają wzrok, choć oczywiście bardzo to lubię. Wiem jednak, że komercja robi swoje... Cieszy ludzkie zmysły, ale jednocześnie przysłania nam to, co tak naprawdę najistotniejsze - Boże Narodzenie!

Czy wierzysz, że Bóg naprawdę się narodził?

Ja wierzę i wiem, że to Jego urodziny będę wkrótce świętować! A mam się z czego cieszyć, ponieważ Jezus nie bez powodu przyszedł na świat. Przyjął ludzkie ciało i nie pogardził marnym ludzkim życiem. Największy z największych stał się maleńki i przyszedł na Ziemię, by dać mi nadzieję, sprawić bym miała siłę i bym z uśmiechem szła przez życie, bo od teraz wszystkie problemy, porażki i troski mogę powierzać Jemu. Przyszedł, żeby dać mi nadzieję, że moje życie nie jest bezwartościową egzystencją. Przyszedł, żeby zbawić Ciebie i mnie. Przyszedł, żeby oddać swoje życie za nas. Tacy jesteśmy dla Niego ważni! Co roku w tym momencie uświadamiam sobie, że coby się nie działo, nie jestem sama. Dociera do mnie, że zawsze jest Ktoś, komu zależy na moim szczęściu. On ze mną cierpi i ze mną jest radosny. On chce dla mnie jak najlepiej. Wszystko, co dobre w moim życiu pochodzi od Niego, ale i do Niego należy. On ma wobec mnie jakiś plan i może nie zawsze jest on zgodny z moimi zamiarami, ale skoro Bóg drzwi zamyka, to otwiera okna.

O tym, że Bóg chce osłodzić Twoje życie

Książka ojca Szustaka wpadła mi w ręce całkowicie przez przypadek. Znalazłam ją kiedyś podczas większych porządków i odłożyłam na półkę, coby wrócić do niej, jak tylko będzie okazja. Nie nadchodziła ona przez dłuższy czas... Wiadomo, jak to jest z książkami - zawsze znajdzie się coś ciekawszego do czytania, niżeli wywody jakiegoś księdza. Jak to się zatem stało, że trafiła w moje ręce? Nawet nie pamiętam dokładnie, kiedy ją otworzyłam i zaczęłam czytać! Był wieczór, chyba końcówka listopada, albo początek grudnia. A co najlepsze, jest to książka przeznaczona właśnie na ten wyjątkowy okres w roku - ADWENT. 

Adwent 

Zazwyczaj jest mylnie interpretowany przez nas i odbierany jak coś na kształt Wielkiego Postu. Kojarzy nam się z ograniczeniami, bo zapewne nie tylko mi w dzieciństwie powtarzano, że na ten czas należy ograniczyć swoje codzienne nawyki jak na przykład gry komputerowe albo zrezygnować ze słodyczy, a na pewno już z udziału w wielkich imprezach, dyskotekach itp. Takie ograniczanie miało niby na celu rozwój duchowy, ale okazuje się, że nie w tym rzecz. Adwent to nic innego jak radosne oczekiwanie na przyjście Jezusa. A skoro ma być radosne, to czy nie powinniśmy się cieszyć i czerpać z życia pełnymi garściami? 

Ojciec Szustak w swojej książce skupia się przede wszystkim na relacji z Bogiem i stara się nas nakierować na właściwie interpretowanie jego intencji. Bóg bowiem cały czas działa w naszym życiu na tyle, na ile mu na to pozwalamy. 

Moja relacja z Bogiem

Cały czas się jej uczę i poznaję swojego Stwórcę. W tym adwencie jednak całkowicie zawierzam się Jemu. Nie patrzę na swoje dobre uczynki, nie staram się zabłysnąć przed Nim, ale otulam się Jego miłością i chwytam najmniejszego palca u Jego stopy, byleby być blisko! 

Tęsknota

Tego roku towarzyszy mi dziwne przeświadczenie... Wyjątkowo nie mogę doczekać się świąt i dam sobie rękę uciąć, że nie chodzi tutaj o gwiazdkowe prezenty, ale o coś znacznie bardziej wartościowego. Tęsknię za Jezusem. Nie mogę się Go doczekać. Oczekuję jego narodzin, a kiedy tylko one nadejdą, pragnę być z Nim i z Nim już trwać. 

Dla Niego...

Chcę Mu dziękować za wszystko, co mi dał. Chcę świecić Jego blaskiem, cieszyć się Jego radością, brać każdy dzień, takim jaki dla mnie przygotował. Chcę dla Niego działać z miłością. Chcę być otwarta na Jego działanie. Chcę być odważna i gotowa na każdą ewentualność, bo mam pewność, że nic co złego nie pochodzi od Niego.

Jestem Jego własnością 

On zna mnie jak nikt inny. On wie o moich słabościach, ale poprzez nie przychodzi do mnie. Umacnia mnie, chroni i sprawuje nade mną piecze. Daje mi poznać, że jest blisko. Słyszy moje wołania i przychodzi z pomocą, kiedy potrzebuję ratunku. Kocha mnie, choć często nie zasługuję na tę miłość. Otwiera mi oczy, bym znała prawdę i do niej dążyła. On porusza moje serce do kochania, bym mogła świadczyć o Jego miłości.

On chce narodzić się w moim sercu 

On uczy mnie dostrzegać dobro we wszystkim, co mnie otacza. We mnie samej i w moich bliźnich. Uczy czerpać z życia pełnymi garściami. On daje nadzieje i nie odtrąca. Pozwala do siebie wracać, ociera łzy smutku i nigdy nie pozwala poczuć, że jestem samotna.

Módl się tak, jakby wszystko zależało od Boga,

a pracuj tak, jakby wszystko zależało od Ciebie.

Czy Święta Bożego Narodzenia są bardziej świętami dla samych świat, czy w istocie Bożym narodzeniem? Czy dostrzegamy w tym wszystkim Boga, czy raczej cieszymy się, bo mamy wolne od szkoły i pracy i możemy po prostu odpocząć? Jak to jest, że przy stole wesoło, a w sercu pustka? Na te pytania musisz odpowiedzieć sobie sam. 

Ja odpowiedziałam i odkryłam prawdziwą magię świat, która nie kryje się pod choinką, ale w ludzkich sercach!

Dalej »

Moja filozofia Slow Life

września 25, 2018

Moja filozofia Slow Life

Stres, ciągłe przepracowanie, za dużo spraw na głowie, za mało czasu na podstawowe obowiązki, a co dopiero relaks. Brzmi znajomo? Z pewnością każdy z nas miał w swoim życiu taki moment, gdy nie wiedział w co ma ręce włożyć. Co gorsze, ten stan może ciągnąć się miesiącami, a nawet latami. Na szczęście jest na to sposób!

Co to jest Slow Life? 

Jeżeli chodzi o historię tego nurtu, wersji jest wiele, ale mi najbardziej spodobała się ta...

Według Poradnika Zdrowie Slow Life to filozofia, która swoje początki ma zakorzenione już 1986 roku. Niewiarygodne, ale podobno wszystko zaczęło się od dobrze nam znanej restauracji McDonald's, która słynęła i nadal słynie z fast foodów. W owym czasie w Rzymie pewien włoski kucharz Carlo Petrini wszczął protesty przeciwko słynnej sieciówce jadłodajni właśnie z tego powodu, że serwuje szybkie i niezdrowe posiłki. O proteście szybko stało się głośno szczególnie wśród restauratorów, którzy w odpowiedzi na to zaczęli mówić o slow food. Pojecie szybko wkradło się do łask. Restauracje zaczęły serwować bardziej skomplikowane dania złożone ze świeżych naturalnych składników i wymagające czasochłonnego przygotowania, a to z kolei przyciągnęło uwagę klientów.

Dzisiaj to już nie tylko slow food, ale także slow fashion, slow travel, slow parenting... Slow może dotyczyć każdej dziedziny naszego życia, ale wszystko sprowadza się do jednej idei: Tu i Teraz. A więc czym właściwie jest filozofia Slow Life? Odpowiedź można to zdefiniować kilkoma hasłami. 

Moje 10 sposobów na życie

Idąc za przykładem tych wyniosłych słów i ja zapragnęłam wprowadzić Slow do swojej codzienności. Wszystko tak naprawdę zaczęło kiełkować we mnie już dawno. Męczyła mnie ciągła pogoń za tym co niedoścignione, czasem przytłaczał mnie nadmiar obowiązków, a każda chwila odpoczynku wzbudzała we mnie poczucie winy. Dręczyło mnie nieustanne przeświadczenie, że nie mogę stać w miejscu, bo zacznę się cofać; że jeśli czegoś nie zrobię, to mnie to ominie. Prześladował mnie zgubny perfekcjonizm. Chciałam zawsze i wszędzie świetnie wyglądać, wszystko musiałam idealnie przygotować i dopiąć na ostatni guzik, a jeśli tego nie zrobiłam, plułam się w brodę. Po co? Przecież życie jest tu i teraz! 

Zwolnij

Robisz po kilka rzeczy na raz, a i tak nie możesz wyrobić się z zaplanowanymi obowiązkami? Za dużo na siebie bierzesz, a później narzekasz, że doba jest zdecydowanie za krótka? Nie masz czasu na spotkanie z przyjaciółmi i wszystko robisz w wiecznym pośpiechu? Stos wypożyczonych książek stale rośnie, bo nie ma kto ich przeczytać? 

Też tak miałam (z tym ostatnim borykam się nadal), ale jedynym na to sposobem jest powiedzieć sobie STOP! Wziąć kilka głębokich wdechów i zamiast gorączkowo odhaczać z listy kolejne zadania usiąść i zrobić coś na przekór sobie. Zatrzymać się. Dzięki temu pokonałam swój nawyk i przekonanie, że ciągle muszę coś robić. Nie muszę. A już z pewnością nie tyle rzeczy na raz. Świat się nie zawali jeśli coś przełożę na jutro, na za tydzień, albo nie zrobię tego w ogóle.

Ustal priorytety

Masz tyle spraw na głowie, że nie wiesz czym się zająć? Chcesz zrobić wszystko na już, dlatego nie potrafisz skupić się maksymalnie na jednej czynności? Z tyłu głowy dręczy Cię myśl, że powinnaś zająć się czymś innym?

Dom, praca, rodzina, ambicje = obowiązki. To wszystko jest ważne, ale umiem wybrać spośród wszystkich zadań te, które są najważniejsze, mniej ważne i te które można zrobić, gdy czas na to pozwoli, albo odpuścić. 

Wyznacz sobie cel

Chcesz w końcu zacząć biegać? Od dawna chodzi za Tobą chęć zapisania się na siłownię lub kurs językowy? Masz aspirację nauczyć się szydełkować? Zrób to! Nic nie stoi na przeszkodzie. 

Mój czas wolny należy tylko do mnie i to ode mnie zależy jak go wykorzystam. Czy będę narzekać na ciągłe zmęczenie i chętnie spędzę godziny przed telewizorem? A może małymi kroczkami, ale konsekwentnie będę dążyć do zrealizowania swoich ambicji. Zaczynam od teraz i poświęcam temu czas, kiedy tylko mam ochotę!  

Pielęgnuj relacje

Nie mam czasu. Nie chce mi się. Daj mi spokój, jestem zmęczona. 

Jak często powtarzasz to swoim najbliższym? Wydaje się, że liczysz się tylko Ty i Twój czas, ale ktoś Ci go stale zabiera, bo prosi o pomoc lub po prostu zabiega o Twoje towarzystwo. Bardzo łatwo jest nie docenić czyjejś obecności, bo kiedy jest się wśród ludzi, można zapomnieć o tym, jak to jest być samotnym i czym jest tęsknota. 

Dbam o kontakty z bliskimi, chociaż czasem nie potrafię wpłynąć na to, jak oni mnie postrzegają. Lubię poświęcać czas i uwagę osobom, które są dla mnie ważne. Lubię jeść wspólny posiłek i spędzać czas na zwykłej rozmowie o tym co ważne i nieważne; o tym co się wydarzyło; o naszych planach i wspomnieniach. Lubię grać w planszówki, lubię wspólne filmowe wieczory, lub kibicowanie ulubionej drużynie. Lubię letnie ogniska i czas spędzony wśród własnego towarzystwa. To nas do siebie przybliża. 

Znajdź czas dla siebie

Taki czas, w którym mogę robić to, na co mam ochotę: sięgnąć po książkę, wyjść na spacer, zrobić sobie małą drzemkę, pomalować paznokcie. Czas, w którym jestem sobą i dla siebie, w którym mogę skupić się na swoich potrzebach, robić sobie przyjemności, zadbać o własne sprawy. Nałożyć maseczkę na twarz lub pomedytować gapiąc się w okno bez poczucia, że tracę cenny czas, bo nie robię czegoś ważniejszego. Jestem ważna sama dla siebie. 

Zachowaj dziecięcą ciekawość 

Masz już 20, 30, może 40 lat i myślisz, że zachowanie powagi i dystansu jest dobrym rozwiązaniem w każdej sytuacji? Nie przystoi Ci pewnych rzeczy? Nie powinnaś dociekać ani zadawać pytań? Najlepszym rozwiązaniem jest udawanie, że wiesz już wszystko, na każdy temat masz jakieś zdanie, a Twój życiowy bagaż doświadczeń przerasta wszystko dookoła? 

Zapominam o wszystkim co wiem i każdego dnia na nowo poznaję swoją rzeczywistość na nowo. Fascynuje mnie to! Doświadczam czegoś nowego, nie boję się zmian. Nie boję się inności. Interesuje mnie wszystko. Zgłębiam temat. Chętnie słucham i odpowiadam. Dzielę się własnymi spostrzeżeniami. 

Odłącz się

Nie możesz przestać scrollować Facebooka? Ciągle śledzisz ilość Instagramowych serduszkek? Nałogowo robisz snapy, bo czujesz potrzebę dzielenia się z światem tym co w danej chwili robisz? Czujesz, że bez tego nie zostanie nic udokumentowane? 

Odinstalowałam zbędne aplikacje i częściej wyłączam telefon. Dzięki temu mam dużo więcej czasu na inne czynności! Dbam o swoją prywatność i intymność. Nie wszyscy muszą wiedzieć o której godzinie rano wstaję i co jem na śniadanie. Nie muszę być w ciągłym kontakcie z psiapsółką ona też potrafi zrozumieć, że są ważniejsze sprawy niż najświeższe plotki i nic się nie stanie jeśli odpiszę jej później. Zamiast godzinami namiętnie wisieć na telefonie umawiam się z bliskimi na spotkanie. Przed pójściem do łóżka włączam tryb samolotowy i idę spać spokojnie. 

Spójrz na to z boku

Świat Ci się wali na głowę, a każdy Ci powtarza, że będzie dobrze? Nie widzisz rozwiązania swoich problemów. Chcesz dobrze, a jest jeszcze gorzej? Jak się psuje to już wszystko? A może Twoje problemy wcale nie są największe i masz tego świadomość, ale i tak powtarzasz sobie, że Twoje problemy to Twoje problemy i  nic innego poza tym Cię nie interesuje? Nie lubisz nikogo angażować w swoje sprawy osobiste i ciągle powtarzasz, że dasz sobie radę sama? 

A przecież nie musisz nikogo prosić o pomoc. Czasem wystarczy zwykła rozmowa, opinia kogoś postronnego, kto nie jest zaangażowany, żeby otworzyć szerzej oczy na całą sprawę. Czasem nie widać najprostszych rozwiązań, dopóki ktoś nie podsunie nam ich pod nos. Czasem warto posłuchać kogoś, kto patrzy na sytuację z całkowicie innej perspektywy. I może faktycznie będzie dobrze? Jeśli Ty w to nie uwierzysz, to kto? 

W końcu nauczyłam się kontrolować swoje emocje i nie pozwalam, aby one kontrolowały mnie.  Otwarcie i bezpośrednio staram się wyrażać swoje uczucia. Nie lubię niedomówień. Jestem otwarta na sugestie i nowe rozwiązania swoich problemów. 

Bądź uważna

Wychodzisz z domu, a później zastanawiasz się, czy zamknęłaś drzwi na klucz? Nie możesz sobie przypomnieć, gdzie zostawiłaś portfel? Na kiedy byłaś umówiona do fryzjera i czy przypadkiem dzisiaj nie mija Ci termin zaległych płatności? Zapomniałaś dać znać mamie, że w tym tygodniu nie dasz rady jej odwiedzić?

Zwalniam upływający czas, nie śpieszę się podczas wykonywania rutynowych czynności i nie wykonuję ich mechanicznie. Zmywam naczynia i medytuję. Podczas robienia makijażu uśmiecham się do siebie w lustrze. To tylko chwila, ale pozwala mi się ona wyrwać z rutyny. 

Doceniaj małe sukcesy

Od roku skrupulatnie nad czymś pracujesz, ale ciągle nie zauważasz efektu? Poświęcasz się czemuś dniami i nocami, ale do mety końcowej masz jeszcze kawał roboty? Chciałabyś wreszcie to skończyć, bo praca nad tym to żadna przyjemność? Nic dziwnego, skoro sama się tak katujesz.

Rozpisuję swoją pracę na etapy i cieszę się z każdego podjętego kroku. Świętuję małe sukcesy. Nagradzam się dobrym słowem za każdy najmniejszy sukces, jaki udaje mi się osiągnąć i cieszę się na dalszą pracę nad projektem! A jeśli nie, daję sobie czas. Odpoczywam, nie robię nic na siłę, by później do tego wrócić z podwójnym pokładem energii i inspiracji! 

Dalej »

Tego na pewno o mnie nie wiesz!

września 04, 2018

Tego na pewno o mnie nie wiesz!

Czy dwadzieścia jeden lat to już starość? Czasami mam wrażenie, że tak. To już nie ten głupiutki wiek, kiedy wszystko było wolno, a rodzice przymykali oko na wszelkie wybryki. Dwadzieścia jeden lat to już w pełni dorosłość. Od tego momentu zacznie jedynie przybywać pracy i obowiązków. To czas wielkich zmian, ale też poznawania szarej burej codzienności. To czas pierwszych samodzielnych kroków i pierwszych odważnych decyzji, które mogą zadecydować o całym życiu.

Czasami mam wrażenie, że dwadzieścia jeden lat to już faktycznie starość. Gdzieś uleciała młodzieńcza energia, dopadło zmęczenie. Zniknęło przeświadczenie, że możesz wszystko, gdziekolwiek jesteś i pojawiła się świadomość, a wraz z nią nowe możliwości, nieznane ścieżki do odkrycia i granice do przekroczenia. 

Prowadzę tego bloga już blisko rok. Stali czytelnicy już pewnie zdążyli się na mnie poznać i nie będą zaskoczeni wpisami o zdrowej żywności i naturalnych kosmetykach (na punkcie których jestem zafiksowana), Bullet Journalu (chociaż aktualnie mam przerwę w planowaniu), filmach, książkach, fotografii i pozytywnych myślach. Jest jeszcze wiele szczegółów mnie dotyczących, które składają się na całokształt mojej osobowości i nie mam tutaj na myśli spraw, z których zwierzam się we "wspominkach". Dzisiaj poznacie mnie od całkowicie nowej strony. 

♥ Jestem ogromną fanką siatkówki. Szczególnie reprezentacji w piłce siatkowej mężczyzn i już nie mogę się doczekać pierwszego meczu Mistrzostw Świata! Z całego serca będę kibicować panom, aby powtórzyli sukces sprzed czterech lat.

♥ Dopiero niedawno zaczęłam czytać Harry'ego Pottera. Dacie wiarę, że nigdy wcześniej nie miałam książek J.K. Rowling w rękach? Wszyscy zawsze chwalili, jaka to świetna seria, a mnie zwyczajnie nie kręciły takie klimaty. Aż do teraz. 

♥ Od kilku lat walczę z wypryskami na twarzy. Ech, pryszcze to moja zmora i nic mi na nie nie pomaga.

♥ Uwielbiam piosenki Alana Walkera. Jeszcze do niedawna jego twórczość była mi całkowicie obojętna, ale po wydaniu "Spectre" wróciłam do jego starszych utworów i odkryłam je na nowo.

♥ Wolę zieloną herbatę niż kawę. Bardziej mi smakuje i ona też pobudza. Kawa natomiast pozostawia mi w ustach przykry posmak i zaraz muszę biec do łazienki szorować zęby. Kawa tak, ale dla smaku i w dobrym towarzystwie.

♥ Nie mam ulubionego koloru. Lubię pudrowy róż, jasnoniebieski, ciemnozielony, żółty jak piasek, beżowy jak mocne cappuccino, jednak żaden z tych kolorów nie jest naj.

♥ Nie żuję gum. Kiedyś byłam od nich uzależniona, a tak poza tym są niezdrowe. 

♥ Nie umiem pisać zwykłym długopisem. Moje pismo wówczas przybiera dziwny kształt i w ogóle mi się nie podoba. Nawet mój podpis wygląda dziwnie... Zazwyczaj piszę cienkopisami lub pisakami. 

♥ Nie mam pamięci do dat. Z historii byłam istna noga, a kiedyś nawet przekręciłam rok swojego urodzenia i zamiast 1997 powiedziałam 1979.

♥ Mam fioła na punkcie kupowania naklejek i tasiemek Washi Tape. Dlatego oczywiście jestem stałą klientką Aliexpress.

♥ Wolę kupować książki, niż je wypożyczać. Z prostej racji - po swojej książce mogę pisać własne komentarze i zaznaczać inspirujące cytaty.

♥ Uwielbiam kwiaty: dostawać, fotografować, podziwiać. Lubię także ubrania i gadżety z tym motywem.

♥ Nie umiem się malować. Nigdy nie miałam na sobie w pełni wykonanego makijażu, a ten mój codzienny ogranicza się do kremu nawilżającego i tuszu do rzęs. Kiedy gdzieś wychodzę, maluję jeszcze usta. 

♥ Wierzę w Boga. Wcale nie dlatego, że mnie tak wychowano. 

♥ Lubię grać w gry planszowe. Zawsze dawały mi one więcej radości, niżeli gry komputerowe. Pewnie dlatego, że przy planszówce zbierała się cała rodzina i razem mogliśmy ciekawie spędzić czas.

♥ W swoim życiu najbardziej cenię relacje z bliskimi. Ukochany, rodzina, przyjaciele - dokładnie w tej kolejności.

♥ Jeżeli chodzi o jedzenie, standardowo przepadam za pizzą! Lubię też naleśniki, pierogi, spaghetti i sushi.

♥ Idealny wieczór? Serial, piwo i krążki cebulowe.

♥ Jeśli wino, tylko słodkie. Najlepiej białe. 

♥ Mam bzika na punkcie butów. Jak dla mnie to najważniejsza część garderoby.

♥ Uwielbiam mieć pomalowane paznokcie, jestem szczególną fanką hybrydy.

Dwadzieścia jeden lat to dopiero początek młodości. Ukształtował się nam światopogląd, własny niepowtarzalny gust, zdanie na większość tematów, plany cele i marzenia, które nie pozostaną już tylko strzępkami ulotnych myśli. Trochę już zdążyliśmy poznać, ale tak naprawdę większość doświadczeń dopiero przed nami. Dopiero teraz otwierają się przed nami drzwi, którymi trzeba wyjść do świata. Pora uciąć pępowinę i wziąć życie w swoje ręce. 

Dalej »

Ludzie listy piszą, piszę i ja

sierpnia 15, 2018

Ludzie listy piszą, piszę i ja

Już kiedyś mimochodem wspominałam, że od kilku dobrych lat wymieniam się listami. Tradycyjna korespondencja jest tak naprawdę istotnym elementem mojej codzienności, bo chociaż nie piszę listów codziennie, bardzo lubię to robić. Uwielbiam spędzać czas sklejając koperty, dobierając naklejki, czy graficzne dodatki do papeterii. Staram się, by odbiorca już na pierwszy rzut oka mógł pomyśleć "wow". Oczywiście najważniejsza jest treść, w którą wkładam dużo czasu i jeszcze więcej serca. Dziś chciałabym opowiedzieć Wam, jak to się u mnie zaczęło, dlaczego zdecydowałam się na taką listowną wymianę, skąd czerpię pomysły na ciekawe koperty, ilu mam korespondentów, i jakie dziwne przypadki stanęły na mojej listownej karierze. Zapraszam.

Jak to się zaczęło

Pamiętam jak dziś, kiedy napisałam w komentarzu na blogu jednej z dziewczyn, czy nie chciałaby pisać ze mną listów. Właściwie nie wiem co mnie napadło. Już jakiś czas chodziła za mną myśl, że to mogłaby być fajna przygoda, ale nie brałam tego na poważnie. Dziewczynę z bloga kojarzyłam już dobrze, bo regularnie czytałyśmy swoje wpisy, zatem nie byłyśmy sobie całkowicie obce. Wtedy tak z głupa zapytałam i wcale nie liczyłam na twierdzącą odpowiedź, ale ona się zgodziła! To było jakieś pięć lat temu, my wymieniamy listy po dziś dzień, a nawet raz udało nam się spotkać na żywo.

Później oczywiście dołączyło kilka innych korespondentek. Szukałam dziewczyn na blogach, bo inne rozwiązania nie przychodziły mi do głowy. Nie wiedziałam wówczas, że na fb są grupy, gdzie każdy może dodać swoje ogłoszenie "Szukam bratniej duszy i kilka słów o mnie". W końcu stanęło na czterech dziewczynach, z którymi z różną częstotliwością pisałyśmy do siebie. Raz bywało lepiej, raz gorzej. Zdarzały nam się długie przerwy, bywały listy z kilkoma pustymi zdaniami, a teraz nawet niektóre z nich mnie już nie pamiętają. 

Dlaczego listy

Już i tak wystarczająco dużo czasu spędzam przed komputerem. Blog, pisanie opowiadania - to wszystko wymaga czasu, a niestety zdrowie nie zawsze pozwala na całodniowe siedzenie i wpatrywanie się w ekran. Pisanie maili byłoby dla mnie kolejną czynnością, poprzez którą ciężej byłoby mi oderwać się od laptopa. Oczywiście maile również piszę, ale to jednak tradycyjna korespondencja mnie urzekła i całkowicie pochłonęła. Może dlatego, że dzięki niej mam okazję wykazać się plastycznymi zdolnościami i kreatywnością?  Może dlatego, że kolorowy list zaadresowany wyłącznie do mnie to każdorazowo ogromna i niepohamowana radość! Może dlatego, że uwielbiam odpowiadać na zapisane na papierze zdania i naklejać znaczek w prawym górnym rogu, sprawiając tym samym przyjemność innym osobom.

Gdzie szukać chętnych

Miałam taki okres, że cierpiałam na zbyt dużo wolnego czasu. To było dwa lata temu, kiedy mój ukochany wyjechał na wakacje za granicę, a ja musiałam zostać w domu. Czytanie książek i oglądanie filmów nie pomagało zagłuszyć tęsknoty. Stwierdziłam więc, że poszukam nowych korespondentów, by chociaż na chwilę oderwać się od codzienności. Znalazłam wtedy kilka grup na Facebooku, gdzie można było dodać ogłoszenie. Jakże byłam mile zaskoczona, kiedy pod moim wpisem zgłosiło się ponad trzydziestu chętnych! Nie byłam wówczas w stanie komukolwiek odmówić, jakoś poselekcjonować i wybrać tylko kilka osób. Wysłałam listy do wszystkich i to był wielki błąd! O czym zaraz opowiem.

Grupy na Facebooku:

• Przyjaciele z listów - akcja promująca pisanie listów w XXI wieku
• Piszemy do siebie listy tradycyjne

klik

Również na Instagramie można znaleźć od groma profili, na których różni ludzie z różnych stron świata dodają swoje ogłoszenia. Mnie co prawda interesują głównie polskie korespondentki, dlatego jestem wierna profilowi "Listy Tradycyjne". Poza ogłoszeniami, można również znaleźć tam ciekawe akcje wysyłkowe, które polegają na nadaniu pojedynczej pocztówki, bądź kartki z życzeniami dla całkowicie nieznanej osoby. 

Dla przykładu miałam tę przyjemność wziąć udział w akcji urodzinowej dla dziewczyny, której dotąd nie znałam - Marleny. Organizatorki zdradziły nam co nieco o jej osobie, a ja miałam za zadanie naskrobać parę miłych słów. Zebrane życzenia zostały wydrukowane i podarowane Marlenie w formie książki. Prezent moim zdaniem genialny :)  

Moje dziwne przypadki - na co nie dać się złapać

Cóż, jak możecie się domyślać nawet wysyłanie listów ma swoje wady i zalety. Nie będę już narzekać na nieudolność Poczty Polskiej, chociaż mogłabym, bo ilość zaginionych listów wciąż rośnie, podobnie jak ceny znaczków. Nie wiem, co oni tam robią z tymi listami, ale niech będzie usprawiedliwieniem, że przy takiej ilości niewielkich kopert zawsze coś może pójść nie tak... 

Bardziej chciałabym się skupić jednak na ludziach, którzy są przecież różni. Jedni zgłaszają się na ochotnika, żeby pisać listy, ale pod warunkiem, że ja napiszę pierwsza. Ok, zgadzam się, po czym w ogóle nie dostaję odpowiedzi. Kiedy kieruję do nich zapytanie, czy list doszedł, odpowiadają twierdząco i zapewniają, że wkrótce odpiszą, po czym to jednak nigdy nie następuje lub okazuje się, że już dawno ci ludzie zniknęli z wszelkich mediów społecznościowych i za nic w świecie nie można się z nimi skontaktować, bądź tylko ja nie mogę. To taki najpopularniejszy przypadek. Innym jest wywieranie na mnie poczucia winy, kiedy na przykład ktoś kieruje do mnie zapytanie odnośnie korespondenci, otwarcie piszę, że w najbliższym czasie nie będę w stanie niczego wysłać, ponieważ mam dużo pracy, jestem na wakacjach itd., ten ktoś nagle się bulwersuje i obraża, że dlaczego on ma pisać pierwszy?! To po co w ogóle piszę listy, skoro nie mam czasu?! Inaczej to nieco wygląda w przypadku ludzi ciągle zapracowanych.
      Ktoś: - Napiszesz? Bo ja mam teraz sesje i muszę się uczyć.
      Ja : - Ok, nie ma sprawy.
   Ktoś : - Słuchaj, teraz nie odpiszę, bo znalazłam pracę/ wyjeżdżam na wakacje/ w przyszły weekend mam imprezę urodzinową. Nadrobię, jak tylko będę mogła.
      Ja: - Spoko.
      Ktoś: - Słuchaj, kolejna sesja. Weź ty może napisz, co u Ciebie słychać.
      Ja: - Nie no okkej, ja przecież zawsze mam czas.

Kłamstwa? O tak! Pytam: 

     - Co z listem? 

     - Już wysłany, nie doszedł?

     - Nie, ale będę czekać.

     .

     .

     .

Po miesiącu/ pół roku/ bądź roku.
    - Ojej, leżał na dnie szuflady! Zapomniałam odpisać.

Najbardziej jednak nie toleruję, kiedy ktoś znika bez wcześniejszego wyjaśnienia, a takich przypadków jest mnóstwo. 80% moich korespondentów po prostu nie odpisało i ma daleko w poważaniu, że przecież list, który otrzymał też napisał człowiek i poświecił mu swój czas. Skoro nie chcę już wymieniać listów, to pofatygowałabym się, żeby nawet napisać maila, cokolwiek z informacją o tym, że sory, ale już mi się nie chce. Po sprawie.

O czym pisać

To pytanie stawia sobie chyba każdy na początku takiej listownej przygody. Czy będziemy mięli o czym rozmawiać? Co jeśli mój korespondent interesuje się całkowicie czymś innym, niżeli ja? A jeśli nie będziemy umieli znaleźć wspólnego języka? 

Hmm... Z perspektywy doświadczeń, moja odpowiedź na to pytanie brzmi "Pisać nie tylko o sobie"  Z doświadczenia wiem, że zdarzają tacy, co niezbyt chętnie odnoszą się do tego, co ja napisałam w ostatniej wiadomości, a zamiast tego relacjonują swoje ciekawe życie. Pal sześć, gdyby to były jednorazowe przypadki, ale są takie osoby, którym zdarza się to notorycznie. W ogóle nie biorą pod uwagę mojego zdania. Piszą tylko i wyłącznie o sobie, jakby prowadziły pamiętnik. Z takimi narcyzami dałam sobie spokój. 

List to przede wszystkim rozmowa dwojga osób. Relacjonowanie, opowiadanie, streszczanie, ale też branie pod uwagę swojego rozmówcy. 

Inne hobby? - Super, może dowiem się czegoś nowego! Byłaś w Paryżu? - Jak tam jest? Grasz na instrumencie? - Wow, ja jedynie słucham starych zespołów.
Na tym polega rozmowa i z takim podejściem można się dogadać z każdym. 

Gdzie szukać inspiracji? 

Nigdy nie byłam zwolenniczką zwykłych, białych kopert ani też kartek wydartych z zeszytu. Stawiam dużą wagę na estetykę listu. Lubię, kiedy wygląda ładnie i schludnie oraz kiedy trafia w gust odbiorcy. Póki nie zagłębiłam się w temat tradycyjnej korespondencji, nie wiedziałam nawet, że tyle inspiracji i prostych rozwiązań jest nam podsuwanych pod nos. Początkowo sama robiłam koperty, np. ze starych komiksów mojego taty. Wycinałam kwiatki z gazet i naklejałam na kartki z bloku, które służyły mi za papier listowny. Z czasem odkryłam fajną technikę postarzania papieru za pomocą kawy. Do tej pory zresztą tak robię, bo styl vintage jest mi bardzo bliski.

Jeśli jednak poszperać po internecie, można znaleźć wiele ciekawych stron z gotowymi szablonami kopert oraz papeterii gotowych do wydrukowania.

• Creative Park
• Greetings Island

To by było na tyle. Jeśli chcecie wiedzieć więcej, piszcie śmiało w komentarzach.

W brew pozorom listowna korespondencja nie wymiera. Jest mnóstwo ludzi, którzy z pasji i zamiłowania, poświęcają czas, przelewając słowa na papier.

Dla mnie to wspaniała forma relaksu i nawiązywania znajomości, a nawet przyjaźni z ludźmi z całej Polski. Może skusisz się i Ty?

Dalej »

Slow Life, czyli życie po parysku

lipca 26, 2018

Slow Life, czyli życie po parysku

Skąd one mają tak dużo czasu? Jak to robią, że zawsze i wszędzie wyglądają tak gustownie? Jaki jest sekret ich urody? Dlaczego wszyscy mężczyźni padają im do stóp? Czy elegancję odziedziczyły w genach? Dlaczego szczycą się swoimi złymi nawykami? Co mają w torebce? Jak się zachowują na pierwszej randce, na imprezie, w sypialni? Tego wszystkiego można się dowiedzieć z książki "Bądź Paryżanką, gdziekolwiek jesteś".

Co to za książka

Cztery przyjaciółki: Annie Berest, Caroline de Maigret, Audrey Diwan, oraz Sophie Mas zabierają nas na kilkudniowy wypad do Paryża. Oprowadzają po swoich ulubionych miejscach, fundują dobrą kawę, plotkują z nami na temat dzieci, ślubów i chodzenia na siłownię. Zdradzają tajniki dobrego wyglądu i zapraszają nas do swojej garderoby. Wieczorem wyjdziemy z nimi na kolację, gdzie po kieliszku czy dwóch opowiedzą nam o swoich wpadkach i najskrytszych tajemnicach. 

Zdecydowanie tak można się poczuć, czytając tę książkę.

Slow Life   

Co to właściwie za zagadkowe pojęcie? Jak sama nazwa wskazuje Slow Life to nic innego, jak powolne życie. Ta maniera ma już nawet krąg swoich wyznawców i nic dziwnego. Sama do niego należę. Nie żebym narzekała na dzisiejsze czasy, ale tępo jakie jest nam narzucane, zdecydowanie mi nie odpowiada. Nie jestem z tych, co biorą udział w wyścigu szczurów. Nie dla mnie niekończąca się pogoń za niewiadomoczym. Nie lubię kiedy nad głową wiszą mi deadline'y, a terminy spotkań już nie mieszczą się w kalendarzu. Zamiast pędzić ślepo przed siebie i co rusz odznaczać fajką kolejne spełnione obowiązki, wolę sobie usiąść z książką i poczytać. Ot tak. 

Dla kogo?

Jeśli przytłacza Cię nadmiar obowiązków, a każda chwila odpoczynku przyprawia Ci zmartwień i poczucie winy, to wiedz, że powinnaś zwolnić. Jeśli starasz się być perfekcjonistką w każdym calu, nie odpuszczasz, robisz kilka rzeczy na raz i prześladuje Cię nieustanne wrażenie, że za moment coś Cię ominie, to Slow Life jest właśnie dla Ciebie.

Jak?

Brzmi obiecująco, ale jak się do tego zabrać? 

• Zwolnij
• Ustal priorytety 
• Znajdź czas dla siebie
• Gotuj slow-food
• Rób coś sama
• Pielęgnuj relacje
• Odłącz się
• Spójrz na to z boku 
• Bądź uważna 
• Doceniaj małe sukcesy

Tajniki modowo-urodowe

Prostota to podstawa zarówno w makijażu jak i w ubiorze. Nie potrzebujesz całego zestawu kosmetyków, których nie zdążysz nawet wykorzystać przed końcem daty ważności. Po co Ci cała szafa ubrań, skoro masz kilka ulubionych i sprawdzonych rzeczy na każdą okazję, a reszty nawet nigdy nie ubierzesz na siebie? 

Czego nie znajdziecie w szafie Paryżanki?

• Zbyt krótkich topów. Bo nie masz już piętnastu lat.
• Podróbki torebki znanej marki. To tak, jakbyś miała sztuczny biust. Nie leczy się kompleksów oszustwem.
• Australijskich butów UGG. Nie, bo nie.
• Zbyt wymyślnych dżinsów z dziurami lub haftami. To fantastyczny strój, tyle że... w Bollywood. 
• Ubrań z firmowym logo. Nie jesteś plakatem reklamowym.

Co powinno znaleźć się w każdej szafie?

• Jeansy - zawsze wszędzie i do wszystkiego.
• Torba i niech nikt się nie waży pytać, co jest w środku.
• Czarna marynarka. Nadaje szyku spranym i znoszonym dżinsom. 
• Balerinki - odpowiednik kapci.
• Mała jedwabna apaszka. 
• Biała koszula. Kultowa i ponadczasowa. 
• Długi trencz - kwintesencja stylu.
• Ogromny szal - bo trencz nie chroni przed zimnem.
• Duży, luźny sweter - wkładasz go dzień po imprezie, jakbyś się otulała puchową kołdrą.
• Zwykłe duże słoneczne okulary. Do noszenia codziennie, nawet wtedy, kiedy pada, bo zawsze jest jakiś powód, żeby je założyć.
• Obszerna koszula - najlepiej z szafy swojego faceta.

Diabeł tkwi w szczegółach

Czyli biżuteria. Chyba każda pani nosi jakiś jej element. Czy to wisiorki, bransoletki, kolczyki - nieważne. Jest jednak kilka zasad, które pomogą nam idealnie dobrać dodatki.

• Mało biżuterii - to podstawa.
• Ma być delikatnie i dyskretnie.
• Ciężki kaliber, czyli grube pozłacane bransolety, naszyjniki z kamieni itd. - tylko w ciągu dnia, by dodać szyku niewinnemu strojowi.
• Im bardziej elegancko i odświętnie, tym mniej biżuterii.
• Prawdziwa sztuczna biżuteria - nie musi być drogo. Tandeta jest ok, ale żadnych podróbek. 
• Zegarek to też biżuteria. 

Naturalny wygląd

Chyba nikomu nie udało się dotąd rozwikłać wielkiej zagadki, jaką jest naturalny wygląd. Bo prawdę mówiąc, nie ma nic mniej naturalnego, niż naturalny wygląd. Paryżanki będą was przekonywały, że przyszły na świat z idealną skórą i zmierzwionymi włosami. Że ich ciało pachnie od chwili narodzin równie oszałamiająco jak Chanel N°5. Że swój "naturalny" wygląd zawdzięczają przodkom i że nie da się tego wytłumaczyć. To wszystko kłamstwo.  

Złote rady Paryżanek 

do powtarzania co wieczór przed zaśnięciem, nawet wtedy, kiedy jesteś nie całkiem trzeźwa

• Nie bój się zestarzeć.
• Nie bój się niczego.
• Zdecyduj się przed trzydziestką na jedne perfumy i używaj ich przez następne trzydzieści lat.
• Wybierz sobie coś, co wszyscy lubią - operę, kocięta, truskawki - i... nie kryj się z tym, że tego nie znosisz.
• Noś czarną bieliznę pod białą bluzką. Będzie się kojarzyć z nutami na partyturze.
• Z płcią przeciwną trzeba żyć, nie wolno z nią walczyć, chyba że w uścisku miłosnym.
• Bądź świadoma swoich zalet. I swoich wad.
• Wszystko, co robisz, przychodzi z łatwością, tak przynajmniej powinno to wyglądać.
• Nie przesadzaj z makijażem, z kolorami, z dodatkami. Im tego mniej, tym lepiej. 
• Jesteś bohaterką sama dla siebie. Przede wszystkim.
• Wyglądaj zawsze ponętnie. W niedzielę rano, gdy idziesz po pieczywo, w środku nocy, gdy wychodzisz po papierosy, czy w środku dnia, gdy czekasz na dzieci przed szkołą. Nigdy nic nie wiadomo...

Sprzeczności

Nie da się ukryć, że większość kobiet jest pełna sprzeczności. Tę cechę dostrzegłam także u siebie. Bo jak wytłumaczyć to, że jestem rozgadanym, pełnym optymizmu i beztroski sangwinikiem, ale nie czuję się zbyt pewnie w gronie nowo poznanych osób? Właściwie nie lubię ich poznawać, wolę przebywać w swoim towarzystwie, a nawet samotność nie sprawia mi większego problemu. Mam głowę pełną myśli, niczym melancholik i snuję długie refleksje o bliżej niezidentyfikowanym temacie. Jestem raczej powściągliwa, ale ciągnie mnie ku przygodzie! Lubię od czasu do czasu zaszaleć, chociaż z reguły jestem spokojną dziewczyną. Można powiedzieć, że jestem optymistką, ale nie patrzę na świat przez różowe okulary. Nie nastawiam się naiwnie pełna nadziei na przychylność losu. Wolę obrać ten ciemniejszy scenariusz, a później ewentualnie być mile zaskoczona. Jestem pełna wiary w ludzkość, ale nauczyłam się już, że obcym nie można ufać, bo ludzie to parszywi kłamcy. Trochę ze mnie marzycielka, chodzę z głową w chmurach i bywam zakręcona, ale są sytuacje, kiedy twardo stąpam po ziemi.

Lubię ubierać się elegancko, jak na kobietę przystało, ale częściej sięgam po luźne dresy i trampki. Chciałabym mieć długie włosy, ale swoje regularnie skracam. Jestem maniaczką zdrowego stylu życia, ale brzuszki robię, tylko po to żeby nie mieć niechcianej oponki. Czytam książki romantyczne, ale w filmach już nie mogę oglądać tych miłosnych perypetii. Nie lubię kotów, ale kiedy jakiegoś zobaczę, muszę go pogłaskać. Właściwie nie obchodzi mnie, co myślą o mnie inni, ale lubię być dobrze postrzegana.  

I gdybym miała teraz podkreślić, co definiuje mnie bardziej, znowu nie potrafiłabym się zdecydować. Nie zaprzeczam więc, że przeczę sama sobie. Bo tak jest. 

Co ma piernik do wiatraka? 

Pewnie zastanawiacie się, skąd u mnie tyle refleksji poprzeplatanych ze streszczeniem książki? Otóż, czytając Paryżanki, zrozumiałam, jak mało dotąd skupiałam się na sobie. Dopiero cztery dziewczyny musiały wytknąć mi błędy, bym spostrzegła, co mnie omija, kiedy tak usilnie staram się chwytać dzień. Zamiast czerpać prawdziwą radość z życia, zadowalałam się ochłapami. Nie ostrzegałam jakie życie potrafi być piękne i spokojne, kiedy schowa się kalendarz do szuflady. Nagle pojawia się czas na wszystko. Zmieniają się priorytety, człowiek robi się spokojniejszy i doba się jakoś magicznie wydłuża.  Paryżanki pokazały mi, życie tu i teraz.

Paryżanka ze wszystkimi się wita, ale z nikim nie ma ochoty rozmawiać. Je pizzę quattro formaggi, a chwilę potem wrzuca do kawy słodzik. Kupuje bardzo drogie buty, ale nigdy ich nie pastuje. Jest nieznośna, ale robi wielkie oczy, gdy ktoś ją porzuca. Ma zadbane stopy, ale nosi bieliznę od Sasa do Lasa. Pali jak lokomotywa, gdy spaceruje polną drogą, by zaczerpnąć świeżego powietrza. W nocy pije wódkę, a rano zieloną herbatę. 

Dalej »

Mówię tak zdrowemu stylu życia

lutego 22, 2018

Mówię tak zdrowemu stylu życia

Już od dawien dawna mój chłopak próbował przekonać mnie do zdrowego odżywiania. Stopniowo wprowadzał do mojego jadłospisu więcej różnorakich warzyw i owoców. Każdorazowe zakupy z nim nie obyły się bez dokładnego śledzenia składu żywności i może by mi to wówczas nie przeszkadzało gdyby nie to, że za każdym razem wyciągał mi z rąk ulubione słodycze, kręcąc przy tym przecząco głową. Moje bunty i protesty nie zdały się na nic. On zawsze miał przeciwko słodkościom pełną artylerię argumentów, a moim jedynym było: przecież od jednego batonika nie umrzesz. Tylko, że to nigdy nie kończyło się na jednym batoniku. 

     Przyszedł w końcu moment, kiedy dotarło do mnie, z czym tak naprawdę wiąże się nieświadomość tego, co jemy. Wedle zasady "jesteś tym, co jesz", zrozumiałam, że pożywienie to przede wszystkim nasze zdrowie! W końcu powiedziałam STOP. Trochę nawrócona przez chłopaka podjęłam świadomą decyzję o wyeliminowaniu wszystkiego co niezdrowe z naszego jadłospisu: od niepożądanych cukrów, poprzez chemię zawartą w żywności, aż do ograniczenia mięsa.

Na początku nie nie dawało mi spokoju jedno zasadnicze pytanie: ale co my będziemy jeść? Przecież we wszystkim jest chemia. Jakie to stereotypowe myślenie! Tak naprawdę wystarczy dobrze zapoznać się ze składem, wiedzieć jak go czytać oraz co jest dobrym i wartościowym składnikiem, a co lepiej wykluczyć z jadłospisu. 

       Zanim jednak zacznę moje wywody w tym temacie, zaznaczam, że nie jestem specjalistą. Piszę wnioski na podstawie własnej wiedzy i doświadczeń.

Jak się za to zabrać?

     Moje początki były dosyć amatorskie. Jak już wspominałam, miałam trudności, żeby całkowicie zrezygnować ze słodyczy. No bo jak to tak bez batoników, czekolady, cukierków, żelek, domowych wypieków? O ile słone przekąski potrafiłam skreślić od razu, tak z cukrem miałam bardzo duży kłopot. 

      Zaczęłam więc małymi kroczkami. Moim pierwszym sukcesem było zaprzestanie słodzenia kawy i herbaty. Miałam już do tego kilka podejść, ale tym razem na stałe udało mi wyeliminować cukier z napojów. Nie wspominając oczywiście o słodzonych sokach, gazowanych oranżadach i innych sklepowych majstersztyków. Z tymi nie miałam już dawno do czynienia.

    Kolejnym krokiem było uważne śledzenie składników w sklepowej żywności. Dopiero po bliższym zapoznaniu się z nazwami chemii i konserwantów w moich ulubionych przekąskach oraz ze skutkami, jakie niesie za sobą ich spożywanie, postanowiłam całkowicie przestać faszerować się przetworzoną żywnością. 

       Jeden krok ku zdrowiu pociągnął za sobą następny. Mianowicie zaczęliśmy się interesować składem kosmetyków codziennego użytku. Jak się okazało i w tej dziedzinie bardzo wiele pozostaje do życzenia. Większość z tych rzeczy tak naprawdę ma niesamowity wpływ na nasze zdrowie, samopoczucie, czy nawet kondycję skóry i włosów.

Jak czytać etykiety

    Warto zacząć od tego, że producent ma obowiązek zamieścić wszystkie elementy zawarte w produkcie. Drugą bardzo istotną informacją jest fakt, że składniki są wymienione w porządku malejącym, a wiec na pierwszym miejscu znajdzie się to, czego w produkcie mamy najwięcej. Bardzo często obok nich można odczytać procentową wartość elementu, ale nie zawsze. Dzieje się tak dlatego, że producent musi podać ilościową zawartość składnika, jeśli odnosi się on do nazwy, czy grafiki na produkcie.

       Generalnie obowiązuje jedna zasada: im krótszy i bardziej zrozumiały skład, tym produkt jest zdrowszy.

Czego unikać?

     Jeżeli już idziemy na zakupy z przeświadczeniem, że tym razem nie wrócimy do domu z siatkami pełnymi jedzeniowych zapychaczy, warto najpierw zapoznać się ze składnikami, które w żywności są niepożądane. 

     Przede wszystkim wystrzegajmy się wszelkiego rodzaju E. Symbolem tym oznaczane są barwniki i konserwanty oraz środki zagęszczające, które w małych ilościach (podobno) nie są szkodliwe, ale też nie oddziałują na nas pozytywnie, dlatego lepiej od razu skreślić je z listy zakupów.

     Syrop glukozowo-fruktozowy - jest obecny praktycznie we wszystkim, co początkowo weźmiemy do ręki. Pod tą nazwą kryje się tańszy zamiennik sacharozy, którego powinniśmy się wystrzegać jak ognia, ponieważ to za jego sprawą nasze pokolenie dopadła epidemia otyłości. Syrop glukozowo-fruktozowy (HFCS, izoglukoza) jest bardzo niezdrowy i przyczynia się do wielu chorób, m.in: chorób układu krążenia, cukrzycy oraz stłuszczenia wątroby.

        Aspartam - jest obecny w składzie wszystkich gum do żucia i większości produktów typu light. Jest to substancja słodząca, której przypisuje się niską kaloryczność, ale mało kto wie, że aspartam zawiera silnie trujące związki, które są odpowiedzialne za złe funkcjonowanie neuronów. Podobno został przebadany na wszystkie możliwe sposoby, podobno jest nieszkodliwy i nadal podsuwa nam się go pod nos jako atrakcyjny słodzik, ale tak naprawdę jest to bardzo niebezpieczna substancja, która przyczynia się wywołaniu nowotworów, stwardnienia rozsianego, parkinsona, czy alzheimera.

    Glutaminian sodu  - znany wzmacniacz smaku i zapachu który znajdziemy w kostkach rosołowych, zupkach i sosach w proszku, wędlinach, konserwach i czipsach. Powszechnie uważany jest za nieszkodliwy dla zdrowia, ale biorąc pod uwagę, że występuje w bardzo przetworzonej żywności (również pod nazwą ekstrakt drożdżowy) lepiej go unikać. Chyba, że ktoś wierzy, że kostki rosołowe, czy czipsy są zdrowe...

       Zagęstniki, stabilizatory, emulgatory – dzielą się na nieszkodliwe i szkodliwe:

• Bezpieczne zagęstniki, emulgatory i stabilizatory: E 406, E 408, E 410-418, E 440-442, E 460-478 (bez E 466), E 481, E482.

• Potencjalnie szkodliwe: E 400-405, E 407, E 420-422, E 425, E 430-436, E 445, E 450-452, E 466, E 491-496.

      Kwas cytrynowy (E330) - brzmi ładnie i niewinnie, być może dlatego, że w naturalnej postaci występuje w owocach cytrusowych i jest niezbędny w metabolizmie organizmów żywych. Nie od dziś wiadomo, że sok z cytrusów ma właściwości przedłużające trwałość produktu, jednak syntetyczny kwas cytrynowy, który znamy z etykiet to nic innego jak konserwant i nie ma nic wspólnego z naturą. Ponadto nie jest pożądany w naszym organizmie, ponieważ po cichu niszczący nasz żołądek i komórki mózgowe, zmieniając w nich reakcje chemiczne! Przez większość dietetyków i ludzi świadomych jest on uważany za substancję rakotwórczą z tego względu, że jego produkcja polega na fermentacji cukru za pomocą pleśni kropidlaka, która nie jest przyjazna ludzkiemu organizmowi. 

Składników silnie wpływających na nasze zdrowie jest jeszcze cała masa. Wymieniłam tutaj kilka najważniejszych, które powinno się omijać szerokim łukiem, pomimo zapewnień naukowców o "bezpiecznym dziennym spożyciu". Nie dajmy się na to nabrać! W jednym produkcie nie jest ono przekraczane, ale w kilku już tak. Bezpieczne dzienne dawki mogą się kumulować i odkładać w organizmie, więc łatwo można przekroczyć granicę bezpieczeństwa. A po miesiącu, dwóch trzech latach może to odbić się poważną alergią, dolegliwościami żołądkowymi, czy nawet rakiem.

Dlaczego warto?

     W tym kierunku pociągnęło mnie przeświadczenie, że chodzi tu o moje zdrowie. Nigdy nie narzekałam na żadne schorzenia, ani też nie mam chorób przewlekłych, co nie oznacza, że w przyszłości uda mi się ich uniknąć. Wiadomo, że im organizm jest starszy, tym gorzej radzi sobie z odbudowywaniem komórek, spada metabolizm, nadszarpana kondycja wątroby już się nie regeneruje tak sprawnie jak wcześniej. Jednak rezygnując z cukrów prostych (w moim przypadku niesłodzenie kawy i herbaty; niepicie słodzonych i gazowanych napojów; całkowite wykluczenie słodyczy) zwiększa prawdopodobieństwo, że na starość cukrzyca obejdzie się z nami łaskawie.

   Podobnie sprawa stoi z tłuszczami. Jak wiadomo są one niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania naszego organizmu, ale wiele z nich - szczególnie tych przetworzonych (tzw. utwardzonych, tłuszczów trans) - bardziej szkodzi, niżeli pomaga. Chcąc więc zmniejszyć ryzyko przyszłego niekontrolowanego wzrostu cholesterolu, zatkanych tętnic, zachorowania na miażdżycę, czy nagły zawał serca całkowicie zrezygnowałam z margaryny, czy utwardzonych (uwodornionych) tłuszczy roślinnych, transoleju palmowego, które najczęściej najczęściej można spotkać w słonych przekąskach. 

      

        Unikając już tych kilku wyżej wymienionych składników poczułam się dużo lepiej. Mój żołądek funkcjonował sprawniej, bez zbędnych dolegliwości trawiennych. Już nawet nie pamiętam kiedy ostatni raz borykałam się z niestrawnością. Na tyle odciążyłam mój układ trawienny, że teraz, kiedy się zapomnę i mocno przesadzę z jedzeniem, on wysyła mi wyraźne znaki. Jednak tak naprawdę cukry proste i trans oleje to dopiero czubek góry lodowej jeżeli chodzi o składniki żywności, której powinniśmy unikać.

Zdrowo nie znaczy bez smaku

    Kiedy zaczęłam wprowadzać żywieniowe rewolucje w domu, rodzina zaczęła się buntować, podobnie jak ja na początku. W ich jadłospisie zaczęło brakować słodyczy, przekąsek, słodkich napojów. Sklepowy wózek był za to pełen pełnowartościowych produktów, których nie brakuje w żadnym sklepie. Wystarczy się tylko dobrze rozejrzeć i porównać składniki. Niemniej jednak zmiany zaczęłam wprowadzać zbyt drastycznie i bez zbędnych tłumaczeń, co było błędem. Dopiero kiedy wyjaśniłam mamie, dlaczego zupa pomidorowa na rosole będzie lepsza, niż na kostce, dotarło do niej że wszelkiego rodzaju Magi, Kucharki, Vegety i  inne są zbędnym dodatkiem. Nie poszły co prawda od razu w kosz, ale przynajmniej mama uwzględnia, że ja tego nie zjem i stara się unikać przepisów od stóp do głów nafaszerowanych wzmacniaczami smaku. 

       Rodzina pomału zaczyna mi wierzyć, że owoce i warzywa też potrafią być smaczne. Że nie trzeba słodzić herbaty, by móc ją wypić i że po jakimś czasie nie będzie już ona taka gorzka. Że później wystarczy kosteczka czekolady, by czuć się zasłodzonym na tydzień. Że można gotować zdrowo i nie musi być codziennie mięso na obiad, że chleb wcale nie potrzebuje spulchniaczy i zatrzymywaczy wilgoci, że wypieki obejdą się bez proszku do pieczenia i cukru wanilinowego. 

          Początki są trudne, a walka z nawykami to chyba najcięższa praca, jaką może narzucić na siebie człowiek, ale warto! Eliminacja składników z naszego życia nie spowoduje pogorszenia smaku naszych ulubionych potraw, ale skreśli z listy potencjalne powody chorób, wzmocni naszą odporność, i poprawi samopoczucie.

Aktywność fizyczna

To kolejny krok do bycia fit. Niektórzy mówią, ze teraz moda na szczupłą sylwetkę, ale co w tym złego, że ludzie dążą do wymarzonej figury? Siłownie są okupywane, trenerzy personalni mają branie, ale moim skromnym zdaniem, nie trzeba od razu rzucać się na głęboką wodę. Czasami dobrym krokiem w tym kierunku będzie wyjście na spacer, albo wybór schodów zamiast windy. Takie proste wręcz czynności, a odrywają nas od ciągłego siedzenia. 

     Kiedy zrobi się cieplej sama planuję ruszyć w drogę z rowerem! Już teraz staram się dużo spacerować, czasami w domowym zaciszu rozkładam matę i wyginam się do ćwiczeń na mięśnie brzucha, czy stabilizację kręgosłupa. 

       Trzeba też pamiętać, że chudy nie zawsze znaczy zdrowy! Czasem idealna sylwetka to tylko napompowane mięśnie, a kondycja tak naprawdę ledwo zipie. Najważniejsza jest chęć ruchu, szczególnie jeśli praca i obowiązki zmuszają nas do ciągłego przebywania w jednej pozycji.

Zdrowa chemia

      Warto zaznaczyć, że zdrowy styl życia to nie tylko jedzenie i ćwiczenia fizyczne. To także chemia w tym co nas otacza. Wszelkiego rodzaju kosmetyki codziennego użytku: w tym mydła, szampony, żele pod prysznic, a także proszki i płyny do prania - mają wpływ na nasze zdrowie. Warto więc studiować etykiety i zapoznać się ze składnikami wszystkiego, czym się otaczamy oraz dowiadywać się jaką rolę odgrywa dany składnik.

      Dla przykładu mogę podać własne doświadczenia z tej dziedziny.

Po pierwsze moje zauroczenie lakierami hybrydowymi minęło zaraz po tym, jak na własnych paznokciach przekonałam się o niekorzystnym wpływie promieni UV. Skóra na moich palcach była brzydka i pomarszczona, niczym u starszej pani, a rdzeń paznokcia odklejał się od warstwy skórnej. Pewnie gdybym nie zaprzestała używania hybryd na tym etapie, skończyłoby się to o wiele gorzej. Trafiłam też w pewnym magazynie medycznym na wzmiankę o fali zachorowań na czerniaka podpaznokciowego. Oczywiście głównym sprawcą nowotworu było promieniowanie UV, za które wiele kobiet wydawało majątki, ciesząc się długą trwałością manicure. 

źródło

       Tak jak w żywności, szkodliwa chemia w kosmetykach podbija rynki zbytu i wcale nie jest przesadą unikanie: SLS, SLES, parabenów, parafiny, aluminium, talcu, silikonów i innych. Mianowicie pod tymi nazwami kryją się związki chemiczne, silne detergenty, alergeny podrażniające skórę, wywołujące uczulenia, trądziki, a nawet zmiany hormonalne i mutacje skórne. 

         Ale znowu to oczywiście zaledwie czubek góry lodowej. Jednak na dokładną analizę, co jest dobre, a czego warto unikać poświecę już kolejny post. Tymczasem jeśli ktoś już nie może się doczekać zachęcam do prześledzenia stronki www.naturnika.pl. Mi ona bardzo pomogła i dała świadomość, że w kosmetykach jest dużo więcej chemii niż nam się wydaje.

    Ten przełomowy moment w moim życiu, kiedy wyparłam się na podsuwaną mi na każdym kroku chemię, miał miejsce jakieś pół roku temu. Od tej pory miałam już kilka wzlotów i upadków w moich postanowieniach, ale mimo wszystko nadal kurczowo trzymam się idei, że robię to dla własnego dobra. Nikomu nie narzucam swojego poglądu, chociaż czasem zwracam uwagę mamie na to co kupuje lub dorzuca do zupy. I cieszy mnie przeogromnie, że teraz praktycznie w każdym sklepie można znaleźć półeczkę ze zdrową żywnością; że coraz więcej ludzi jest świadomych, tego co znajduje się w jedzeniu; że powstają nowe apteki, czy małe sklepiki tylko z ekologicznymi i naturalnymi kosmetykami.

     Co najważniejsze - wcale nie trzeba wydawać na to majątku. Wystarczy tylko świadomość, czego warto unikać i co wykluczyć z jadłospisu na stałe.   

Dalej »