Przegląd filmowy #4

stycznia 23, 2019

Przegląd filmowy #4

Okres zimowy trwa w zaparte, a długie wieczory, choć pomału ustępują, nadal czasem wydają się nieskończone, co w moim przypadku sprzyja oglądaniu filmów. Dziś pokrótce przedstawię zaledwie jedną trzecią tytułów, z którymi spędziłam ostatnie tygodnie.

Kronika Świąteczna 

Święta, święta i po świętach, ale netflixowe filmy w tym klimacie nadal błąkają się gdzieś po platformie, dlatego, jeśli ich jeszcze nie widzieliście, zaległości można jak najbardziej nadrobić. Ja podczas świąt co prawda nie narzekałam na nudę i nadmiar czasu, ale film bywał bardzo miłą odskocznią od zgiełku, więc chętnie w ten właśnie sposób odreagowywałam od nadmiaru wrażeń. A że uwielbiam świąteczne klimaty, perypetie związane ze zbliżającą się gwiazdką i Świętego Mikołaja w rolach głównych, nie mogłam przejść obojętnie obok Kroniki Świątecznej! 

O czym?

Rodzeństwo, które na co dzień za sobą nie przepada, postanawia tego roku nakryć Świętego Mikołaja. Ten niewinny pomysł ciągnie za sobą pasmo niefortunnych zdarzeń i tak oto Kate i Taddy trafiają do magicznych sań zaprzęgniętych w latające renifery. To dopiero początek tej historii, a później jest już tylko gorzej. Kaprys dzieciaków prowadzi do zniszczenia pojazdu Mikołaja, co z kolei skutkuje odwołaniem gwiazdki. Zawiedzione rodzeństwo postanawia zrobić wszystko - dosłownie - co w ich mocy, by ratować Boże Narodzenie. 

Zamiana z Księżniczką 

Kolejny bardzo popularny na Netflixie oraz, z tego, co zauważyłam wśród blogerek, film, który miałam okazję obejrzeć końcem grudnia to Zamiana z Księżniczką. Może nie jest do końca produkcja świąteczna, bo fabuła nijak nie odnosi się do Bożego Narodzenia (śnieg, prezenty i choinki się nie liczą), ale nie żałuję, że obejrzałam ten film, chociażby ze względu na piękną scenerię i swoją ulubioną aktorkę z młodzieńczych lat w rolach głównych. Poza tym był to bardzo przyjemnie spędzony czas, bo już dawno nie miałam okazji obejrzeć czegoś bardziej niewymagającego.

O czym? 

Stacy to zwykła dziewczyna, która z pasji i zamiłowania do wypieków prowadzi własną cukiernię. Gdy staje przed nią szansa wygranej w konkursie cukierniczym, pakuje walizki i wraz z przyjacielem i jego córką wyjeżdża na kilka dni zmierzyć się z najlepszymi cukiernikami na świecie. Jeszcze wtedy nie wie, że za chwilę będzie miała okazję wcielić się w rolę księżniczki, bo kiedy spotyka na swojej drodze dziewczynę, która jest łudząco do niej podobna, ta proponuje jej układ - kilkudniową zamianę ról - a to sprawia, że życie zwyczajnej cukierniczki z Chicago całkowicie się odmienia.  

Opowieść Wigilijna 

Tę historię zna chyba każdy, może trochę ze szkoły, trochę z filmu Disneya... Na pewno co nieco obiło Wam się o uszy. W tym roku obrałam Opowieść Wigilijną za film must watch podczas świąt i nie żałuję ani minuty spędzonej przed telewizorem! Ponadczasowa historia została niesamowicie zobrazowana piękną animacją, nad którą można się jedynie zachwycać. Polecam jednak zostawić sobie przyjemność z seansu co najmniej do kolejnych świąt i zasiąść wygodnie w fotelu zaraz przed wigilią. Warto poczekać! I warto wracać do tej historii co roku. 

O czym?

Ebenezer Scrooge to zatwardziały staruszek, który nie jest skory rozdawać ludziom chociażby przychylnego spojrzenia. Skąpiec, dusigrosz, a do tego niebywały maruda, którego ciężko zadowolić. Źle traktuje ludzi, jest zrzędliwy i niemiły, do tego stopnia, że boją się go nawet dzieci, a dorośli wolą nie mieć z nim do czynienia. Dzień przed wigilią Ebenezera odwiedzają duchy. Najpierw ukazuje mu się zmarły przyjaciel Marley, który ostrzega go przed samym sobą i przestrzega, że jeśli staruszek nie zmieni swojego podejścia do ludzi, skończy tak jak on - owinięty w łańcuchy. Ebenezer nie bierze tego do siebie zbyt poważnie, ale zaraz potem ukazuje mu się kolejny duch. Tym razem jest to duch przeszłych wigilii, który ukazuje staruszkowi jego młodzieńcze lata i to, jaki kiedyś był a był całkowicie inny. W staruszku zaczyna kiełkować tęsknota do dawnych pełnych optymizmu lat. Następny duch to duch tegorocznej wigilii. Tym razem ukazuje on Scrooge'owi to, co wydarzy się w najbliższym czasie. Ebenezer widzi, jak jego własna rodzina drwi z niego i szydzi. Jest również świadkiem przykrych doświadczeń w domu swojego pracownika, na co serce bohatera zaczyna topnieć. Trzeci i zarazem ostatni gość, to duch przyszłych wigilii. Jest on dla staruszka istnym koszmarem, ponieważ ukazuje mu, jego własną śmierć i co gorsze - szczęśliwych ludzi, których ucieszyła ta wiadomość.

Czarna Pantera

Za produkcjami Marvela nie przepadam i ten film też mnie szczególnie nie urzekł. Na pewno z własnej woli nie sięgnęłabym po ten tytuł, więc jak się zapewne domyślacie, oglądałam go z mężem, który lubi takie trochę sci-fi o bohaterach, którzy ratują świat. Był może trochę... inny? Na swój sposób dziwny, ale nie można tej historii odmówić polotu, a tym bardziej świetnego wykonania, bo scenografia jest rewelacyjna! 

O czym?

Wakanda to biedne państwo gdzieś pośrodku Afryki. Tak przynajmniej myśli większość, ale tylko nieliczni wiedzą, jak naprawdę zamożny jest ten kraj. Wydzielony, strzeżony, niedostępny dla nikogo z zewnątrz, a jego technologia nie mieści się w granicach ludzkiej logiki. Erik, jeden z Wakandajczyków który wychował się w USA, ma za złe królowi, że skazał jego rodzinę na biedniejsze i niezbyt szczęśliwe życie pośród białych obywateli. Po jego śmierci próbuje zrzucić z tronu syna T'Challę - następcę tronu, chcąc tym samym otworzyć Wakandę na resztę świata.

Sekretne życie Waltera Mitty

Jakiś czas temu szukałam filmów, które mogłabym obejrzeć wraz z całą rodziną. Miało to być coś przyjemnego, niezobowiązującego, lekkiego. Tym oto sposobem poznałam tytuł Sekretne życie Waltera Mitty, który w istocie jest lekkim w odbiorze film. Wyróżnia go przyjazna, wręcz błoga, ale nie nudna fabuła; niesamowite ujęcia i kadry; dobra muzyka oraz bohater, którym może być każdy z nas i jego zwykłe życie przesiąknięte niezwykłymi marzeniami.

O czym?

Walter Mitty to marzyciel uciekający w świat wyobraźni. Raczej spokojny, opanowany, niedający po sobie poznać, co mu w duszy gra, lecz kiedy grozi mu zwolnienie z pracy, Walter stawia wszystko na jedną kartę i wyrusza w przygodę życia, która przechodzi jego najśmielsze oczekiwania. 

Mów mi Vincent

Kolejny tytuł, który również napatoczył się przy okazji szukania czegoś w sam raz dla każdego. Mów mi Vincent to film o łudząco podobnej fabule do Odlot Disneya. Główny wątek jest niemal identyczny, bohaterowie mają podobną kreację, jedynym urozmaiceniem jest bieg wydarzeń, bo o ile w Odlocie Carl zakłada swój dom na plecy i wyrusza w drogę, a przy okazji pląta się przy nim mały dzieciak, tak tutaj Vincent nigdzie się nie wybiera, jest raczej zgryźliwym dziadkiem, którego i tak wszyscy lubią, a mały Oliver odkrywa jego tajemnice z przeszłości i w ten sposób Vincent staje się bohaterem. Ciekawi? 

O czym?

Matka z synem wprowadzają się do domu obok Vincenta. Ten nie jest zbytnio zadowolony, a już na pewno nie podoba mu się to, że nowa sąsiadka Maggie prosi go o przysługę, by ten zajął się jej synem Oliverem. Z braku laku mężczyzna w końcu przystaje, ale oczywiście nie za darmo. Opieka nad dzieckiem słono kosztuje, ale on jakoś musi uregulować swoje długi. Oliver jest grzecznym chłopcem. Zbyt grzecznym, żeby radzić sobie z kolegami w szkole, dlatego doświadczony przez życie Vincent udziela mu cennych wskazówek, jak sobie radzić. Bójka w szkole doprowadza do tego, że ojciec Olivera chce odebrać matce syna pod pretekstem złego wychowania, czym Maggie oczywiście obwinia Vincenta. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy jego żona umiera, a kochance zbliża się termin porodu.  

Hotel Transylwania - wszystkie części

Do obejrzenia tego filmu zachęcał mnie mój mąż, ale z racji tego, że uwielbiam filmy animowane, nie musiał długo tego robić. Hotel Transylwania już od jakiegoś czasu widniał na mojej liście filmów do obejrzenia. Obejrzałam i nie mogłam się doczekać więcej! 

O czym?

Hotel Transylwania to film o Hrabi Dracula, jakiego dotąd nie znaliśmy. Wrażliwy i empatyczny. Odczuwa ludzkie emocje nawet takie, jak strach. Co najlepsze, nie jest on jedynym potworem, który za prawdziwych tyranów uznaje ludzi. Hrabia z troski o swoją córeczkę Mavis pragnie odizolować ją od reszty świata i dlatego na kompletnym odludziu zleca budowę hotelu, do którego zresztą mają wstęp jedynie potwory. W 118 urodziny Mavis do hotelu przybywa nieproszony gość - człowiek. Drakula próbuje przed wszystkimi ukryć fakt, że w hotelu znajduje się groźny tyran, ale jak się okazuje, wszyscy bardzo szybko się z nim zaprzyjaźniają. Szczególnie Mavis. 

W części drugiej Mavis i Johny spodziewają się syna, a Dracula szaleje, ponieważ bardzo zależy mu na tym, żeby jego wnuk wykazywał wampirze zdolności. Kiedy rodzice Dennisa wyjeżdżają na kilkudniowy urlop, hrabia daje z siebie wszystko i próbuje dzieciaka przekształcić w wampira.

Trzecia część to romantyczna historia w z Draculą i Ericą Van Helsing - prawnuczką Van Helsinga - w rolach głównych. Odwieczni wrogowie przekonują się na własnej skórze, że potężniejsza od nienawiści jest miłość.

Bohemian Rapsody 

Niech wisienką na torcie tego wpisu będzie długo wyczekiwany przeze mnie film o życiu Freddiego Mercurego oraz jego karierze w Queen. Chyba nikomu nie trzeba przedstawiać osoby, jaką był Freddie ani jego głosu, bo dam sobie rękę uciąć, że chcąc nie chcąc słyszeliście niejedną z piosenek zespołu. Na seans wybrałam się do kina i naprawdę nie żałuję tej decyzji, gdyż oglądanie tego filmu w domu z pewnością pozbawiłoby mnie wielu wrażeń dźwiękowych, a mimo że piosenki Queen znam i mam je dosyć dobrze osłuchane - wciąż uwielbiam! 

O czym? 

Oczywiście o początkach kariery Queen oraz narodzinach wielkiej gwiazdy, jaką jest Freddie Mercury. O rozwoju gruby oraz jej późniejszej działalności. O dziwactwach Frediego, o jego kaprysach i zachciankach. Choć fabuła w dużej mierze skupia się na samej osobie Mercurego, ciężko jest określić tan film jako biograficzny. Jest to raczej coś jak kronika zespołu. Ważne wydarzenia z działalności grypy przeplatają się ze wspomnieniami wokalisty.  

Dajcie znać, czy widzieliście któryś z wyżej wymienionych filmów! Jak wrażenia? Może macie zamiar dopiero obejrzeć te produkcje? A może polecacie coś podobnego, co by mnie zainteresowało? 

Dalej »

Dobre polskie filmy

grudnia 11, 2018

Dobre polskie filmy

Kiedy do kin wchodzi nowy polski film, internet aż drży od nawałnicy komentarzy typu "To będzie kolejna kaszana", "Polskie filmy są do niczego", "Buuu!". Nie ukrywam, że i ja sceptycznie podchodzę do tego typu nowości. Na przestrzeni ostatnich lat kino narodowe raczej nie mogło poszczycić się wieloma ciekawymi i godnymi uwagi filmami, ale jeśli już zapowiadał się hit, to hitem się stał. I to nie tylko na  chwilę, aż słuch o nim zaginął, ale ów produkcje okazały się istnymi perełkami polskiej kinematografii, które są często wspominane i do których chętnie się wraca. Zapraszam na nowy cykl - Dobre, bo polskie. 

Miasto 44

Oglądałam ten film w kinie dwukrotnie, w domu z rodziną, a później jeszcze sama analizowałam jego poszczególne fragmenty i zastanawiam się, co on takiego w sobie ma, że każdorazowo wywołuje w człowieku bardzo silne emocje. Niestety nie da się go obejrzeć z uśmiechem na twarzy. Nie należy od do przyjemnych i beztroskich, na co wskazuje już sama tematyka. Jednak tyle filmów wojennych się widziało, tyle się słyszało o przemocy i niby się wie o tragedii tych ludzi, ale tym razem wspólnie z bohaterami w rówieśniczym wieku przenosimy się do wyniszczonej wojną Warszawy, gdzie z pozoru nie ma już nadziei. Ona tyka jedynie w sercach młodych ludzi i chyba to jest w tym wszystkim najgorsze. 

O czym? 

Podobnie jak w innych tego typu produkcjach, pod lupę bierzemy Powstanie Warszawskie. Temat znany i interpretowany pod wieloma względami, ale tym razem podchodzimy do niego od strony miłości. Poznajemy dwoje młodych ludzi: Stefana i Alę, którzy głównie interesując się sobą nawzajem, przeżywają te tragiczne wydarzenia gdzieś z boku. Nie są do końca bierni, ale wiedzą, że wojna to nie wszystko i mają nadzieję na lepsze wspólne jutro. Chcąc nie chcąc w końcu i ich dopada okrucieństwo wojny.  

Wołyń

Kolejny fragment historii, tym razem poruszający trudny do przełknięcia temat ludobójstwa. Oglądając ten film, aż ciężko uwierzyć, że takie wydarzenia naprawdę miały miejsce! Film jest bardzo wstrząsający. Nie nazwałabym go nawet wyciskaczem łez. Nie jest ckliwy, ale szokujący, zatrważający wręcz i na pewno nie dla ludzi o słabych nerwach! 

O czym?

Tutaj również wszystko zaczyna się od wątku miłosnego, tym razem nieszczęśliwego w swojej odsłonie, bowiem ojciec młodej Zosi, która kocha się w ukraińskim chłopcu postanawia, że wyjdzie ona za najbogatszego mężczyznę we wsi. Młode małżeństwo nie cieszy się jednak długim i szczęśliwym wspólnym życiem. W sercu dziewczyny gromadzi się strach z powodu represji Ukraińców. Życie lokalnej społeczności z dnia na dzień przeobraża się w piekło.  

Biała Sukienka

Zaczęliśmy z grubej rury, teraz troszkę zelżymy z emocjami. Biała Sukienka to mało znany polski film, a mimo wszystko uważam, że godny obejrzenia i uwagi. Właściwie włączyłam go kiedyś przez przypadek. Chciałam obejrzeć całkowicie inny tytuł, ale nie mogłam sobie go przypomnieć i na czuja wybrałam właśnie ten. Spodobał mi się początek i całkiem zabawna rola Bogdana Kalusa (którego głownie można kojarzyć z serialu Ranczo). Fabuła bardzo przyjemna, lecz znów prowadzi do dosyć fatalnego finału.

O czym?

Główny bohater Maciej zabiera po drodze przypadkowego autostopowicza Damiana. Chłopcy dobrze się dogadują, ale ich znajomość staje się coraz bardziej ironiczna. Przebojowy Maciej stara się wykrzesać z Damiana nutkę szaleństwa, ale ten ma swoje żelazne zasady i twardo stąpa po ziemi. Mówi ogólnikowo i jest bardzo tajemniczy, tymczasem przebojowy Maciek szuka rozrywki to tu to tam i stara się nakłonić nowego kolegę do zasmakowania życia od tej ciekawszej strony. Rozmawiają na wszelkiego rodzaju tematy, schodzą nawet na kwestie wiary. Ich podróż kończy się wypadkiem, w którym Maciek kończy bardzo tragicznie. Damian, który okazuje się być księdzem, ratuje mu życie.  

Kiler

W życiu bym nie pomyślała, że pod tym tytułem kryje się tak świetna komedia! Miałam świadomość, że główną rolę w filmie gra Cezary Pazura, lecz już sama nazwa kojarzyła mi się niezbyt pozytywnie. Tymczasem Kiler okazuje się przezabawną komedią pełną dobrego i w punkt wyważonego humoru z rewelacyjną obsadą aktorską, bo w fabule przewijają się takie osobowości jak: Małgorzata, Kożuchowska, Jerzy Stuhr, Katarzyna Figura, Janusz Rewiński oraz wspomniany już wyżej Cezary Pazura.

O czym?  

Jerzy Kiler to warszawski taksówkarz posądzony o serię zabójstw wykonanych na zlecenie. Mylnie osadzony w areszcie próbuje wszystkim udowodnić, że jego nazwisko nie ma nic wspólnego z fachem jaki wykonuje, lecz kiedy boss przestępczego świata wyciąga go z paki, Kiler nie ma nic przeciwko. Niestety w zamian za wolność Jerzy musi podjąć się kolejnych zleceń, mających na celu zlikwidować biznesowych przeciwników swojego nowego szefa. Tylko on ma pomysł jak to zrobić, by owca była cała i wilk był syty. 

Kilerów Dwóch

Druga część przezabawnej historii Jerzego Kilera nie ustępuje miejsca w czołówce, bowiem jest tak samo dobra. Ta sama obsada i jeszcze więcej dobrego humoru? Jestem na tak, tym bardziej, że Kilerów Dwóch funduje podwójną dawkę zabawy!

O czym?

Jerzy Kiler zdobywa popularność i dzięki swojemu majątkowi wspiera wszelkie dobroczynne organizacje oraz placówki. Jednak jego spokojne życie nie trwa zbyt długo, bowiem gangsterzy, których oszukał planują na nim słodką zemstę. Jeden chce się go pozbyć, natomiast drugi zamierza wykorzystać jego osobę do swoich podłych celów i zgarnięcia majątku. Nim jednak się dogadują, Kiler zostaje postrzelony. Gangsterzy wpadają na pomysł, by ściągnąć do akcji sobowtóra Jerzego.

Poranek Kojota 

Zdecydowanie moja ulubiona polska komedia, która za każdym razem bawi mnie tak samo! Uwielbiam ten film za świetnie wykreowanych bohaterów, ciekawe dialogi oraz niekonwencjonalną fabułę, bo chociaż oglądałam ten film już kilkukrotnie, to wciąż bawi i zaskakuje mnie tak samo. A najlepsze jest to, że za każdym razem odkrywam jego nowe smaczki.

O czym?    

Kuba, niespełniony rysownik komików, poznaje młodziutką piosenkarkę Noemi i zakochuje się w niej. Dziewczynie również chłopak wpada w oko, jednak nie podoba się to bogatemu ojczymowi piosenkarki, a tym bardziej jej chłopakowi, który nie dość, że zdradza niewinną dziewczynę, to jeszcze liczy na spore zyski w związku ze ślubem. Brylant nie lubi konkurencji, a ojczym Noemi likwiduje wrogów, karmiąc nimi lwy w zoo. Kuba wpada więc w nie lada tarapaty.

Dzień Świra 

Miłośnikom polskiego kina z pewnością nie muszę przedstawiać tej komedii, bowiem jest to tytuł chyba najbardziej popularny. Dzień Świra to esencja gatunku. Komedia wszech czasów opowiadająca po części o każdym z nas. Główny jej bohater bowiem cierpi na przypadłości dobrze nam wszystkim znane i objawiające się w mniejszej lub większej mierze u każdego z nas.

O czym? 

Fabułę idealnie nakreśla krótki opis z Filmweb: Adaś Miauczyński, 49-letni rozwiedziony polonista, żyje w kręgu swoich natręctw, nie potrafiąc wyrwać się z nudy i rutyny dnia codziennego.

Sztuka Kochania

Stosunkowo najnowszy film, który właściwie nie znalazłby się na tej liście, gdyby nie jeden istotny powód - Sztuka Kochana to film, który edukuje i z którego wiele można wynieść. Uświadamia, jak ważna jest znajomość swojego ciała. Jak ważnym jest kochanie samego siebie oraz jak istotnym elementem w naszym życiu jest bliskość i cielesność. Na co dzień się o tym nie mówi. Sprawy cielesne i w ogóle temat seksu spychane są na dalekie tory, a przecież dotyczy to każdego z nas. 

O czym?  

Film to przede wszystkim biografia Michaliny Wisłockiej, która w latach 70-tych zasłynęła jako lekarka w dziedzinie ginekologii i seksuologii. Chcąc edukować ludzi, wydała książkę o tym samym tytule. Na szczęście fabuła nie skupia się jedynie na faktach z życia Wisłockiej, która była raczej kobietą niespełnioną w miłości, ale bierze pod uwagę też wątki i fakty związane z tematami płciowości. Jedno jest pewnie - Wisłocka rozpętała seksualną rewolucję. 

Z pewnością wiele dobrych polskich filmów jeszcze przede mną, jednak już teraz wiem, że najchętniej będę sięgać po te starsze produkcje, które bawią i edukują. Pomału zmieniam też nastawienie co do polskich komedii romantycznych. Nie chcę jednak do wszystkich filmów podchodzić zbyt entuzjastycznie. Wkrótce przede mną seans "Kler" oraz "7 uczuć", czyli powrót do dzieciństwa i młodości Adasia Miauczyńskiego. Zapowiada się ciekawie!   

Dalej »

Przegląd filmowy #3

października 03, 2018

Przegląd filmowy #3

Jesienne wieczory sprzyjają oglądaniu filmów i seriali. Przekonałam się o tym, kiedy niespodziewanie lista moich "must see" znacznie się skróciła. Seriale godne polecenia zostawię sobie na osobny wpis, zatem dziś będzie tylko o filmach! Pewnie i tak nie omówię wszystkich już przeze mnie obejrzanych, ale na pewno polecę te najciekawsze i w moim odczuciu warte obejrzenia. Zapraszam! 

Władca Pierścieni wszystkie części 

Zaczniemy od klasyki XXI wieku. Moje pierwsze zetknięcie z Władcą Pierścieni miało miejsce już w gimnazjum, jednak wtedy bardzo nie doceniłam twórczości Tolkiena i uznałam całą trylogię za przerażająco nudną historię. Tkwiłam w tym przekonaniu aż do teraz, kiedy to za namową ukochanego postanowiłam wykonać drugie podejście do serii tych filmów i biję się w czoło jaka ja byłam niemądra! Zwracam należny honor Tolkienowi i obiecuję nadrobić braki w jego lekturze! 

O czym są filmy?

Czarodziej Gandalf odkrywa, że jedynym autentycznym pierścieniem wykutym przez władcę ciemności, nadającym niesamowite moce, zdolnym do kontrolowania innych Pierścieni Mocy oraz unicestwienia świata, jest ten, który ma w swoim posiadaniu Bilbo Baggins. Dopóki niczego nieświadomy hobbit nosi go na łańcuszku u szyi, nic złego się nie dzieje, ale kiedy ktoś wkłada tytułowy Pierścień na swój palec, jego umysł ogarnia żądza władzy i inne mroczne pobudki. Gandalf naciska małego Hobbita by ten zniszczył tę błyskotkę, pod groźbą iż jeśli Sauron - pan zła- odzyska pierścień, stanie się potężniejszy niż dotychczas i całe Śródziemie ulegnie zagładzie. Niestety jest tylko jeden sposób, który skutecznie unicestwi Pierścień Władzy. Trzeba wyrzucić go w czeluście wulkanu, gdzie został wykuty. W tym celu powstaje Drużyna Pierścienia, która ma za zadanie chronić mały skarb i bezpiecznie dostarczyć go tam, gdzie może zostać zniszczony. Wędrują i wędrują, a na ich drodze co rusz pojawiają się kolejne przeszkody. Zdrada przyjaciół, zabójczy Orkowie i wewnętrzny głos podpowiadający, że nie możesz ufać nikomu, nawet sobie.

Efekt motyla

Film ten oglądałam przeszło rek temu, ale bardzo często wracam do niego myślami. Zawsze kiedy w mojej codzienności, coś dzieje się źle, zaczynam narzekać, albo nie widzę wyjścia z trudnej sytuacji, przypominam sobie głównego bohatera, który mając świadomość co w jego życiu było już nie tak, stara się wszystko naprawiać, nie popełniać błędów i podejmować lepsze wybory. Paradoksalnie to doprowadzało go do jeszcze większego życiowego zawodu. Morał? Widocznie tak miało być. Ciesz się z tego co masz i bądź wdzięczny, że nie masz gorzej.

O czym?   Główny bohater Evan nie maił łatwego dzieciństwa. W przeszłości wiele przeszedł, ale wolał wyprzeć z pamięci wszystkie przykre wydarzenia, w czym pomagało mu prowadzenie dziennika. Teraz już jako student odkrywa zaskakującą moc swoich zapisków. Dzięki nim przenosi się w czasie. Evan wykorzystuje moc dzienników, by móc przeżyć swoje życie od nowa, tym razem nie popełniając tych samych błędów. Nowe lepsze decyzje pociągają za sobą inne konsekwencje, których chłopak nie był w stanie przewidzieć.

Łotr I

Nie jestem wielką fanką "Gwiezdnych Wojen" i nie wiem, która to już odnoga tego tytułu, ale historia dzieje się dawno dawno temu w odleglej galaktyce i tym razem nie ma nic wspólnego z dobrze nam znanymi bohaterami. 

O czym?  Łotr I to historia grupy rebeliantów, którzy obrali sobie za cel zniszczenie planów Gwiazdy Śmierci. A wszystko zaczęło się od tego, że genialny konstruktor pod przymusem władzy Lorda Wadera pracował nad stworzeniem niebezpiecznej bojowej planety, której celem było unicestwienie rebelii i odzyskanie kontroli nad resztą planet. Po latach córka geniusza, która ukrywała się przed światem, dowiaduje się, że jej ojciec zostawił dla niej bojową misję do wykonania. Jyn bezgranicznie ufa ojcu i stara się za wszelką cenę sprostać powierzonemu jej zadaniu. Okazuje się, że genialny konstruktor zamieścił w projektach pewną lukę i tylko Jyn będzie wiedziała, co powinna z nią zrobić.

Niezgodna

Jakiś czas temu, z polecenia koleżanki, kupiłam książkę o takim tytule. Podobno czyta się ją rewelacyjnie i podobno jest bardzo wciągająca. Tego jeszcze nie wiem, bo książki nadal nie przeczytałam, ale skusiłam się na film. Pewnego wieczoru pojawił mi się gdzieś w propozycjach na Netflixie, więc odpaliłam. I wiecie co? Fabuła była naprawdę wciągająca! Przyznał to także, mój ukochany, choć z wyraźną niechęcią, bo na samym początku jeszcze narzekał, że będziemy oglądać jakieś nastolatkowe widowisko. 

O czym? W świecie idealnym społeczeństwo funkcjonuje na zasadzie selekcji. Ludzie dzielą się na pięć frakcji: Altruiści, Nieustraszeni, Erudyci, Prawi i Serdeczni. Jeśli jesteś mądry, to należysz do zarządu, jeśli odważny, bronisz granic państwa. Jeśli wyróżniasz się altruizmem, będziesz pomagać innym, ale co jeśli Twój umysł zmierza w kilku kierunkach na raz? Jesteś ponadprzeciętny, a więc stwarzasz zagrożenie i musisz zostać wyeliminowany. Jesteś niezgodny, tak jak Tris.

Piraci z Karaibów: Zemsta Salazara

Chyba nie ma pośród nas takiego, co nie lubi Piratów z Karaibów albo chociaż nie zdarzyło mu się obejrzeć jednej części. Ja należę do grona tych osób, co za piratami chętnie wskoczyłabym na pokład i krzyknęła "aj aj, kapitanie!". W dzieciństwie oglądałam zawzięcie kilka części na raz, a i zdarzało się, że nałogowo wciskałam riplay. 

O czym?  Kapitan Salazar wraz ze swoją nikczemną załogą ucieka z więzienia i planuje zemstę na wszystkich piratach. Nie omieszka przepuścić win i zbrodni, jakie zadał mu Jack Sparrow. Podstępny pirat jednak wcale nie zamierza poddać się bez walki. Jak zwykle wyplątuje się bez problemu z jednych kłopotów, by po chwili wpaść w następne. Tym razem kapitan musi zebrać załogę, odnaleźć swój statek, a następnie wyruszyć w najcięższy rejs, jaki kiedykolwiek miał okazję odbyć. Najcięższy, ponieważ celu jego wyprawie daremno szukać na mapie. Tym razem Jack Sparrow musi zdobyć Trójząb Posejdona, bo tylko dzięki niemu, będzie mógł stawić czoła uciekinierom z Diabelskiego Trójkąta. 

Tau

Film, na który natknęłam się na Netflixie. Tau wydawało mi się być czymś na wzór Transcendencji, ale po bliższym zapoznaniu się z fabułą, okazało się, że jedynym wspólnym czynnikiem łączącym te oba filmy jest sztuczna inteligencja. W Tau została ona ukazana całkowicie inaczej i wszystko wychodzi na to, że twórcy filmu chcieli nam dać do zrozumienia, iż sztuczna inteligencja wcale nie jest taka zła, ale on nas zależy jak i do czego będziemy jej wykorzystywać. 

O czym?  Julia zostaje porwana i uwięziona wraz z dwójką innych osób w mieszkaniu obcego mężczyzny. Ma wstrzyknięty implant, którego nie może się pozbyć, a tajemniczy porywacz bezczelnie grzebie w jej głowie. Chcąc się wydostać z domu fortecy, Julia decyduje się na odważne posunięcia, ale szybka śmierć jej znajomych z klatki daje jej do zrozumienia, że wcale nie będzie to takie proste, bowiem pod nieobecność właściciela posiadłością opiekuje się Tau. Tau to nic innego jak sztuczna inteligencja, która ma za zadanie bronić, strzec przed intruzami, sprzątać, przygotowywać posiłki, podawać pilota -  marzenie w każdym domu, jednak Julia musi stanąć twarzą w twarz z niebezpieczeństwem. Wedle zasady "miej przyjaciół pod ręką, a wrogów jeszcze bliżej" zaprzyjaźnia się z Tau. Sztuczna inteligencja okazuje się przerastać umysł swojego stwórcy, gdy w grę wchodzą prawdziwe ludzie uczucia. 

To wszystko w dzisiejszym przeglądzie filmowym. Juz teraz mogę zapowiedzieć, że następny bedzie dotyczył stricte polskich filmów. Mam nadzieję do tego czasu odwiedzić kino i zasiąść przed ekranem na produkcji Smarzowskiego "Kler". Oglądał ktoś? :)

Dalej »

Przegląd filmowy #2

maja 19, 2018

Przegląd filmowy #2

Brzydka pogoda sprzyja oglądaniu filmów i seriali. Chociaż staram się nie marnować czasu przed telewizorem, lubię od czasu do czasu obejrzeć jakiś dobry film, a niemalże każdy sobotni wieczór spędzam pod kocem oglądając historie animowane, do których od zawsze pałam większym zamiłowaniem. Jakoś przyjemniej ogląda mi się ciekawe w swej prostocie produkcje przeznaczone dla młodszych, niżeli filmy pełnometrażowe o rozbudowanej fabule. W dzisiejszym zestawieniu będą aż dwie takie bajki, bo stwierdziłam, że są naprawdę godne obejrzenia nie tylko przez dzieci. 

Stowarzyszenie Umarłych Poetów 

Zacznę może od filmu, który oglądałam jakieś pół roku temu z polecenia kolegi. Jest to dramat z 1989 roku, opowiadający historię pewnego nauczyciela. Pomimo iż bardzo lubię ten gatunek i zazwyczaj rozklejam się podczas oglądania, tym razem film nie wstrząsnął mną jakoś mocno. Nie wywołał skrajnych emocji i nie zapadł na długo w mojej pamięci. Nie zmienia to jednak faktu, że w odbiorze był bardzo przyjemny i z pewnością choć na moment skłonił mnie do refleksji.

O czym? Nowy nauczyciel angielskiego, który pracuje w dosyć konserwatywnej szkole postanawia wprowadzić do codziennego życia uczniów małe zmiany ze szczyptą pikanterii. Ułożeni chłopcy są zdziwieni charyzmatycznym i kontrowersyjnym zachowaniem profesora, ale szybko jego lekcje przypadają im do gustu. Poznają czym naprawdę jest poezja i jakie piękno ze sobą niesie. Naładowani motywacją i ideą Carpe Diem uczniowie postanawiają przywrócić do życia tajną organizację poetów z dawnych lat i pisać wiersze, jak niegdyś robili to inni. Poczynania chłopców i nauczyciela przyciągają uwagę niezadowolonej dyrekcji i pozostałej społeczności szkoły.

Transcendencja 

Nowa odsłona Matrixa? Trochę tak, ale film w zdecydowanie innym guście. Już od dziesiątek lat ludzie się zastanawiają, dokąd dąży ten świat. Wydaje się, że wszechwiedza i samowystarczalność uszczęśliwiłaby wszystkich i zlikwidowała wszelkie problemy, ale czy rozwój nowych technologii w tym pomoże? A co jeśli już jest on niezatrzymany? Czy ludzie będą nieśmiertelni? Czy sztuczna inteligencja przejmie kontrolę nad światem? Oglądając ten film można sobie uświadomić kilka istotnych faktów, ale też porównać wszystkie za i przeciw udogodnieniom dzisiejszego świata i nowinkom technologicznym. Film odpowiada na trudne pytania, ale wnioski trzeba wyciągnąć osobiście. 

Doktor Will Caster, który pracuje nad rozwojem sztucznej inteligencji zostaje postrzelony przez tajną organizację swoich przeciwników. Okazuje się, że nabój, który utkwił w ciele naukowca, był zatruty i uniemożliwia leczenie. Z dnia na dzień maleją szanse na przeżycie doktora, ale ten wpada na pomysł, żeby swoją świadomość przenieść do komputera. W ryzykownym eksperymencie pomaga mu jego żona i przyjaciel. Kiedy ciało Castera umiera, jego umysł zaczyna funkcjonować w urządzeniu. Podłączając rozum do sieci naukowiec staje się wszechwiedzący i niezatrzymany. Może kontrolować wszystko i wszystkich. Udoskonala siebie i świat.

Kocha Lubi Szanuje 

Zwykle, kiedy nie wiem co chciałabym obejrzeć scrolluję Filmweba w poszukiwaniu dobrze ocenianych filmów. Takim właśnie jest komedia romantyczna "Kocha Lubi Szanuje", która właściwie z angielskim tytułem (Crazy Stupid Love) ma niewiele wspólnego. Generalnie jest to jedna z lepszych komedii amerykańskich jakie miałam okazję oglądać. Humor jest wyważony, nieprzesadzony i nie opiera się na samych przekleństwach, czy roznegliżowaniu. Fabuła filmu jest nieźle zagmatwana, ale w punkcie kulminacyjnym - kiedy dochodzi do spotkania wszystkich bohaterów - sytuacja nabiera jasności i staje się przekomiczna. Oczywiście głównym wątkiem jest miłość, ale ile bohaterów, tyle jej odmian.

Cal - mąż z długim stażem i przykładny ojciec. Coś jest jednak z nim nie tak, skoro zdradza go żona.

Jacob -  mężczyzna jakiego można sobie wymarzyć. Inteligentny, bogaty i z błyskiem w oku. Nie boi się przygód i kobiet, ale z żadną nie spędził dłużej niż jedną noc. 

Emily - żona Cala. Zdradza męża z przystojniejszym kolegą z pracy.

Hannah - ma problemy z chłopakiem.

Robbie - wzdycha do opiekunki.

Jessica - opiekunka Robbiego, zakochana w jego ojcu.

Poznajemy Cala jako załamanego męża po stracie żony. Na jego drodze staje Jacob, który bierze sobie za cel przywrócić Calowi jego męską godność. Uczy go inteligentnych gadek, ubiera w markowe ciuchy i daje wskazówki jak wyrywać niunie. Cal dosyć niechętnie do tego podchodzi, a kiedy udaje mu się poderwać pierwszą kobietę, żałuje tego i chciałby wrócić do żony. Tymczasem Jacob poznaje Hannah i stosuje na niej swoje sztuczki, ale dziewczyna jest niezwykle oporna i to go rajcuje. Robbie - brat Hannah - jest zauroczony w opiekunce, która kompletnie go olewa, bo sama z uwielbieniem wpatruje się w jego ojca - Cala. Emily tymczasem dostrzega, jak jej mąż się zmienił i również ma nadzieję na powrót. Generalnie cała fabuła opiera się na gonieniu za niedoścignioną miłością, a rozwiązanie tej historii nadchodzi wraz z rodzinnym spotkaniem.    

Coco

Film ten chciałam obejrzeć na wielkim ekranie, ale premiera gdzieś mi umknęła i dopiero niedawno sobie o nim przypomniałam. Wedle przysłowia, co się odwlecze to nie uciecze, nie uciekła mi również radość z oglądania tak pozytywnej animacji. Wyżej już wspominałam, że filmy animowane ogląda mi się dużo przyjemniej, być może dlatego że są łatwiejsze w odbiorze i niejednokrotnie swoim przekazem biją na głowę inne gatunki filmowe. Jaki przekaz płynie z Coco? Ano taki, że warto kierować się sercem w życiu, a rodzina jest najważniejsza.

Miguel to dwunastoletni meksykański chłopiec, który skrycie marzy o tym żeby grać na gitarze. Jego muzyczne aspiracje są jednak tłamszone przez rodzinę, bo podobno dawno dawno temu jego pradziadek muzyk zostawił żonę i odszedł z gitarą. Od tej pory wszyscy go nienawidzą, a muzyka w rodzinie to istne przekleństwo. Mały Miguel nie daje jednak za wygraną. Ponad wszelką cenę chce zdobyć gitarę i pokazać światu, że umie grać. Jego zapał prowadzi go do przodka, o którym wszyscy zapomnieli. Zagadkowa historia odejścia pradziadka zostaje wyjaśniona.

Vaiana: Skarb Oceanu

Ten film animowany oglądałam zaledwie wczoraj, więc jestem świeżo po seansie. Pomysł na fabułę twórcy mieli całkiem ciekawy, ale najbardziej urzekło mnie ich poczucie humoru. Czasami oglądając bajki odnoszę wrażenie, że niektóre żarty zrozumieją tylko dorośli i być może faktycznie taki humor specjalnie jest wpleciony w ekranizacje dla dzieci, coby rodzice też się nie nudzili. Inną kwestią, która dodatkowo skradła moje serce jest ścieżka dźwiękowa - piosenki rewelacja! Wielkie brawa także dla pana Maleńczuka, który podłożył głos krabowi Tamatoa. Świetna robota. 

Tytułowa Vaiana to córka wodza plemienia zamieszkującego wyspę, którą nawiedza fatum. Według podań i legend opowiadanych jej przez babkę dawno temu serce bogini życia zostało skradzione i to zaburzyło spokój na Ziemi. Tylko wybraniec oceanu może pokonać otchłań, by odnaleźć złodzieja serca, a ten musi zwrócić je na miejsce. Vaiana wyrusza więc w nieznaną podróż tam, gdzie ją wody poniosą, ale kiedy odnajduje Maui, ten wcale nie jest chętny do współpracy.

Na dziś to wszystko. Mieliście okazję obejrzeć, któryś z tych filmów, czy może są Wam kompletnie nieznane? Może polecacie jakiś dobry seans na sobotni wieczór? 

Dalej »

Przegląd filmowy

marca 26, 2018

Przegląd filmowy

W ostatnim poście dosyć gorzko żaliłam się na moje aktualne relacje z rodzicami... Nie ma łatwo. Jak na razie atmosfera w domu jest dosyć napięta. Wszyscy udają, że nic się nie dzieje, że wszystko po staremu, ale to raczej cisza przed burzą. Mama sztucznie podśpiewuje pod nosem, ale po kontach słyszę szepty jej rozmów z tatą i widzę ich krytyczny wzrok. Męczy mnie to, ale jak gdyby nigdy nic robię swoje. Czy słusznie? 

Nie pozostaje mi nic innego jak podziękować za Wasze słowa wsparcia i otuchy! ♥ Dobrze jest mieć świadomość, że wielu myśli podobnie i rozumie moje decyzje. To naprawdę wiele dla mnie znaczy i dodaje sił, do dalszego działania! Dziękuję, że jesteście ze mną!

Coby jednak nie zanudzać moimi życiowymi rozterkami, dziś mała odskocznia w postaci przeglądu filmowego. Ostatnimi czasy miałam okazję obejrzeć kilka ciekawych produkcji. Niektóre z nich na pewno są Wam doskonale znane, o niektórych może słyszeliście, a o innych być może słuch zaginął, a naprawdę warto o nich wspomnieć. Czas na małe podsumowanie.

Matrix 

Już od dawna miałam ochotę zapoznać się bliżej z tą kultową serią filmów o matriksie - tak, przyznaję się bez bicia, wcześniej jej nie oglądałam. Wstępnie wiedziałam tylko, że chodzi o jakieś informatyczne sztuczki, ale moje szerokie rozumowanie nie wpadłoby na taki scenariusz, jaki serwuje Matrix. Myślałam, że pogłoski na temat sztucznej inteligencji rządzącej światem pojawiły się niedawno, natomiast pierwsza część filmu pochodzi już z 1999 roku i niesie wizję świata, którym władają maszyny. Konspekt na fabułę moim zdaniem świetny, ale historią samą w sobie się trochę rozczarowałam.

O czym?

Filmowa rzeczywistość  jest przedstawiona jako projekcja fundowana ludziom przez roboty. Za pomocą programów i wgranych systemów ludzki mózg funkcjonuje jakby w wyimaginowanej przestrzeni, która nijak ma się do realnej sytuacji na Ziemi. Grupka ludzi, a w tym główny bohater - Neo przeczuwają, że coś z tym światem jest nie tak. Neo chcąc odkryć prawdę, dołącza do organizacji rebeliantów, którzy chcą sprzeciwić się maszynom i wszcząć z robotami otwartą walkę. Haker uczy się korzystać ze swoich komputerowych zdolności sterowania ciałem i mentalnością. Przekracza w tym granice najśmielszej wyobraźni, a wszystko po to, żeby odebrać maszynom władzę nad własnym życiem.

Disaster Artist

Bilet do kina był prezentem walentynkowym od ukochanego, którego gust filmowy bywa specyficzny. Bałam się trochę tego seansu, ale koniec końców wyszłam z kina bardzo zadowolona! Disaster Artist to komedia biograficzna o... twórcach najgorszego filmu świata. Słyszeliście o "The Room"? Jeśli nie, to nie szkodzi, ale uwierzcie, że będziecie zainteresowani, dlaczego ten tytuł został okrzyknięty kompletną porażką! A co ciekawsze, jego twórcy mieli bardzo wiele ciekawych pomysłów na jego realizację. 

O czym?

Dwóch aktorów marzy o karierze filmowej rodem z Hollywood. Dwaj obcy sobie mężczyźni wyruszają w podróż do miasta gwiazd, chcąc zabłysnąć przed kamerami. Łączą ich wspólne marzenia i ambicje, które szybko podupadają. Kiedy żaden sławny reżyser nie chce ich w swojej obsadzie, Tommy Wiseau postanawia napisać własny scenariusz i zaangażować do produkcji kolegę Grega Sestero. Filmowcy są tak zaangażowani w tworzenie swojego dzieła, że nieświadomie tworzą z niego parodię dobrego filmu.

Dobrze się Kłamie w Miłym Towarzystwie

Włoska komedia, która okazuje się nie mieć wiele wspólnego z komedią. Niemniej ten fakt wcale nie ubliża fabule. Film ma bardzo wysokie notowania i ja zgadzam się z nimi w pełni, bowiem fabuła niesie ze sobą bardzo wiele motywów, przesłań i puent, odnośnie życia rodzinnego, kontaktów z przyjaciółmi, związków, czy zdrad. 

O czym?

Grupa przyjaciół spotyka się na kolacji. Kiedy wpadają na pomysł niewinnej zabawy, aby udostępniać na forum publicznym wszystkie swoje e-maile, smsy i rozmowy zaczynają się schody i zawirowania. Okazuje się, że niektórzy mają wiele do ukrycia i lepiej by było, gdyby sekret pozostał sekretem.

Piękny Umysł

Włączając ten film, nawet nie wiedziałam, o czym konkretnie on jest. Zajmował czołowe miejsce w rankingu na Filmwebie, więc musiał być dobry i tak też oczywiście było! Piękny Umysł to biografia Johna Nasha, który uchodził za matematycznego geniusza, ale też człowieka schorowanego. Jego historia nie została przedstawiona zbyt szczegółowo, zostały pominięte istotne fakty z życia bohatera, a scenariusz bardziej skupiał się na rozwoju choroby schizofrenicznej, niemniej jednak podobał mi się zabieg, jaki został zastosowany w filmie, ponieważ widz dopiero po jakimś czasie dowiaduje się, że nie wszystko, co spotkało Johna, było autentyczne.

O czym?

Młody student ma ambitne plany opracowania teorii, dzięki której udowodni swój geniusz i zostanie na długo zapamiętany. Jest niesamowicie przystojny, bystry i uwielbiany przez kolegów za swoją niekontrolowaną szczerość. Dzięki swojej idei kończy studia na bardzo wysokim poziomie i dostaje pracę w tajnych służbach specjalnych. Jego zlecenia są ściśle strzeżone. Jednocześnie poznaje kobietę swojego życia, z którą zakłada rodzinę. Miłosna sielanka jednak nie trwa długo. Co okazuje się prawdą, a co projekcją mózgu Johna Nasha musicie przekonać się sami.

Iluzjonista

Muszę przyznać, że koncepcja tej fabuły była chyba jedną z najbardziej przemyślanych i dopracowanych, bowiem każdy najmniejszy szczegół, kadr odgrywał w filmie bardzo ważną rolę. Przeoczenie jakiegoś elementu mogło wprowadzać widza w konsternację, ale koniec końców i tak wszystko zostało na końcu wyjaśnione. 

O czym?

Tytułowy Iluzjonista to syn wiedeńskiego rzemieślnika - Eisenheim. Jako młodzieniec poznaje arystokratkę, w której się zakochuje. By zdobyć względy damy, Eisenheim wykorzystuje swoje niezwykłe umiejętności. Po latach, kiedy wraca do rodzinnego miasteczka, żeby zabawiać ludzi swoimi pokazami, okazuje się, że wybranka jego serca została narzeczoną austro-węgierskiego księcia. Magik postanawia za wszelką cenę odbić kobietę, tym bardziej że wysoko postawiony władca źle traktuje swoją przyszłą żonę. Do realizacji swojego planu jak można się domyślić, wykorzystuje podstępne triki. Nawet kiedy pod przymusem przyznaje się, że nie ma nadprzyrodzonych zdolności, ludzie nie wierzą w jego słowa, ale w jego fantastyczne pokazy.

Doktor Strange

Oglądałam ten film dwa razy, żeby się upewnić, że faktycznie jest taki fajny, jak mi się wydawało. Nie rozczarowałam się! Generalnie nie przepadam za produkcjami Marvela. Jak na mój gust są nieco specyficzne w swojej odsłonie, ale tym razem byłam pozytywnie zaskoczona. Film jest przede wszystkim dobrą alternatywą rozrywki na sobotni wieczór, kiedy nie wiadomo co odpalić na laptopie. Nie brak mu fajnych efektów specjalnych i błyskotliwych dialogów. Zaskakuje może nie tyle zwrotami akcji, ile optymistycznym nastawieniem i humorem. Ten aspekt chyba najmocniej zadecydował o moim pochlebnym odbiorze całości.

O czym?
Sławny chirurg Strange jest ofiarą wypadku, przez który staje się ofiarą własnego kalectwa. Traci życie, jakie znał i predyspozycje do wykonywania uwielbianego zawodu. Nie mogąc pogodzić się z ułomnością, wyrusza w podróż, tam, gdzie może odbudować swoje ciało w sposób mentalny. Tym razem siły fizyczne nie grają roli, bo wszystko skupia się na potędze umysłu.

Jumanji: Przygoda w Dżungli 

Słyszałam o tych filmach już wiele i w końcu nadszedł czas, abym i ja je obejrzała. Jednak chcąc odpalić pierwszą część produkcji o wciągającej grze, przez przypadek włączyłam część drugą i jak już zaczęłam oglądać, tak oglądnęłam całość. 

Film przypadł mi do gustu już od samego początku, ponieważ lubię takie lekkie historie, a ta na taką się zapowiadała. Film wpada lekko w fantastykę, ale jego główną zaletą jest raczej przygodowa fabuła. Nie zabrakło w nim dreszczyku emocji, akcji i zabawnych scen wynikających z kontekstu sytuacji, czyli wielki plus za niewymuszony humor! 

O czym?

Czwórka nastolatków zostaje po lekcjach w ramach kary. Podczas sprzątania szkolnej piwnicy znajdują grę wideo, która dosłownie wciąga ich do dżungli. Tam przybierają postaci o całkowicie odmiennych charakterach i zdolnościach, niżeli w realnym życiu. Posługując się swoimi mocnymi stronami i umiejętnościami, muszą odnaleźć cenny przedmiot i dostarczyć do na właściwe miejsce, zanim dopadnie ich zgraja dzikusów.

Z takiego repertuaru na pewno każdy znalazłby coś dla siebie! Osobiście wszystkie filmy polecam, bo są naprawdę warte obejrzenia! Niektóre ambitniejsze i dla doroślejszych widzów, inne lekkie pełne przygód i humoru. 

A Wy mieliście okazję obejrzeć któryś z tych filmów? 

Jak wrażenia?

Dalej »

Gwiezdne Wojny: Ostatni Jedi

stycznia 18, 2018

Gwiezdne Wojny: Ostatni Jedi

Premiera najnowszej odsłony Gwiezdnych Wojen już dawno za nami. O ile wierzyć internetowi, twórcy zgarnęli niezły majątek, bo film narobił wokół siebie szumu. Na całym globie bilety na seans sprzedawały się niczym świeże bułeczki i podobno o ile film zrobił wrażenie na młodych miłośnikach serii, o tyle starsi fani wychodzili z kina rozczarowani nowatorskimi pomysłami, które według nich nijak się miały do „Gwiezdnych Wojen” znanych im sprzed lat.

Ostatni Jedi to kontynuacja historii Lucka Skywalkera i jego siostry Lei, którzy tym razem tworzą zaledwie wątek poboczny. Całą naszą uwagę przykuwają natomiast postacie stosunkowo nowe, które możemy kojarzyć z Przebudzenia Mocy lub całkowicie nam jeszcze nieznane:

       Ray, która wyczuwa u siebie niezwykłą moc Jedi, ale nie wie jak ją wykorzystać Wyrusza więc na poszukiwania ukrywającego się mistrza Lucka, by prosić go o pomoc w nauce walki i panowania nad mocą.

      Kylo Ren — syn Lei i Hana oraz uczeń Lucka, który przeszedł na ciemną stronę mocy. Włada potężną siłą i robi wszystko, żeby do cna zniszczyć resztki rebelii. Co ciekawsze okazuje się, że moc Kylo i Ray wzajemnie na siebie oddziałuje. I gdyby nie to, że w moim mniemaniu nijak aktor do roli nie pasuje, może polubiłabym gościa i nie drażniłby mnie on tak bardzo. W każdym razie, ilekroć widzę tę twarz na ekranie, zamiast dreszczyku emocji, czy strachu, jaki powinien siać pan grozy, zastanawiam się, dlaczego akurat ten aktor?!

     Fin, Poe Dameron oraz Rose — postacie drugoplanowe, które również wykazały się niezwykle bohaterskimi, czasem szalonymi czynami. Nie szczędzili odwagi, by bronić resztek Rebelii oraz swoich najbliższych przyjaciół.

       Jak wiemy, w tej odsłonie zabrakło przebojowego Hana Solo, który w Przebudzeniu Mocy zginął niechybnie z ręki syna. Pomimo braku, jaki po sobie zostawia ta postać, na jego miejsce wskakuje BB8, który równie nieźle zabawia widzów. Również Chewbacca ma swoje 5 minut na ekranie i tym razem towarzyszą mu przeurocze stworki o nazwie Porgi.

O co chodzi?

Tematyka raczej nie odbiega od wcześniejszych części, w których motywem przewodnim jest walka dobra ze złem. Ciemna strona mocy ogarnia wszechświat i tylko garstka rebeliantów walczy o utrzymanie porządku, który i tak wymyka się spod kontroli. Nadzieją jest Ray i jej nowo objawiona moc.

Moim zdaniem

Jeśli ktoś lubi przygodowe historie Sci-Fi, film jest jak najbardziej warty obejrzenia. Nie trzeba znać poprzednich części, by odnaleźć się w fabule i docenić całokształt. Ciekawe efekty specjalne i delikatna komediowość nie pozwolą nudzić się widzowi, choć po wyjściu z kina można wyjść lekko zmęczonym nadmiarem akcji. Słyszałam też opinię, że niektórzy się nudzili, ale jak na mój gust wszystko było dobrze wyważone. Oczywiście nie są to już te stare kultowe Gwiezdne Wojny, które kojarzą się z młodością naszych rodziców, ale film jak najbardziej dorównuje standardom starszych części. 

Dalej »