Rok 2019 za nami!

stycznia 04, 2020

Rok 2019 za nami!

Nowy Rok - nowa ja? U mnie niekoniecznie. Właściwie nie mam wielu pomysłów na to, jak urozmaicić sobie najbliższe miesiące, za to początek nowego roku jest tym razem dla mnie okazją, by odświeżyć sobie zapomniane, bądź odstawione w kąt aspiracje. Ubiegły rok był raczej feralny, jeśli wziąć pod uwagę moje plany. Niewiele z nich miałam okazję zrealizować. Los nie był dla mnie łaskawy, ale paradoksalnie jestem za to ogromnie wdzięczna. Gdyby nie te wszystkie wydarzenia i niepowodzenia, nie byłoby mnie tu, gdzie jestem, a jestem w naprawdę fajnym miejscu. 

Piszę ten post…

w pracy. Może się to wydawać dziwne, jednak pomimo pracy mam teraz dużo wolnego czasu, więc kiedy tylko jest ku temu sposobność, siadam za maszyną, wyciągam notesik, długopis i piszę. Robię to trochę dla zabicia czasu, trochę, by walczyć z sennością, która dopada mnie szczególnie na rannych zmianach. Oczywiście nie mogę skupiać na pisaniu całej swojej uwagi. Od czasu do czasu praca wzywa, jednak fajnie jest mieć luz i przyjazną atmosferę, a doceniam to szczególnie po tym, co spotkało mnie ostatnim razem.

Czuję się…

zwyczajnie. W końcu zwyczajnie. Bez nerwów, bez stresu, bez zbędnej plątaniny, słowotoku, gonitwy myśli. Czasem dopadnie mnie przygnębienie, ale wtedy siadam, odcinam się od otoczenia i rozmawiam sama ze sobą. Nie z przykrymi myślami, które wypełniają mi głowę, lecz ze swoim sercem. Słucham jego, bo wiem, że ono nigdy nie zawiedzie i dobrze mnie poprowadzi. Teraz jednak jest zwyczajnie i ta zwyczajność bardzo mi odpowiada.

Jestem wdzięczna za…

to, że jestem tu, gdzie jestem. Że pomimo trudności nie poddałam się i zamiast narzekać, wzięłam sprawy w swoje ręce; że nie zmarnowałam czasu na czekanie, aż sytuacja sama się zmieni, ale szybko podjęłam decyzję o ewakuacji z miejsca, gdzie nie działo się dobrze. Czasem trzeba podjąć to ryzyko i wyjść naprzeciw sytuacji, nie czekając, aż zdarzy się cud.

Jestem też wdzięczna za święta Bożego Narodzenia spędzone w domu, w Polsce. Co prawda podróż 1000 km w dwie strony dała w kość, ale chyba nie ma nic, co cieszy wówczas tak bardzo, jak wspólne przygotowania, życzenia prosto z serca, masa uścisków, pyszna kolacja w gronie rodziny, obdarowywanie się prezentami, śpiewanie kolęd, radość na twarzach bliskich, czy chociażby zwykła rozmowa przy stole. Tylko wtedy, w te święta, to wszystko wygląda, pachnie, smakuje lepiej. Cieszy bardziej.

Aktualnie pracuję nad…

niczym konkretnym. Nowy rok już się zaczął, a ja nie mam bliżej sprecyzowanego planu i czuję się z tym rewelacyjnie. Można by rzec, że żyję z dnia na dzień, jednak te dni nie są zmarnowane. Mój kalendarz pęka w szwach. Codziennie mam coś do roboty i, mimo że nie są to cele długoterminowe, te moje małe zajęcia dają mi dużo satysfakcji. Na dzień dzisiejszy mam do odpisania masę zaległych listów, mnóstwo pomysłów na kolejne posty i to właśnie tym chcę się teraz zająć.

Chciałabym…

żeby ten stan, takiego spokoju utrzymał się we mnie jak najdłużej. W tym celu wracam - po raz kolejny - do medytacji i modlitwy. Możecie wierzyć lub nie, jednak 5-10 minut dziennie pozwala się wyciszyć i oczyścić myśli. Cudowne uczucie.

Cele, które udało mi się zrealizować:

♥ Bullet Journal - prowadzenie tego dziennika to dla mnie podstawa organizacji. Bez niego jestem totalnie rozstrojona, dlatego każdy kolejny miesiąc zaczynam od przygotowania swojego kalendarza i rozpisania w nim ważnych dat, terminów, wykresów. Dzięki temu mam poczucie kontroli nad swoim czasem.

♥ Ćwiczenia - co prawda nie były to ćwiczenia regularne, a nawet muszę przyznać, że niekiedy nie myślałam o nich wcale, ale końcem roku wróciłam do aktywności fizycznej i jestem z tego naprawdę dumna. Teraz mam zamiar kontynuować ten dobry nawyk ruchu, bo dzięki temu czuję się lepiej. Mam kontakt z własnym ciałem. Jestem bardziej rześka, wypoczęta i zrelaksowana.

♥ Zdrowe odżywianie - z tym bywało raz lepiej raz gorzej, ale nigdy nie było tragicznie, więc odhaczam ten punkt jako zrealizowany. W tym roku nadal chcę to kontynuować i myślę, że tym razem pójdzie mi to znacznie sprawniej, bo pewne nawyki żywieniowe mam już perfekcyjnie wypracowane.

♥ Medytacja - nie stosowałam tej praktyki każdego dnia, jednak w okresach, kiedy potrzebowałam wytchnienia, wyciszenia medytacja sprawdziła się u mnie rewelacyjnie. Nie mam zamiaru z niej rezygnować!

♥ Zapuścić włosy - tu w stu procentach udało mi się zrealizować mój cel, choć trochę z przypadku, bo przez ostatni rok po prostu nie miałam okazji odwiedzić fryzjera. Jednak ostatnio pokusiłam się o podcięcie końcówek, by włosy trochę odżyły, ale zapuszczam nadal!

♥ Nowa praca - w 2019 roku pracę zmieniałam trzykrotnie. Jak dla mnie to aż nadto, ale sytuacja tego wymagała, więc jakby nie było, cel zrealizowany. Teraz w końcu trafiłam na coś sensownego i mam głęboką nadzieję, że uda mi się tu osiąść na dłużej.

Jak już wspominałam, na ten rok nie mam jeszcze konkretnego pomysłu. Plany, marzenia, których jeszcze nie zrealizowałam, są nadal aktualnie i będę starała się do nich stale dążyć. Oczywiście co chwile pojawiają się jakieś nowe zamysły, więc być może kolejny post będzie dotyczył planów na ten rok, a być może wcale niekoniecznie.

Dalej »

Pół roku za nami - co z postanowieniami?

lipca 15, 2019

Pół roku za nami - co z postanowieniami?

Tęsknię za blogiem. Czasami wchodzę tu kilka razy dziennie, podziwiam to, co do tej pory udało mi się stworzyć, czytam Wasze wypowiedzi i jestem dumna z tego, co tutaj razem zrobiliśmy, bo odwaliliśmy kawał dobrej roboty. Tęsknię i czasem otwieram pustą stronę, żeby napisać parę słów, ale zaraz potem ją zamykam, gdyż nie wiem, co po takim czasie mogłabym przekazać. W głowie mam masę pomysłów, ale żaden nie wydaje się odpowiedni. 

Wracam więc z podsumowaniem minionego półrocza. Dobra, wiem, że mamy już połowę lipca i trochę się spóźniłam, ale lepiej później niż wcale, prawda? Początkiem roku miałam masę planów, celów i aspiracji. Niektóre z nich udało mi się już zrealizować, nad kilkoma stale pracuję, inne zostały zweryfikowane przez życie i chcąc nie chcąc zeszły na dalszy plan. 

Teraz w każdym razie jestem już starsza i mądrzejsza o kolejne pół roku. Znajduję się właśnie w fascynującym momencie mojego życia. Dużo się dzieje: złego i dobrego, więc myślę, że to odpowiednia pora, by poukładać sobie to wszystko w głowie oraz odświeżyć podjęte inicjatywy.   

Piszę ten post…

w poniedziałkowe przedpołudnie. Jest słoneczny dzień, za oknem ćwierkają ptaki. Ja siedzę w jadalni domu mojego męża i popijam pierwszą kawę. Uwielbiam to miejsce. Jest idealne do pracy. Kawę z nowego ekspresu też polubiłam. Na filiżance odbija się moja malinowa szminka. Kupiłam ją z myślą o zbliżającym się przyjęciu weselnym kuzynki męża. Szminkę też polubiłam. 

Czuję się…

dziwnie podekscytowana. Ekscytacja... to uczucie towarzyszy mi nieprzerwanie od jakiegoś czasu, a ja dopiero niedawno zdałam sobie z tego sprawę. Ekscytuje mnie każdy dzień, chociaż niczym szczególnym się nie wyróżnia. Ekscytowała mnie nowa praca, która okazała się niewypałem. Ekscytowali mnie nowo poznani ludzie, którzy w większości stali się mi bliscy. Ekscytowało mnie życie, nowe problemy, które wolę raczej nazywać wyzwaniami. Ekscytowała mnie każda kolejna przeczytana książka, chociaż do niedawna było ich niewiele. Ekscytowała mnie długa podróż do domu. Ekscytowało mnie pierwsze spotkanie z rodziną po pięciu miesiacąch rozłąki. Teraz czuję ekscytację wolnością, której zostało mi jeszcze dwa tygodnie. Czuję ekscytację zakupami, na które mogłam sobie pozwolić. Czuję ekscytację na zbliżające się przyjęcie weselne. Już tak dawno nie byłam na żadnym weselu! Ekscytuje mnie wizja powrotu za granicę, nowe mieszkanie, większe możliwości w nowej pracy.

Jestem wdzięczna za…

męża, który jest mi najbliższym człowiekiem na ziemi. Bez niego moje życie byłoby znacznie mniej wyraziste, pozbawione wszelkich kolorów i blasku. Na dzień dzisiejszy nie umiem sobie wyobrazić sensu życia bez niego. Właściwie to nawet nie staram się tego sobie wyobrażać, bo on mi ten sens nadaje. Może nie jest centrum mojego wszechświata, ale są nimi wartości, które razem wyznajemy i współtworzymy. Mój mąż całkowicie i szczelnie wypełnia wszelkie luki w moim życiu, dając mi tym samym poczucie troski i bezpieczeństwa. Kiedy tego potrzebuję, daje mi przestrzeń, więcej oddechu. Ale jest też wymagający w stosunku do mnie, dzięki czemu mam świadomość, że ja też jestem mu  potrzebna.  

  

rodzinę, bo chociaż czasem mnie wkurza, to kocham tych ludzi ponad wszystko. Nikt z nas nie jest idealny. Ani oni, ani ja. Czasem nawet odnoszę wrażenie, że odziedziczyłam po rodzicach ich najgorsze cechy, że jestem skupiskiem ich słabości, ale dzięki tym przywarom wykształciły się we mnie również pozytywne cechy charakteru. Jestem płaczliwa jak moja mama. Płaczę, kiedy się denerwuję, kiedy mam zły humor i kiedy coś mnie wzrusza. Z tej płaczliwości wykształciła się we mnie wrażliwość, której całkiem niedawno nie dane mi było doświadczyć. Mama jest wybuchowa i ja też jestem, ale dzięki temu umiem szczerze powiedzieć, co myślę. Tata przekazał mi powściągliwość. Zawsze był skromnym człowiekiem, trochę wycofanym. Te cechy zakrawają o brak pewności siebie, a przynajmniej ja to tak kiedyś postrzegałam. Ale tacie nie brakuje pewności siebie. To mi jej brakowało. Teraz już wiem, że tata jest zwyczajnie spokojnym i cichym człowiekiem, ma dystans do pewnych spraw i nigdy nie daje się wyprowadzić z równowagi. Ja tego dystansu się dopiero uczę.

przyjaciół tych starych i wiernych, tych nowo poznanych i tych odzyskanych. Może każdy z nich jest inny, może nie dogadujemy się bez słów i może widujemy się raz na ruski rok, ale to już nie te same przyjaźnie, które znakowało się bransoletkami z ćwiartkami serca, na których jedna osoba miała wyryte "BEST", druga "FRIENDS", a trzecia "FOREVER". Chyba trochę dojrzeliśmy. Razem z nami dojrzała nasza relacja. Przyjaciele to dla mnie osoby, którym ufam, ale nie bezgranicznie. Nie wymagam od nich lojalności ani tego, że będą przy mnie, kiedy tylko będę tego potrzebować. Każdy z nas ma swoje życie, ale mimo to ciągnie nas do siebie. Od czasu do czasu ktoś zapyta, co słychać? Ktoś inny zaprosi do siebie na wieczór. Inny uwzględni mnie w swoich planach. Przyjaciele to ludzie, z którymi ciężko się rozstać, jak już się z nimi spotkam. To osoby, przy których nie boję się palnąć niczego głupiego, nawet po kieliszku wina. To osoby, które są chętne spontanicznie gdzieś wyskoczyć, zaszaleć, pomóc w wyborze sukienki, albo po prostu zadzwonić i zapytać "co u ciebie słychać"?    

duchowego przewodnika, którego poznałam zeszłego lata. To niesamowita, pełna ciepła, zdrowego podejścia do życia i ogromenej wiedzy osoba, która w prosty, ludzki sposób tłumaczy ludziom Słowo Boże. Mowa tu o zakonniku. Ów gość prowadził w tamtym roku nauki przedmałżeńskie, na które chodziłam. Te trzy dni, które spędziłam w kościelnej salce, były jednym z lepszych życiowych doświadczeń, jakie do tej pory przeżyłam. Od tego czasu, kiedy tylko mogę uczęszczam na msze święte prowadzone przez tego zakonnika i po każdej z nich wychodzę podbudowana na duchu, pełniejsza, pewniejsza swojej roli i jakiegoś głębszego sensu.  

Pracuję nad…

sobą i swoim zdrowym podejściem życia. Zdarza mi się zapominać o Slow Life, daję się ponieść presji czasu i gnam z kolejnymi planami na złamanie karku. A to przecież nie o to chodzi. Ciągle sobie powtarzam, że nasze plany, cele, marzenia mają ubogacać nasze życie, a nie nam je zabierać. Ciągle muszę walczyć z nawracającym pragnieniem parcia do przodu. Zatrzymuję się wtedy w miejscu, siadam, biorę do ręki książkę i czytam, aż mi przejdzie.  

Cieszę się i czekam na…

nową pracę w Niemczech. Po pięciu miesiącach stresu i bardzo niepewnej sytuacj zrezygnowaliśmy z pracy w agencji, ale nasze starania nie poszły na marne. Szef firmy (nie mylić z agencją, która jest tylko podwykonawcą) dostrzegł nas i tego samego dnia, kiedy my złożyliśmy wypowiedzenie agencji, on dał nam propozycję pracy. Aktualnie jestem co prawda bezrobotna, ale początkiem sierpnia zaczynam pracę w tym samym miejscu, ale na innych zasadach. Oby tym razem obyło się bez przykrych niespodzianek i rozczarowań. 

Chciałabym…

maksymalnie wykorzystać urlop i czas wolny. Staram się odpocząć w sposób trochę mniej aktywny niż zazwyczaj. Późno wstaję, dużo czytam, wieczorami oglądam seriale. Do tej pory pogoda raczej nie dopisywała, ale kiedy tylko zrobi się cieplej, będę chciała posiedzieć w ogrodzie i nacieszyć się słońcem. Może wezmę rower i ruszę w drogę przed siebie? Do zrobienia mam jeszcze małe odzieżowe zakupy, coby strój na wesele stał się kompletny. Muszę odwiedzić krawcową ciocię i dopiąć wszystkie poprawki na ostatni guzik. Przede mną kilka kumpelskich spotkań no i wesele! 

Czytam…

aktualnie trochę więcej niż przez ostanie pół roku. Kilka dni temu skończyłam It the end with us Colleen Hoover i muszę przyznać, że ta książka wywarła na mnie dobre wrażenie. Lubię, kiedy fabuła angażuje mnie emocjonalnie w to, co się dzieje pomiędzy bohaterami, a tu tak właśnie było. To był trzeci tytuł Hoover, po jaki sięgnęłam i zdecydowanie bardziej na plus, niżeli Hopeless i Losing Hope.

Aktualnie czytam Lirogon autorstwa Cecelii Ahern. Jestem już w połowie, ale ta powieść, choć piękna, angażuje mnie znacznie mniej w opisane wydarzenia. Czytając, jestem bierna, a to znaczy, że szybciej zapomnę o tej książce, niż ją przeczytam. Mimo wszystko chcę ją dokończyć. Może akurat za moment fabuła nabierze tempa i niespodziewanie mnie zaskoczy? Oby!

Cele, które udało mi się do tej pory zrealizować:

Nowa praca 

W tym roku to będzie już moja druga nowa praca, więc to wyzwanie uważam za zrealizowane. Generalnie pomimo trudności, z jakimi musieliśmy się zmierzyć, myślę, że wyszliśmy z tej sytuacji znacznie lepiej, niż można się było spodziewać. W planie mieliśmy wyjazd z innej agencji w całkowicie nowe miejsce, jednak wracamy na stare śmieci. I dobrze. Praca jest super, mamy tam już fajnych, sprawdzonych ludzi, więc zawsze to raźniej.   

Zapuścić włosy

Zapuściłam je mniej więcej w okolice zapięcia stanika i już mam ich dość. Po weselu, kiedy już moje loki się rozprostują, koniecznie muszę odwiedzić fryzjera!

Zaszaleć na zakupach w Primarku 

Zaszalałam i to nie raz. W dodatku coś czuję, że na tym się nie skończy. Primark to w porównaniu do innych sklepów z odzieżą dosyć tanie rozwiązanie. Zazwyczaj po wypłacie szłam wydać trochę pieniędzy, ale raczej nie puszczałam wodzy fantazji. Kupowałam rzeczy, których naprawdę potrzebowałam, albo takich, których zamierzałam używać. 

Pić dużo wody 

Piłam i piję nadal. Woda coraz bardziej wchodzi mi w nawyk, z czego niezmiernie się cieszę! 

Tutaj znajdziecie moje 19 planów na 2019 rok. Prawdopodobnie kolejne podsumowanie będzie bogadsze o więcej punktów z tej listy. Trzymajcie kciuki!

Dalej »

2018 cóż to był za rok!

grudnia 27, 2018

2018 cóż to był za rok!

Nowy rok zbliża się już wielkimi krokami, a więc najwyższa pora powspominać i podsumować miniony czas. Jako że nie robię comiesięcznych zestawień planów, celów i statystyk, a ostatni taki post pojawił się w czerwcu tego roku, doszłam do wniosku, że najwyższa pora spisać wszystkie wydarzenia z ostatniego pół roku i zebrać je w jednym wpisie. Zapraszam na "tu i teraz".   

PISZĘ TEN POST…

W czwartkowy wieczór. Jest końcówka roku, już po świętach, ja nadal zajadam się pierniczkami, makownikiem i kończę wigilijne pierogi, a obok mnie radośnie migocze choinka. To były jedne z piękniejszych świąt, jakie miałam okazję przeżyć, ale do tego może wrócę za chwilkę...

CZUJĘ SIĘ…

Fantastycznie. Pozytywny nastrój i humor ciągle mi ostatnio dopisują i mam nadzieję, że będzie to trwać bez przerwy i jak najdłużej! Czasem się zastanawiam, kiedy dopadnie mnie emocjonalny dołek, ale nawet kiedy kobiece hormony szaleją i obudzę się z rana całkowicie nie do życia lub mam po prostu gorszy dzień, jestem zła, rozdrażniona, to nie trwa to dłużej niż dobę. I chwała Bogu, bo z pozytywnym nastawieniem i uśmiechem na twarzy nawet najgorsze problemy nie są murem nie do przeskoczenia i jakoś tak łatwiej iść przez życie.

JESTEM WDZIĘCZNA ZA…

W tym podpunkcie mogłabym wymienić to samo, co pół roku temu, bo właściwie wiele się pod tym względem nie zmieniło. Nadal jestem przeogromnie wdzięczna za marzenia, bo bez nich ciężko by mi było brać jakikolwiek kierunek w życiu. Nadal doceniam ogrom możliwości, które co chwilę się przede mną otwierają. Nadal jestem wdzięczna za to, co mam, bo posiadam naprawdę wiele i jednocześnie zdaję sobie sprawę, że to wszystko nie należy do mnie. Nadal każdego dnia dziękuję za wiarę, która mnie uskrzydla i jest źródłem mojej nadziei. Tym razem jednak muszę nadmienić kilka bardzo istotnych rzeczy, za które przez te pół roku stałam niesamowicie wdzięczna. Na piedestał chciałabym wynieść: 

miłość, bo tak się jakoś złożyło, że ostatnie miesiące to był dla mnie bardzo intensywny uczuciowo czas. Przyszło mi przeżyć najcudowniejsze chwile w moim życiu. Przyszło mi powiedzieć "tak" i złożyć przysięgę małżeńską, którą teraz każdego dnia dumnie pragnę spełniać. Polała się masa łez, nie obyło się bez rozczarowań i krzyków, ale i pełnych skruchy przeprosin. Każde takie nieporozumienie coraz bardziej uświadamia mi, jakiego wspaniałego mam przy sobie człowieka. Czasem nawet ciężko mi wyrazić słowami, co do niego czuję, bo to już zdecydowanie nie jest zwyczajne zakochanie. Motylki w brzuchu dawno minęły, ale pojawiła się niesamowita więź, która z każdym kolejnym wspólnym doświadczeniem bardzo się umacnia. Pojawiło się przywiązanie, pojawiła się dojrzalsza namiętność i chęć bycia najlepszą wersją siebie dla tego człowieka. Dam sobie rękę uciąć, że znam go już wystarczająco dobrze. Doskonale wręcz, a mimo wszystko on jak nikt inny potrafi mnie zaskoczyć. Czasami wydaje mi się, że na wielu płaszczyznach się już dotarliśmy jak stare dobre małżeństwo, a bywa i tak, że sprzeczamy się o drobnostki, robiąc z tego kłótnię roku. Najwspanialsza jest jednak ta pewność, że co by się nie działo (złego, czy dobrego) będziemy razem, będziemy przy sobie, bo tego właśnie chcemy.  

zdrowie, bo było z nim różnie nie tylko u mnie. Człowiek zdecydowanie nie docenia zdrowia i tego, że może bez ograniczeń i w pełni sprawnie działać, dopóki coś nie zacznie szwankować. Najzwyklejszy ból głowy potrafi niesamowicie utrudniać życie, dlatego jestem wdzięczna, że nie nawiedzają mnie przewlekłe schorzenia, że nic mnie nie boli. Jestem też wdzięczna za zdrowie najbliższych, bo to potrafi czasem trapić bardziej, niżeli moje wewnętrzne dolegliwości. 

  

rodzinę, z którą w tym roku znacznie pogorszyły mi się relacje. Jestem jednak wdzięczna za nich wszystkich, bo wiem, że wszystkie te zaistniałe sytuacje wynikały z miłości do mnie. Teraz jest już między nami znacznie więcej rozmowy, zrozumienia, wsparcia. I oby tak to właśnie wyglądało. Wierzę, że może być tylko lepiej. 

to, że te święta spędziłam w domu, ponieważ była możliwość wyjechania za granicę już w połowie grudnia, ale nie skorzystaliśmy z niej. Jeszcze jakiś czas temu sceptycznie podchodziłam do tematu świąt, a wizja spędzenia wigilii przy jednym stole z rodziną niemalże doprowadzała mnie do rozpaczy. Podjęliśmy jednak decyzję, że ten świąteczny okres chcemy jeszcze spędzić w domu, w spokojnej atmosferze, a jak wyjdzie, to wyjdzie. Cóż, nie spodziewałam się, że będzie aż tak ciepło i rodzinnie.

PRACUJĘ NAD…

Aktualnie nad niczym. Nie chcę stać się niewolnikiem moich własnych aspiracji. Nie chcę dopuścić, by niezrealizowane cele stale wisiały mi nad głową, dlatego uczę się odpuszczania. Odpuszczam, ponieważ pragnę teraz całkowicie skupić się na tym, co naprawdę ważne: miłości, rodzinie, zdrowiu - na życiu. Kiedy wróci chęć działania, zasiądę do rzeczy mniej istotnych, jak moje własne aspiracje. Plany nie uciekną, a wierzę, że przyjdzie czas, kiedy stęsknię się za nimi i z uśmiechem do nich powrócę.

CIESZĘ SIĘ I CZEKAM NA…

Sylwestra, którego w tym roku zamierzamy skromnie spędzić z najbliższymi przyjaciółmi. Na spokojnie i bez nerwów, w ciepłej domowej atmosferze, przy drinkach, bądź lampce wina. Zapowiada się maraton planszówek, a o północy długi spacer z Piccolo w ręku, coby podziwiać fajerwerki!  

Cieszę się i czekam również na wyjazd do Niemiec, który tak naprawdę zbliża się wielkimi krokami! Z jednej strony smutno mi będzie opuszczać dom i rodzinę, z drugiej jednak nie mogę się już doczekać! To będzie odważny skok na głęboką wodę, ponieważ tym razem zamierzmy zostać za granicą już na stałe. Mamy ambitne plany co do kupna samochodu, czy wynajmu mieszkania, ale jak to będzie, czas pokaże.

CHCIAŁABYM…

Spędzić te ostatnie dni w Polsce otaczając się gronem najbliższych. Najchętniej nie wychodziłabym od mamy z kuchni i nie zaprzestawała długich rozmów z tatą przy filiżance kawy. Bardzo będzie mi tego brakować. Nawet brata będzie mi brakować, choć bywa taki wkurzający... Już tęsknię za przyjaciółmi i za naszymi wspólnymi wieczorami spędzonymi na plotkowaniu, bądź wyjściami na kawę, pizzę, kręgle.

CZYTAM…

Książki motywacyjne. Ostatnio towarzyszy mi ciągła chęć i potrzeba rozwoju duchowego, dlatego sięgam po książki, które pomagają mi jakoś te potrzeby ukierunkować. Przeczytałam już "Plaster Miodu - O tym, że Bóg chce osłodzić twoje życie" O. Szustaka, o którym wspominałam we wpisie Mój sposób na święta. Teraz czytam "Bez rąk, bez nóg, bez ograniczeń" Nicka Vujcica, czyli niesamowitą historię człowieka bez kończyn, o jego inspirującym życiu, zapale i wierze. Na półce czeka na mnie kurs pozytywnego myślenia Beaty Pawlikowskiej "Żyję tu i teraz".  

CELE, KTÓRE UDAŁO MI SIĘ ZREALIZOWAĆ:

Nauka niemieckiego 

Były takie okresy w tym roku, kiedy uczyłam się tego jeżyka niemal bez przerwy. W domu studiowałam fiszki, słuchałam podcastów i oglądałam niemieckojęzyczne bajki dla dzieci. Do autobusu brałam książki i uczyłam się niemieckich słówek bądź wyrażeń. Taka konsekwentna nauka pozwoliła mi na spuszczenie z tonu, co bardzo doceniam, szczególnie teraz. Bardzo się cieszę, że nie muszę się już tak stresować, że czegoś nie umiem i nie wiem. Tak naprawdę liznę języka dopiero na miejscu w Niemczech -  żyjąc tam. A rozmowa kwalifikacyjna? Mam ją wyuczoną na pamięć, ale co będzie, to będzie. Może akurat dostanę się do pracy, w której znajomość niemieckiego nie jest wymagana?

Wypad do Energylandii

To już nasz drugi raz w Energylandii, a trzeci w parku rozrywki ogółem. Tym razem zależało nam na przejażdżce nowo otwartym rollercoasterem Hyperionem! Najwyższy i najszybszy w Europie! Niesamowite przeżycie i doświadczenie! Tej adrenaliny nie da się opisać!

Wakacje w Gdańsku

W tym roku za docelowe miasto odpoczynkowe wybraliśmy Gdańsk. Nigdy wcześniej nie byłam nad morzem, a każdy, kogo pytaliśmy o zdanie, gdzie warto się wybrać, polecał Trójmiasto. Zaufaliśmy bardziej doświadczonym podróżnikom od nas i ludziom, którzy już tam byli i nie zawiedliśmy się! Gdańsk to piękne miasto, w którym mogłabym już zostać. Pełne uroku i wyjątkowego klimatu! Ciekawe, bo nie można się tam nudzić, a dodatkowo pod koniec sezonu wakacyjnego gdańskie plaże są niemal puste! Pozostaje tylko cieszyć się ostatnimi promykami letniego słońca i wsłuchiwać w skrzek latających mew!

Wypad na domek do Czerwonej Góry

Wypad ze znajomymi na kilka dni do domku chodził za nami już od dłuższego czasu. Miejscówka sprawdzona, koszty dojazdu i noclegu niewielkie, a frajdy było mnóstwo! I byłoby jeszcze więcej, gdyby główna atrakcja tego miejsca - drewniana balia, do której można lać wodę i wygrzewać się w niej nawet w nocy przy minusowych temperaturach - nie była zdemontowana. Niestety tym razem się nie udało, ale to nie zmienia faktu, że wyjazd należy do udanych i z pewnością jeszcze kiedyś chętnie tam wrócę.

Koncert Łąki Łan w Krakowie

To był bardzo spontaniczny pomysł. Jakoś niedługo przed wydarzeniem wpadło nam w ucho kilka piosenek grupy i tak się jakoś złożyło, że z ust mojego męża padła propozycja, żeby wybrać się na ich koncert. Los nam sprzyjał, bo okazało się, że w przyszłym miesiącu zespół będzie grał w Krakowie, a że my do Krakowa mamy stosunkowo niedaleko, nie myśleliśmy długo. Kupiliśmy bilety i w drogę! Co do samego koncertu energia była niesamowita! Bardzo pozytywnie ludzie, na poziomie i chcący się po prostu wybawić - jak my! Wykonawcy dali czadu! Piosenki na żywo w ich wykonaniu to istna petarda! Każdemu, kto słucha Łąki Łan i zastanawia się, czy iść na koncert, serdecznie polecam!  

Tym oto podsumowaniem uroczyście zamykam 2018 rok. Udało mi się wytrwać w regularnym cotygodniowym pisaniu postów i z tego powodu również jestem dumna. Ale dziękuję też przede wszystkim Wam, bo to dzięki Waszemu wkładowi to miejsce ożywa! Dajecie mi mnóstwo pomysłów i motywacji! Dziękuję i do napisania w 2019!

Szczęśliwego Nowego roku dla Was!

Dalej »

Pół roku za nami - co z postanowieniami?

czerwca 25, 2018

Pół roku za nami - co z postanowieniami?

Jest już końcówka czerwca, a to oznacza, że jesteśmy na półmetku roku 2018. Niektórzy będą narzekać, jak ten czas szybko leci, ale tak naprawdę teraz zaczyna się najlepszy okres. Czas wakacji i letniego szaleństwa. Może nie wszyscy mają długie urlopy i są całkowicie pozbawieni obowiązków. Większość, w tym ja, ma jedynie skromne plany wyjazdowe, a na głowie mnóstwo rzeczy do zrobienia. Dzisiaj podsumuję sobie, co już udało mi się osiągnąć, co odhaczyłam z listy "to do", a jakie wyzwania jeszcze przede mną.   

Piszę ten post…

w niedzielne popołudnie, a skończę go pewnie późnym wieczorem, ponieważ za niecałe pół godziny wychodzę do Kościoła na niedzielną mszę, a później przed telewizorem tworzy się strefa kibica. Taka tam odskocznia w obowiązkach, choć przyznam, że nawet nie wiem, kiedy zleciał mi dzisiejszy dzień. Nic konkretnego właściwie nie zrobiłam i właśnie na takim obijaniu się o ściany czasu umyka najwięcej. Ale dzisiaj przecież niedziela. Dzień, podczas którego pozwalam sobie zwolnić jeszcze bardziej. Przymykam oko na listę spraw do zrobienia, a zamiast tego skupiam się na sobie: wzięłam długi prysznic, zjadłam pyszny obiad, wyjątkowo umalowałam rzęsy, poczytałam książkę. Więc może jednak coś zrobiłam?

Czuję się…

Dobrze. Po prostu.

Przestałam szukać idealnej wersji siebie, bo tak naprawdę, żadna z nich nie miała nic wspólnego z moim wewnętrznym ja. Zrozumiałam, że we własnej skórze mi najlepiej. Nie muszę być szczupła i wysportowana, wolałabym być nawet zaokrąglona tam gdzie trzeba. Nie chce mi się biegać, by zrzucić zbędną tkankę tłuszczową. Zresztą to pojęcie jest całkowicie obce mojej wadze. Wolę wybrać się na całodniową wycieczkę rowerową, albo wieczorem wyjść na spacer z aparatem, chociaż tak naprawdę mało kiedy czas na to pozwala. No właśnie... Nie jestem też osobą, która ma czas na wszystko. Czasami pluję sobie w brodę, że nie zrobiłam jeszcze tego i siamtego, czasem mam na to wywalone, kolokwialnie mówiąc. Jem zdrowo, ale lubię wieczorkiem napić się piwa, zjeść popcorn na dobrym filmie albo ukochane krążki cebulowe, które sprawiają, że moje kubki smakowe szaleją! Z reguły jestem miłą i bezproblemową osobą, ale nie lubię kiedy ktoś to wykorzystuje i mówię wtedy o tym otwarcie. Nigdy nie daje pieniędzy, tym którzy o to żebrzą, wolę kupić im coś do jedzenia. Staram się oszczędzać, ale nie liczę się z każdym groszem. Jestem spokojną dziewczyną, ale nie pogardzę dobrą imprezą zakrapianą alkoholem. Ciągnie mnie ku adrenalinie. Mam ochotę oderwać się od ziemi i  przekonać się na własnej skórze, jak działa grawitacja.
Czuję się dobrze, bo przestałam szukać swojego miejsca na Ziemi. Już wiem, że to nie odpowiednie miejsce, a odpowiednia osoba odpowiada za moje szczęście. Tę osobę znalazłam ładnych kilka lat temu w drewnianej piaskownicy. Od tamtej pory było lepiej i gorzej. Były wzloty i upadki. Była wielkie zauroczenie i kilka małych rozczarowań, ale te wszystkie doświadczenia oczyściły naszą relację ze zbędnego egoizmu. Ostatni rok dodatkowo wyjątkowo nas doświadczył. Pierwszy długi wyjazd, wspólne mieszkanie i ogólnie dorosłe życie pozwoliło nam lepiej się poznać w różnych sytuacjach. Pozwoliło nam upewnić się, kim tak naprawdę dla siebie jesteśmy i ile znaczymy. To pół roku za granicą wywróciło nasze życie do góry nogami. Staliśmy się odważniejsi i bliżsi sobie emocjonalnie. A teraz minęło kolejne pół roku. Kolejny krok w naszej relacji, która wciąż się rozwija i staje się piękniejsza. Bardziej nasza im więcej siły, czasu i siebie wzajemnie sobie poświęcamy.

Czuję się dobrze, bo w końcu robię to, co chcę robić. Nie wiszą nade mną deadliny, nie muszę się przed nikim tłumaczyć, chyba że przed sobą samą. Choć to fajny stan, wiem, że nie będzie trwał wiecznie. Przyjdzie czas i na prawdziwą pracę, ale myślę, że wtedy będę gotowa podjąć to wyzwanie. Póki mam czas, staram się go dobrze wykorzystać, skupiając się na wyznaczonych celach. Chociaż do ich osiągnięcia, jeszcze długa droga, już sama praca nad nimi daje mi satysfakcję i poczucie spełnienia.

Jestem wdzięczna za…

marzenia. W mojej głowie z każdym dniem pojawiają się tysiące myśli, z których tylko kilka przekłada się na działanie, ale właśnie za te inspirujące bodźce jestem wdzięczna najbardziej. Marzenia są motorem naszych działań.

możliwości, bo mogę naprawdę wiele. Świat stoi przed nami otworem i czeka na nasze nowe pomysły. Co chwilę otwierają się przede mną nowe drzwi i tylko ode mnie zależy, którędy pójdę. 

to, co mam, bo posiadam naprawdę wiele. Mówię tu o rzeczach stricte materialnych, bo wydaje mi się, że pomimo ich oczywistości, często nie są one dostrzegane, a tym bardziej doceniane. Mam dach nad głową, a nawet dwa dachy, o które nie muszę się ubiegać i martwić. Mam własny kąt, w którym mogę pracować. Mam sprzęt, który umożliwia mi pracę i rozwój.

wiarę, że mi się uda. Póki co nie przyszło mi jeszcze stanąć przed murem nie do pokonania. Nie mogę narzekać, że miałam strasznie pod górę, więc zdaję sobie sprawę, że jeszcze dużo przede mną. Wiem, że nadejdzie czas, kiedy dobra passa się skończy i dopadnie mnie zwątpienie, ale jestem pełna nadziei, że tym razem mi się uda dokończyć to, co zaczęłam; że dobrnę do końca, nie zarzucając kolejnego pomysłu i nie spiszę go na straty. 

Pracuję nad…

opowiadaniem. Wstyd się trochę przyznać, ale dopiero w ostatnim czasie przysiadłam więcej nad tym tematem. Wcześniej skupiałam się bardziej na nauce języka, blogu, fotografii, a pisanie szło w odstawkę. Teraz chciałabym pogodzić ze sobą wszystko, ale jednak więcej uwagi poświęcić mojej książce.

Cieszę się i czekam na…

wakacje! Mimo że nie chodzę do szkoły i nie pracuję, to nie mogę cieszyć się też całkowicie wolnym czasem. Wycieczki i dłuższe wyjazdy to nie mój chleb powszedni, ale raz na jakiś czas można sobie pozwolić, tym bardziej, że zasłużyliśmy sobie na porządny odpoczynek. Już za miesiąc wybieramy się z ekipą po raz drugi do parku rozrywki w Zatorze. Energylandio, szykuj się na nasze odwiedziny! Natomiast końcówkę sierpnia spędzimy nad morzem! To będzie mój pierwszy wyjazd na drugi koniec Polski i to aż tygodniowy. Jestem taka podekscytowana i żyję praktycznie tylko tym!

Chciałabym…

w końcu nauczyć się języka niemieckiego. Pomimo, że siedzę nad tym tematem już ponad pół roku, to nadal czuję niedosyt wiedzy. Im więcej się uczę, tym więcej dostaję pytań i niewiadomych. Nauka języka jest niczym worek bez dna. Chciałabym go pojąć w stopniu komunikatywnym, ale za każdym razem, kiedy wydaje mi się, że już coś wiem i umiem, okazuje się, że to zaledwie ziarenko piasku pośród pustkowia pustyni. Nie poddaję się jednak i dzielnie brnę do przodu. 

Czytam…

niewiele. W ostatnim czasie z książkami mi jakoś nie po drodze, ale wciąż uparcie mnie do nich ciągnie. O ile banalne romanse już mi się przejadły, a to, że chętnie sięgam po fantastykę to żadna nowość, zaskakuje mnie fakt, że obkupiłam się ostatnio książkami o tematyce religijnej i obyczajowej. Co prawda jeszcze nie miałam okazji wszystkich przeczytać, bo póki co rozkoszuję się przezabawną historią pt. "Złapać Milionera". Ok, to jest romans, ale nie całkiem banalny i bawi do łez. Następnie w kolejności mam zamiar przeczytać kontynuację "Ja Diablica", czyli "Ja Anielica" i "Ja Potępiona", które już pożyczyłam z imponującej biblioteczki przyjaciółki. Na mojej półce czekają jeszcze tytuły takie, jak: "Gram w filmie o tobie", "Obietnica Gwiezdnego Pyłu", "Bóg jest młody", "Bóg w Wielkim Mieście", "Sprawa Chrystusa", "Czereśnie zawsze muszą być dwie" oraz "Dwór Cierni i Róż" - tych ostatnich nie mogę doczekać się najbardziej!

Cele, które udało mi się zrealizować:

Przechodzimy do wisienki na torcie. Mianowicie wraz z nowym rokiem pod nazwą "POSTANOWIENIA" rozpisałam sobie kilka istotnych punktów, które chciałabym zrealizować. Do tej pory nie byłam zwolenniczką noworocznych postanowień, bo przecież zazwyczaj kończą się one fiaskiem. Tym razem jednak cele same w sobie pomagają mi się ukierunkować na konkretne działania. Co już odhaczyłam?

Kupno aparatu  

To był pierwszy zrealizowany cel, ponieważ zdecydowałam się na niego zaraz początkiem stycznia. Stwierdziłam, że nie ma na co czekać. Trzeba działać. Zrobiłam także krok dalej i zaczęłam zagłębiać się w tajniki fotografii. Póki co nie kontynuuję lekcji z kolegą fotografem, ale myślę że z jego rad i doświadczenia bardzo wiele mi w głowie zostało.

Pisanie

Obiecałam sobie, że nie zaniedbam tej pasji i nawet jakoś mi to idzie. Pisanie bowiem przyjmuje u mnie kilka postaci. Jest to między innymi blog, opowiadanie ale i listy. Kto mnie zna, ten wie, że od kilku lat aktywnie wymieniam się korespondencją. Teraz co prawda liczba moich listownych przyjaciół znacznie zmalała, ale wciąż jestem otwarta na nowe znajomości.

Jazda samochodem

Po zrobieniu prawa jazdy jakoś zaprzestałam szlifowanie tej ciekawej umiejętności, jaką jest prowadzenie pojazdu. Nie było okazji, do tego brak własnego samochodu... Z czasem zrodził się we mnie lęk przed kierownicą. Bałam się wyjechać na ulicę, ale małymi kroczkami przezwyciężałam ten strach. Z pomocą przyszedł mi ukochany, dzięki któremu wsiadłam za kółko. Właściwie nie miałam innego wyjścia. Często zmuszał mnie, żebym prowadziła na krótkich odcinkach. Jak tylko była okazja, wpychał mnie za kierownicę, a ja panikowałam, że nie podołam temu wyzwaniu. Stopniowo się przełamywałam. Nadal nie czuję się pewnie za kierownicą, trąbią na mnie bo wolno ruszam i jeżdżę zdecydowanie za blisko krawężnika. Sama póki co nie odważyłabym się nigdzie pojechać, ale chłopak obok jest wielkim wsparciem.

Dalej »