marca 01, 2020
Bądź lepszą wersją siebie
Wpis zaplanowany na dzisiaj miał być o tematyce kosmetycznej, jednak co się odwlecze, to nie uciecze. Inspiracja za to lubi szybko przemijać, a ja właśnie czuję się zainspirowana.
Bądź lepszą wersją siebie.
Bądź lepszą wersją siebie.
Takie słowa przeleciały mi gdzieś przed oczami, kiedy scrolowałam Instagrama. Nie pamiętam już, co było napisane dalej, nie kojarzę też zdjęcia, które dekorował ten podpis, jednak samo zdanie zapadło mi w pamięci.
Właśnie zaczął się Wielki Post. To ten czas tuż przed Wielkanocą, kiedy rodzice ograniczają swoim dzieciom laptopy i tablety pod pretekstem, że trzeba odmawiać sobie przyjemności, bo Bozia patrzy. Ja w dzieciństwie nie miałam takich bajerów, ale za to moją największą słabością były słodycze. Oczywiście na czterdzieści dni wielkiego postu musiałam z nich zrezygnować albo przynajmniej pałaszować tak, żeby rodzice nie widzieli.
Według tego, co podaje tradycja Kościoła, Wielki Post to czas modlitwy, pokuty, wyciszenia i jałmużny, czyli dzielenia się z innymi. Raczej nie brzmi to trendy i cool, a wręcz wydaje się nudne, szare, bure i ponure, bo trzeba chodzić do kościoła na Drogę Krzyżową, modlić się więcej i nie powinno się jeść słodyczy. Szkoda, że kiedy byłam dzieckiem, nikt mi nie wytłumaczył sensu postanowień, które wtedy, zamiast człowieka rozwijać, tylko ograniczały.
Później już jako nastolatka, usłyszałam gdzieś, że Wielkanoc, a więc męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa dokonały się za sprawą miłości. Absurd - pomyślałam wtedy. Przecież miłość to pozytywna emocja, a tutaj dokonuje się morderstwo i tragiczna męczeńska śmierć. Gdzie ta miłość? - pytałam, nie rozumiejąc jeszcze tego, że jako chrześcijanin powinnam patrzeć szerzej.
Mimo wątpliwości uczepiłam się tej Miłości. Zapadła mi ona w pamięć podobnie jak dzisiejsze zdanie. Mijały kolejne lata, kolejne święta, a ja starłam się doszukiwać w nich czegoś więcej niżeli tylko pieczenie wielkanocnych babek i święcenie koszyka. I czasem mi się wydawało, że ta Miłość ma tu sens i rację bytu. A czasem nie widziałam w tych świętach niczego szczególnego.
Wszystko toczyło się dalej aż do momentu kryzysowego w moim życiu, kiedy to po wielu kłótniach z rodzicami gwałtownie odcięłam pępowinę i wyprowadziłam się z rodzinnego domu, tracąc tym samym jakąkolwiek do niego przynależność. Z mojej perspektywy sytuacja wyglądała fatalnie: pokłócona z rodzicami, bez możliwości powrotu - mama wówczas dała mi mocno odczuć konsekwencje mojego wyboru - bez skrawka własnego miejsca na ziemi, bo w nowym miejscu, choć nikt nigdy nie pozwolił odnieść mi wrażenia, że jestem nieproszonym gościem, czułam się obco.
Był Wielki Post. Najsmutniejszy i najbardziej szary Wielki Post. Pomyślałam wtedy, że Jezus parę tysięcy lat wstecz musiał czuć to samo, a nawet gorzej. Samotny jak palec na jakiejś pustyni. Bez dachu nad głową. Co najlepsze, podobnie jak ja, sam się na to zdecydował.
Z tą myślą, choć dziwną, było mi jakoś lżej. Nie byłam wtedy sama. Mój Bóg przeżywał dokładnie to samo, co ja.
Nadeszły święta Wielkiej Nocy. Czas radości ze zmartwychwstania, ale nie dla mnie. Spotkania z rodziną, która nie chciała mnie oglądać, nie były przyjemne. Karcące spojrzenia, przykre przytyki, kręcenie głową w geście rozczarowania i dezaprobaty. Gdzie ta miłość? - pytałam się w duchu. Nie było jej w tych ludziach ani nawet we mnie. Nie wiedziałam wówczas, że to nie od ludzi mam oczekiwać miłości, ale od Boga.
Głosić Ewangelię to nikogo nie spisywać na straty.
Moja Wielkanoc nadeszła dużo później. Nawet nie wiem dokładnie kiedy, bo to nie było jakieś takie bum. Nie zaczęłam nagle więcej się modlić ani nawet co tydzień sumiennie chodzić do kościoła. Od dwóch lat nie przyjmowałam już Komunii Świętej, a mimo wszystko czułam czyjąś obecność. Czułam, że ktoś nade mną czuwa. Jakaś opatrzność, która nawet w pozornie najgorszych sytuacjach bez wyjścia podsuwała jakieś rozwiązania. Wiele było sytuacji, kiedy patrzyłam w niebo i myślałam: Boże, Ty naprawdę istniejesz.
Nie wierzę w przypadek ani w przeznaczenie, ale wiem, że człowiek posiada wolną wolę i nawet kiedy dokonuje niewłaściwych wyborów, nie pozostaje sam. Ja tego doświadczyłam. Doświadczyłam tej obecności, kiedy wypłakiwałam łzy w poduszkę i prosiłam "Boże, ratuj". Doświadczyłam Jej, kiedy moje plany zaczęły się sypać, a ja z bezradności rozkładałam ręce. Później zazwyczaj okazywało się, że te moje plany nie były najlepszym rozwiązaniem; że On miał na mnie lepszy pomysł. Nie raz i nie dwa przekonałam się, że kiedy Bóg drzwi zamyka, to otwiera okna. Przekonałam się o jego obecności nawet w niepozornych sytuacjach dnia codziennego, kiedy jakimś cudem ominęła mnie krzywda.
Co do tego, że On jest obecny w mojej codzienności, nie mam żadnych wątpliwości. Jednak mimo tego wszystkiego, co On dla mnie zrobił, ja wciąż pozostaję tylko błądzącym człowiekiem. Jestem jak bumerang - oddalam się i wracam. Potykam się, ale coraz częściej odnoszę wrażenie, że te potyczki są właśnie po to, by w chwilach słabości zwrócić się ku Niemu. On już wie i czeka z wyciągniętą do mnie ręką.
Nie wierzę w przypadek ani w przeznaczenie, ale wiem, że człowiek posiada wolną wolę i nawet kiedy dokonuje niewłaściwych wyborów, nie pozostaje sam. Ja tego doświadczyłam. Doświadczyłam tej obecności, kiedy wypłakiwałam łzy w poduszkę i prosiłam "Boże, ratuj". Doświadczyłam Jej, kiedy moje plany zaczęły się sypać, a ja z bezradności rozkładałam ręce. Później zazwyczaj okazywało się, że te moje plany nie były najlepszym rozwiązaniem; że On miał na mnie lepszy pomysł. Nie raz i nie dwa przekonałam się, że kiedy Bóg drzwi zamyka, to otwiera okna. Przekonałam się o jego obecności nawet w niepozornych sytuacjach dnia codziennego, kiedy jakimś cudem ominęła mnie krzywda.
Co do tego, że On jest obecny w mojej codzienności, nie mam żadnych wątpliwości. Jednak mimo tego wszystkiego, co On dla mnie zrobił, ja wciąż pozostaję tylko błądzącym człowiekiem. Jestem jak bumerang - oddalam się i wracam. Potykam się, ale coraz częściej odnoszę wrażenie, że te potyczki są właśnie po to, by w chwilach słabości zwrócić się ku Niemu. On już wie i czeka z wyciągniętą do mnie ręką.
Kilka dni temu zaczął się Wielki Post. W tym roku mam tylko jedno postanowienie i nie jest nim ograniczenie słodkości. Swoją drogą właśnie wpałaszowałam połowę Toffifee i wcale nie żałuję. Moje postanowienie na ten czas zadumy dotyczy mojego wnętrza. Chcę wydobyć z siebie wszystko, co najlepsze. Dla Niego. Chcę zasypiać, dziękując Mu za każdy przeżyty dzień, niezależnie, czy był dobry, czy zły. Chcę budzić się i pierwsze co, powiedzieć Mu "Dzień dobry", a później ze spokojem - bo przecież, kiedy On jest przy mnie, nic nie może mi się stać - podjąć trud kolejnego dnia. Chcę opowiadać mu o moich doświadczeniach i przeżyciach, a także o troskach serca i oddawać Mu to wszystko, z czym sobie nie radzę i co mnie przerasta. Chcę wyznawać swoje wartości i na ich podstawie budować trwałe i wartościowe relacje. Chcę być otwarta na to, co przyniesie los i nie zamykać się w ciasnych ścianach swojego światopoglądu. Nie chcę oceniać ani mierzyć wszystkiego i wszystkich własną miarą, ale chcę rozumieć i tym zrozumieniem dzielić się z innymi. Chcę żyć dla Niego i dla ludzi, którzy są wokół mnie. Dzielić się z nimi moim czasem i radością. To nie jest plan. To jest decyzja, którą już dzisiaj wdrążam w życie i wiem, że z Jego pomocą dam radę. Chcę być lepszą wersją siebie.
Jeśli odkryję, że jest to relacja miłości oblubieńczej, że Jezus jest moim jedynym wybranym, a ja dla Niego kimś umiłowanym, wówczas post będzie znakiem takiej relacji. Będzie rezygnacją z czegoś, dla Miłości, która na krzyżu oddała dla mnie wszystko.
Teraz już wiem, że Bóg to Miłość i poprzez to niepojęte przez nas ludzi uczucie, nasz Pan każdego dnia oddaje nam część siebie. Wielkanoc to nie tyle brutalna śmierć, ile akt miłości, który przez tą śmierć się dokonuje, byśmy my mogli żyć.
Jak bardzo musimy być ważni, skoro umiera za nas sam Bóg?
