Czytelnicze podsumowanie #2 - Złapać Milionera | Przesilenie | Płynąc ku przeznaczeniu + BOOK TOUR

listopada 14, 2018

Czytelnicze podsumowanie #2 - Złapać Milionera | Przesilenie | Płynąc ku przeznaczeniu + BOOK TOUR

Jakoś nie po drodze mi ostatnio z książkowymi recenzjami. Mimo, że porównywalnie teraz nie czytam dużo, to i tak posty o tej tematyce odkładam zawsze na później. A później wiadomo... Piętrzą się zaległości i już sama nie wiem, co warto polecić, a czego nie warto, albo o czym była książka? Dziś na szczęście przychodzę do Was z tytułami, które były na tyle fajne i ciekawe, że zapadły mi w pamięć na dłużej. I uwaga - są to same romanse.

Złapać milionera 

To książka na skalę "50 twarzy Greya" tylko, że o niebo lepsza! Fabuła kipi seksem, główni bohaterowie są maksymalnie wyidealizowani, ale o dziwo to nie przeszkadza ani nie denerwuje. Sceny erotyczne nie przyprawiają o mdłości, ale są wyważone w punkt. Ta książka jest jedną wielką humorystyczną bombą! Zaledwie raz zdarzyło mi się śmiać na głos przy książce, a tytuł "Złapać Milionera" co chwilę serwował mi genialne żarty sytuacyjne. Nie zabrakło też złości i nuty wzruszenia, bo czym byłby romans bez miłosnego zawodu? 

O czym?  

Kim jest tajemnicza Rose? Dlaczego facet, z którym tak namiętnie wymieniała wiadomości nagle zaczął się pogrążać i wysyła jej zdjęcia swojego przyrodzenia? Jak się okazuje w dobie internetu wszystko jest możliwe, nawet randki bez wychodzenia z domu. Ale co jeśli seksowna Rose to tak naprawdę Gorgia - pracownica roku w działu marketingu i co jeśli jej byłym netboyem jest przystojny szef, na którego nawet nie ma odwagi spojrzeć? On nie szuka miłości, a ona w reszcie chce się naprawdę zakochać. Los rzuca ich sobie w ramiona, ale czy coś z tego wyjdzie? 

Świat jest mały, kochanie. Ale miłość duża. Na tyle wielka, że przypadek niekiedy podaje rękę możliwościom.

Przesilenie

Jak ja czekałam na ten tytuł! Przesilenie miało być zwieńczeniem całej serii naszej polskiej autorki Bereniki Miszczuk pt. "Kwiat paproci". Miał przynieść ze sobą rozwiązanie mitologicznych zagadek i wielu rodzinnych wątków. Miał przyprawiać o dreszcze, jak poprzednie części tego cyklu, miał rozpalać namiętność między młodocianą zielarką, a pierwszym władcą Polski. Jak jednak było w istocie? 

Niestety z wielkim bólem serca muszę przyznać, że bardzo się zawiodłam na tej książce. Autorka już od pierwszej części budowała niesamowite napięcie. Fabuła nabierała tępa w każdym aspekcie, tymczasem zwieńczenie historii było dla mnie niczym zderzenie ze ścianą. Poczułam się mega zawiedziona. Owszem, nie spodziewałam się takiego zakończenia, nie przypuszczałam, że historia potoczy się w tym kierunku, ale cóż... Zdecydowanie zabrakło mi tego czegoś. Nie było dreszczu emocji, a zamiast tego pojawiły się całkowicie nowe wątki, które jak się okazało, nic do fabuły nie wnosiły. Sceny miłosne były bardzooo wymuszone. Ciąża? Serio? Nie powiem, wzruszyłam się w momencie zaręczyn Gosławy i Mieszka. To jednak było takie... Nie w jego stylu. Takie jakie dobrze znamy, a wiec takie nijakie... Witek jako spaleniec nie zrobił na mnie wrażenia. Jedyny plus należy się autorce za przybliżenie Swarożyca. Nareszcie zawładną on żądzami Gosi, choć i tak na krótko.

O czym?

Gosia zachodzi w ciążę i stara się przekonać Mieszka, że dziecko należy do niego. Nieśmiertelny władca nie może w to uwierzyć, gdyż to oznaczałoby, że utracił swój dar nieśmiertelności i siły. Tymczasem Witek, który przedtem zalecał się nowej Szeptusze, a następnie zaginął, powraca w postaci Spaleńca, który cierpiąc okropne męki postanawia zemścić się na Gosi i jej ukochanym. To trochę utrudnia Mieszkowi życie, ale władca bardziej przejmuje się nadchodzącym świętem Dziadów, które będzie musiał poprowadzić jako Żerca. Międzyczasie Gosia usilnie próbuje się dowiedzieć kto jest jej prawdziwym ojcem. Pomaga jej w tym swarny bóg, oczywiście niebezinteresownie... Gosię dręczą dziwne wizje i paniczny strach przed obietnicą którą złożyła Swarożycowi, bowiem ten oczekuje, że dziewczyna zabije dla niego boga. 

Ja go naprawdę kochałam. Dopiero potem zaczęłam nienawidzić. Te dwa uczucia są do siebie bardzo podobne i czasem się ze sobą mieszają.

Płynąc ku przeznaczeniu

Bardzo przyjemna wakacyjna historia, pełna słońca i gorących plaż Hiszpanii. Lekkie pióro pani Weroniki sprawia, że książkę łyka się raz dwa. Bohaterowie są ciekawie wykreowani. Barwni, wielowymiarowi. Kilka retrospekcji nadało im ciekawy wspomnieniowy charakter. Przyznam, że zabrakło mi trochę Tomka w fabule. Gdybym lepiej poznała tego bohatera, jego tajemnica zszokowałaby mnie o wiele bardziej i trudniej byłoby mi pogodzić się z jego przeznaczeniem. Dominika i Dawid jako para to bardzo ciekawy duet. Fajnie, że dowiadujemy się o nich coś więcej, niż tylko od momentu, w którym się poznali. On beztrosko szaleje i korzysta z życia, ona ułożona i zastanowiona. Zakończenie świetne! Uroniłam kilka łez, chociaż przyznam, że gdzieś już spotkałam się z takim zabiegiem trzymającym czytelnika w niepewności - nie wiem, czy to nie w książce "Na krawędzi nigdy".

O czym?

Trzy studentki wyjeżdżają na urlop do gorącej Hiszpanii. Jeszcze przed wyjazdem, planują szaleństwo i dobrą zabawę, nieświadome tego, że będą to wakacje ich życia. Kasia i Weronika bawią się w najlepsze, podczas kiedy ich trzecia towarzyszka (Dominika) ucieka przed zauroczeniem. Chłopak, który wpadł jej w oko jest jakiś opryskliwy, chamski, a poza tym ma już dziewczynę. Szybko jednak okazuje się, że to tylko maska przywdziana na twarz, za którą Dawid skrywa głęboki żal. Dzięki Dominice jego prawdziwe oblicze wychodzi na jaw, ale mimo wszystko Dawida nadal prześladuje przeszłość.

Tam, gdzie znikają maski, triumfuje prawda. A prawda może zrodzić miłość.I może też zabić…

BOOK TOUR

A na koniec mam dla Was kolejną zabawę, tym razem jest to coś dla fanów czytadeł.

Zasady są banalnie proste. Zainteresowanych proszę o pozostawienie w komentarzu swojego dresu email oraz udostępnienie baneru na swoim blogu bądź profilu Google+. W możliwie jak najszybszym czasie odezwę się do Was drogą mailową i poproszę o adres do wysyłki. Na przeczytanie książki masz dwa tygodnie, później wysyłasz ją (listem poleconym) kolejnej osobie. Oczywiście będę na bieżąco Was informować o miejscu pobytu 

Dalej »

Slow Life, czyli życie po parysku

lipca 26, 2018

Slow Life, czyli życie po parysku

Skąd one mają tak dużo czasu? Jak to robią, że zawsze i wszędzie wyglądają tak gustownie? Jaki jest sekret ich urody? Dlaczego wszyscy mężczyźni padają im do stóp? Czy elegancję odziedziczyły w genach? Dlaczego szczycą się swoimi złymi nawykami? Co mają w torebce? Jak się zachowują na pierwszej randce, na imprezie, w sypialni? Tego wszystkiego można się dowiedzieć z książki "Bądź Paryżanką, gdziekolwiek jesteś".

Co to za książka

Cztery przyjaciółki: Annie Berest, Caroline de Maigret, Audrey Diwan, oraz Sophie Mas zabierają nas na kilkudniowy wypad do Paryża. Oprowadzają po swoich ulubionych miejscach, fundują dobrą kawę, plotkują z nami na temat dzieci, ślubów i chodzenia na siłownię. Zdradzają tajniki dobrego wyglądu i zapraszają nas do swojej garderoby. Wieczorem wyjdziemy z nimi na kolację, gdzie po kieliszku czy dwóch opowiedzą nam o swoich wpadkach i najskrytszych tajemnicach. 

Zdecydowanie tak można się poczuć, czytając tę książkę.

Slow Life   

Co to właściwie za zagadkowe pojęcie? Jak sama nazwa wskazuje Slow Life to nic innego, jak powolne życie. Ta maniera ma już nawet krąg swoich wyznawców i nic dziwnego. Sama do niego należę. Nie żebym narzekała na dzisiejsze czasy, ale tępo jakie jest nam narzucane, zdecydowanie mi nie odpowiada. Nie jestem z tych, co biorą udział w wyścigu szczurów. Nie dla mnie niekończąca się pogoń za niewiadomoczym. Nie lubię kiedy nad głową wiszą mi deadline'y, a terminy spotkań już nie mieszczą się w kalendarzu. Zamiast pędzić ślepo przed siebie i co rusz odznaczać fajką kolejne spełnione obowiązki, wolę sobie usiąść z książką i poczytać. Ot tak. 

Dla kogo?

Jeśli przytłacza Cię nadmiar obowiązków, a każda chwila odpoczynku przyprawia Ci zmartwień i poczucie winy, to wiedz, że powinnaś zwolnić. Jeśli starasz się być perfekcjonistką w każdym calu, nie odpuszczasz, robisz kilka rzeczy na raz i prześladuje Cię nieustanne wrażenie, że za moment coś Cię ominie, to Slow Life jest właśnie dla Ciebie.

Jak?

Brzmi obiecująco, ale jak się do tego zabrać? 

• Zwolnij
• Ustal priorytety 
• Znajdź czas dla siebie
• Gotuj slow-food
• Rób coś sama
• Pielęgnuj relacje
• Odłącz się
• Spójrz na to z boku 
• Bądź uważna 
• Doceniaj małe sukcesy

Tajniki modowo-urodowe

Prostota to podstawa zarówno w makijażu jak i w ubiorze. Nie potrzebujesz całego zestawu kosmetyków, których nie zdążysz nawet wykorzystać przed końcem daty ważności. Po co Ci cała szafa ubrań, skoro masz kilka ulubionych i sprawdzonych rzeczy na każdą okazję, a reszty nawet nigdy nie ubierzesz na siebie? 

Czego nie znajdziecie w szafie Paryżanki?

• Zbyt krótkich topów. Bo nie masz już piętnastu lat.
• Podróbki torebki znanej marki. To tak, jakbyś miała sztuczny biust. Nie leczy się kompleksów oszustwem.
• Australijskich butów UGG. Nie, bo nie.
• Zbyt wymyślnych dżinsów z dziurami lub haftami. To fantastyczny strój, tyle że... w Bollywood. 
• Ubrań z firmowym logo. Nie jesteś plakatem reklamowym.

Co powinno znaleźć się w każdej szafie?

• Jeansy - zawsze wszędzie i do wszystkiego.
• Torba i niech nikt się nie waży pytać, co jest w środku.
• Czarna marynarka. Nadaje szyku spranym i znoszonym dżinsom. 
• Balerinki - odpowiednik kapci.
• Mała jedwabna apaszka. 
• Biała koszula. Kultowa i ponadczasowa. 
• Długi trencz - kwintesencja stylu.
• Ogromny szal - bo trencz nie chroni przed zimnem.
• Duży, luźny sweter - wkładasz go dzień po imprezie, jakbyś się otulała puchową kołdrą.
• Zwykłe duże słoneczne okulary. Do noszenia codziennie, nawet wtedy, kiedy pada, bo zawsze jest jakiś powód, żeby je założyć.
• Obszerna koszula - najlepiej z szafy swojego faceta.

Diabeł tkwi w szczegółach

Czyli biżuteria. Chyba każda pani nosi jakiś jej element. Czy to wisiorki, bransoletki, kolczyki - nieważne. Jest jednak kilka zasad, które pomogą nam idealnie dobrać dodatki.

• Mało biżuterii - to podstawa.
• Ma być delikatnie i dyskretnie.
• Ciężki kaliber, czyli grube pozłacane bransolety, naszyjniki z kamieni itd. - tylko w ciągu dnia, by dodać szyku niewinnemu strojowi.
• Im bardziej elegancko i odświętnie, tym mniej biżuterii.
• Prawdziwa sztuczna biżuteria - nie musi być drogo. Tandeta jest ok, ale żadnych podróbek. 
• Zegarek to też biżuteria. 

Naturalny wygląd

Chyba nikomu nie udało się dotąd rozwikłać wielkiej zagadki, jaką jest naturalny wygląd. Bo prawdę mówiąc, nie ma nic mniej naturalnego, niż naturalny wygląd. Paryżanki będą was przekonywały, że przyszły na świat z idealną skórą i zmierzwionymi włosami. Że ich ciało pachnie od chwili narodzin równie oszałamiająco jak Chanel N°5. Że swój "naturalny" wygląd zawdzięczają przodkom i że nie da się tego wytłumaczyć. To wszystko kłamstwo.  

Złote rady Paryżanek 

do powtarzania co wieczór przed zaśnięciem, nawet wtedy, kiedy jesteś nie całkiem trzeźwa

• Nie bój się zestarzeć.
• Nie bój się niczego.
• Zdecyduj się przed trzydziestką na jedne perfumy i używaj ich przez następne trzydzieści lat.
• Wybierz sobie coś, co wszyscy lubią - operę, kocięta, truskawki - i... nie kryj się z tym, że tego nie znosisz.
• Noś czarną bieliznę pod białą bluzką. Będzie się kojarzyć z nutami na partyturze.
• Z płcią przeciwną trzeba żyć, nie wolno z nią walczyć, chyba że w uścisku miłosnym.
• Bądź świadoma swoich zalet. I swoich wad.
• Wszystko, co robisz, przychodzi z łatwością, tak przynajmniej powinno to wyglądać.
• Nie przesadzaj z makijażem, z kolorami, z dodatkami. Im tego mniej, tym lepiej. 
• Jesteś bohaterką sama dla siebie. Przede wszystkim.
• Wyglądaj zawsze ponętnie. W niedzielę rano, gdy idziesz po pieczywo, w środku nocy, gdy wychodzisz po papierosy, czy w środku dnia, gdy czekasz na dzieci przed szkołą. Nigdy nic nie wiadomo...

Sprzeczności

Nie da się ukryć, że większość kobiet jest pełna sprzeczności. Tę cechę dostrzegłam także u siebie. Bo jak wytłumaczyć to, że jestem rozgadanym, pełnym optymizmu i beztroski sangwinikiem, ale nie czuję się zbyt pewnie w gronie nowo poznanych osób? Właściwie nie lubię ich poznawać, wolę przebywać w swoim towarzystwie, a nawet samotność nie sprawia mi większego problemu. Mam głowę pełną myśli, niczym melancholik i snuję długie refleksje o bliżej niezidentyfikowanym temacie. Jestem raczej powściągliwa, ale ciągnie mnie ku przygodzie! Lubię od czasu do czasu zaszaleć, chociaż z reguły jestem spokojną dziewczyną. Można powiedzieć, że jestem optymistką, ale nie patrzę na świat przez różowe okulary. Nie nastawiam się naiwnie pełna nadziei na przychylność losu. Wolę obrać ten ciemniejszy scenariusz, a później ewentualnie być mile zaskoczona. Jestem pełna wiary w ludzkość, ale nauczyłam się już, że obcym nie można ufać, bo ludzie to parszywi kłamcy. Trochę ze mnie marzycielka, chodzę z głową w chmurach i bywam zakręcona, ale są sytuacje, kiedy twardo stąpam po ziemi.

Lubię ubierać się elegancko, jak na kobietę przystało, ale częściej sięgam po luźne dresy i trampki. Chciałabym mieć długie włosy, ale swoje regularnie skracam. Jestem maniaczką zdrowego stylu życia, ale brzuszki robię, tylko po to żeby nie mieć niechcianej oponki. Czytam książki romantyczne, ale w filmach już nie mogę oglądać tych miłosnych perypetii. Nie lubię kotów, ale kiedy jakiegoś zobaczę, muszę go pogłaskać. Właściwie nie obchodzi mnie, co myślą o mnie inni, ale lubię być dobrze postrzegana.  

I gdybym miała teraz podkreślić, co definiuje mnie bardziej, znowu nie potrafiłabym się zdecydować. Nie zaprzeczam więc, że przeczę sama sobie. Bo tak jest. 

Co ma piernik do wiatraka? 

Pewnie zastanawiacie się, skąd u mnie tyle refleksji poprzeplatanych ze streszczeniem książki? Otóż, czytając Paryżanki, zrozumiałam, jak mało dotąd skupiałam się na sobie. Dopiero cztery dziewczyny musiały wytknąć mi błędy, bym spostrzegła, co mnie omija, kiedy tak usilnie staram się chwytać dzień. Zamiast czerpać prawdziwą radość z życia, zadowalałam się ochłapami. Nie ostrzegałam jakie życie potrafi być piękne i spokojne, kiedy schowa się kalendarz do szuflady. Nagle pojawia się czas na wszystko. Zmieniają się priorytety, człowiek robi się spokojniejszy i doba się jakoś magicznie wydłuża.  Paryżanki pokazały mi, życie tu i teraz.

Paryżanka ze wszystkimi się wita, ale z nikim nie ma ochoty rozmawiać. Je pizzę quattro formaggi, a chwilę potem wrzuca do kawy słodzik. Kupuje bardzo drogie buty, ale nigdy ich nie pastuje. Jest nieznośna, ale robi wielkie oczy, gdy ktoś ją porzuca. Ma zadbane stopy, ale nosi bieliznę od Sasa do Lasa. Pali jak lokomotywa, gdy spaceruje polną drogą, by zaczerpnąć świeżego powietrza. W nocy pije wódkę, a rano zieloną herbatę. 

Dalej »

Czytelnicze podsumowanie

czerwca 14, 2018

Czytelnicze podsumowanie

Tego na tym blogu jeszcze nie było. Książki! Wielu z Was jest zawziętym miłośnikiem czytania, a ja nie pozostaję temu dłużna. Również uwielbiam przenosić się myślami w wyimaginowany świat przygody i fantazji. Również lubię poznawać nowych bohaterów i przeżywać wraz z nimi ich własną historię. I choć aktualnie nie jestem na bieżąco z nowościami i w ostatnim czasie stosunkowo niewiele czasu poświęciłam na czytanie, to udało mi się sięgnąć po kilka fajnych i mniej fajnych książek, a teraz podzielę się swoją opinią na ten temat. 

Dziewczyna z Dzielnicy Cudów

O czym? 

Książka Anety Jadowskiej to opowieść o dziewczynie, która należąc do w postapokaliptycznego świata, musi radzić sobie z własnymi słabościami i czyhającym na każdym rogu zagrożeniem.

Walka o przetrwanie, rozlew krwi, potwory i magia nie są jej obce. Rozważnie stawia każdy krok. Zataja swoje wady i wykorzystuje zalety, by nie popełnić błędów z przeszłości, która dręczy ją po dziś dzień. Dziewczyna, choć wyszkolona i mądra nie chce iść śladem własnych rodziców: matki wojowniczki i ojca szaleńca. Toruje sobie ścieżkę na przekór wszystkim. Najlepiej sama. Z niechęcią godzi się na partnera, którego jako przełożona przydziela jej matka. Robin to dla niej wielka zagadka, ale ona też wiele o sobie nie zdradza. Chłopak towarzyszy jej, kiedy Nitka dostaje do rozwiązania sprawę zaginięcia jednej z artystek renomowanego klubu. Szybko jednak okazuje się, że to nie uprowadzona jest celem porywacza.     

Fabuła książki jest dosyć zawiła. Na początku nie otrzymujemy zestawu informacji, które pomagają określić kolejne wydarzenia. Zamiast tego z lekka poznajemy samą tylko bohaterkę i jej zawiłą przeszłość, do której ciągle wraca w licznych retrospekcjach. Ciężko określić jest jej charakter, co sprawia, że jest ona jeszcze bardziej tajemnicza. W kolejnych rozdziałach akcja powoli nabiera tępa. Coraz więcej szczegółów dostajemy na temat świata przedstawionego, dowiadujemy się, kim tak naprawdę jest Nitka, co robi i jakie zadania przed nią stoją. Magia, potwory i postapokaliptyczny świat są świetnym tłem do wydarzeń. 

Moja opinia: To książka polskiej autorki jedna z niewielu, która naprawdę przypadła mi do gustu. Po pierwsze wielki plus za oryginalność nadaną bohaterom! Dawno czegoś takiego nie miałam w rękach, a brakowało mi w głównych postaciach właśnie takiej odwagi, pewności siebie i charyzmy. Nitka to konkretna dziewczyna. Wie, czego chce i nie boi się po to sięgnąć. Jeśli musi - walczy. Jeśli nie - skrywa się w mroku. Robin natomiast intrygował mnie podobnie jak Nitkę. Był dobry, szczery, prostolinijny. Zbyt normalny jak na tak wymagającą rzeczywistość... 

Słabe istoty pozorują się na silniejsze. Tylko te silne mogą sobie pozwolić na udawanie słabości

 Za możliwość przeczytania książki dziękuję serwisowi Czytam Pierwszy

Pojedynek

O czym? 

Od kiedy skończyła się wojna i Valorianie opanowali tereny należace do Herrańczyków, dla tych nie było już nadziei. Od dziesięciu lat zniewolony lud był tylko na posyłki zamożnych panów i dam. Kiedy Kestrel dokonała zakupu nowego niewolnika, nie myślała o przyszłych skutkach swojego wyboru. Wybrała go, ponieważ... Umiał śpiewać, a ona miała słabość do muzyki. Ponadto jako córka generała Trajana była przekonana, że Kowal przyda się w ich stajniach. Jeszcze wtedy nie przypuszczała, że chciał trafić tu specjalnie. Tymczasem buntowniczy plan ma się całkiem dobrze. Arin rozeznaje się we włościach generała i przemyca broń. Szybko też wkupuje się w łaski innych służących oraz nieplanowanie rozkochuje w sobie Kestrel. Dziewczyna nie dopuszcza do siebie myśli o uczuciu do niewolnika, ale plotki o ich romansie szybko się rozchodzą. Kiedy wybucha bunt niewolników, Arin stara się chronić Kestrel pod przykrywką zakładniczki i prosi ją o posłuszeństwo, lecz ta czując się oszukana i zdradzona, szuka drogi ucieczki. Kiedy do tego dochodzi, ukochany Herrańczyk nie staje jej na drodze.

Moja opinia: Pojedynek to historia oparta na chwiejnym motywie serca i rozumu. Autorka sprawnie balansuje pomiędzy jednym a drugim, nie raz stawiając główną bohaterkę przed trudnym wyborem: wojsko, czy ślub; przyjaźń, czy miłość; lojalność, czy uczucie? Kestrel, choć była zdecydowana i nie postępowała pochopnie, często popadała w wątpliwości własnych działań. Do końca nie było wiadomo jaką drogę obierze. Zostanie z Arinem, zdradzając swój lud, czy może wyrzeknie się miłości i przyczyni do zagłady Herranu.

Ludzie przebywający w jasno oświetlonych miejscach nie dostrzegają tego, co skrywa się w mroku.

Za udostępnienie książki i możliwość jej przeczytania dziękuję Oli K. 

z bloga Nieuleczalny Książkoholizm

Uratuj mnie

O czym?

Maia nie może się pozbierać po wypadku i śmierci brata. Kiedyś popularna nastolatka jest teraz uważana za dziwadło. Nie ma koleżanek i dobrze jej z tym. Woli cierpieć samotnie, jednak nowy chłopak w szkole niebezpiecznie się do niej zbliża. Maia czasem go lubi, czasem nie. Sama nie wie, co o nim myśleć i czy pozwolić mu do siebie dotrzeć. Chłopak w końcu wyrywa ją z otchłani samotni i oswaja ze światem. Dzięki niemu Maia wraca do normalności. Godzi się na konfrontację z przeszłością, by całkowicie ją zamknąć i zacząć nowy rozdział.

Moim zdaniem: Kolejna w tym zestawieniu książka polskiej autorki. Z tego, co się zorientowałam był to debiut Anny Bellon, która swoją powieść wydała dzięki słynnemu serwisowi Wattpad. Zanim sięgnęłam po powieść, dużo już na jej temat usłyszałam, a opinie były skrajnie nieprzychylne. Cóż, sama byłam ciekawa tej historii. Czy faktycznie to takie kompletne dno, jak mówili inni, czy jednak tytuł zasłużył na miano fenomenu? Powiem tylko tyle, że książki nie doczytałam do końca. Była to tak denna i wyprana z emocji historia, że nawet powyższe jej streszczenie więcej wnosi do życia radości. Autorka usilnie starała się o różnorodność fabuły, ale jedyne co z tego wyszło to czysto teoretyczna relacja kolejnych etapów znajomości dwojga ludzi. Brak tam nawet ciągłości przyczynowo skutkowej, bo zazwyczaj kończyło się na "zrobiliśmy to, a później jeszcze tamto". Bohaterowie są zbyt mało wyraziści. Wszyscy wypowiadają się tak samo, nikt nie posiada cech szczególnych. Podsumowując, historia nudna jak flaki z olejem.

W czytaniu najlepsze jest to, że przestajesz żyć swoim życiem, a zaczynasz żyć życiem bohaterów.

Co kryją jej oczy

O czym?

David i Adele wydają się szczęśliwym małżeństwem. On przystojny lekarz psychiatra. Ona piękna, wysportowana i błyskotliwa niczym gwiazda przy jego boku. Kiedy Louise poznaje Davida w klubie, nie wie, że on ma żonę, ani że zostanie jej przyszłym szefem. To jednak wcale nie przeszkadza jej w fantazjowaniu o tym mężczyźnie. Tymczasem w życiu małżeńskim Adele i Davida nie dzieje się dobrze. Kiedy kobiety się poznają, Adele postanawia od razu zaprzyjaźnić się z Louise i zwierza jej się ze szczegółów życia z Dawidem. Skarży się, że musi brać tabletki, jakie jej zaleca, odbierać każdy telefon od męża i nie może zbyt często wychodzić z domu, żeby o coś jej nie podejrzewał. Ponadto z czasem Louise dowiaduje się, że Adele nie ma dostępu do swojego majątku, który zapisała Davidowi. Wszystkie te fakty układają się w głowie Louise niczym elementy układanki. David natomiast wydaje się być coraz bardziej nerwowy. Z początku jeszcze sypia z Louise, później każe jej się odczepić. Dziewczyna wie, że zachowuje się dwulicowo, ale nie chce stracić przyjaźni Adele. Jest w potrzasku między nią, a Davidem. Mężczyzna nie chce rozmawiać o swojej przeszłości ani o małżeństwie. Tymczasem Adele zdradza swój sekret i pomaga Louise wyzbyć się nocnych koszmarów. Kolejne sny Przyjaciółki są jeszcze bardziej przerażające. 

Moim zdaniem: Końcówki tej książki zdradzać nie będę. Chętnym, by ją przeczytać, zepsułabym całą frajdę z lektury, bo to właśnie zakończenie jest w tej historii punktem kulminacyjnym. Całokształt nie porwał mnie tak bardzo, jak obiecywał to opis na tylnej okładce, ale pod koniec książka wcisnęła mnie w fotel. Ostatni rozdział był wisienką na torcie i po przeczytaniu go muszę przyznać, że zrozumiałam strukturę wszystkich poprzednich wątków, które wprowadzały niedomówienia i budowały napięcie. Ta historia o miłosnym trójkącie jest może trochę głupia i popieprzona, ale serio robi wrażenie. Zdecydowanie czegoś takiego jeszcze nie było!

Miłość umiera powoli, wiesz? - [...] - Moja miłość umierała latami.

Łatwo jest kłamać, kiedy się stworzy odpowiednią sytuację, a najlepsze kłamstwa to półprawdy.

Ja Diablica

O czym? 

Wiktoria nie wraca w nocy z klubu. Zamiast tego trafia do Piekła, gdzie nadano jej miano Diablicy. Nie jest zwykłą potępioną. Okazuje się, że ma w sobie ukrytą moc, która stawia ją wyżej. Całkiem podoba jej się w Piekle, choć nie ma pojęcia, jak tutaj trafiła. Nie pamięta swojej śmierci. Wykorzystując swoje zdolności, Wiktoria wraca do świata żywych, ponieważ nie chce zostawiać swojej rodziny, ani opuszczać chłopaka, w którym skrycie się podkochuje. Nie może jednak długo przebywać poza Piekłem, bo tam czeka na nią praca i obowiązki oraz przystojny Diabeł, któremu niewątpliwie wpadła w oko. Zazdrosny Diabeł usiłuje pozbyć się chłopaka, który podoba się Wiktorii. Później już tylko intryga goni intrygę. Wiktoria zaprzyjaźnia się z ekipą z Piekła i razem starają się naprawić wyrządzone szkody, bo choć Szatan długo pozostaje niewzruszony ich wyskokami, w końcu postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i cofnąć czas. Wiktoria znowu wraca do życia, a przystojny Diabeł znowu planuje ją zabić. 

Moim zdaniem: Bardzo przyjemna w odbiorze książka! Przeczytałam ją w mgnieniu oka, choć nie pomyślałabym, że aż tak przypadnie mi do gustu. Spodziewałam się całkowicie czegoś innego: mroku, tajemniczości i dreszczyku emocji. Tymczasem autorka serwuje nam zabawną historię z wątkiem fantastycznym, w której intryga goni intrygę.

Przystojny mężczyzna z irokezem już go nie słuchał. Wysunął się z cienia i spojrzał do góry na balkon, na całującą się parę.- Tak po prostu się poddajesz? - zagadnął go kompan. -Oddasz ją bez walki temu Piotrowi? Zapytany uśmiechnął się i zmrużył oczy. - Ja? Poddać się? Azazelu... ludzie się zmieniają, wypadki się zdarzają... zobaczysz, ona jeszcze będzie moja...

Prawdziwi przyjaciele. Kto by pomyślał, ze znajdę ich w piekle.

Dalej »